THERESE'S POV
"KAPAG MAY KAILANGAN ka sabihin mo sa akin, ah?" Dinig kong saad ni Ciara pero hindi ko siya sinagot.
Nanatili akong nakabaluktot habang nakahiga sa higaan na siyang naging saksi ng lahat ng sakit na naramdaman ko sa mga nakalipas na tatlong linggo. At ngayon ay nandito na naman ako sa higaang ito, walang pinagbago ang nararamdaman ko. Nasasaktan pa rin ako. Ang higaan na naman ito ang naging takbuhan ko. Ang taga-salo ng lahat ng luha ko.
Tahimik lang ako habang patuloy pa rin sa pag-agos ang mga luha sa mata ko. Hindi ko na iyon pinilit pang pahintuin. Hinayaan kong kusang mapagod ang mga mata ko hanggang sa wala na itong ilabas na luha ngunit ilang oras na ang nakakalipas, hindi pa rin ito natutuyo.
Gusto ko nang matulog. Umaasang sa kinabukasan ay magiging magaan na
