Traitor (Unhappy Series #1)

Chapter 2

Chapter 2

"TIME'S UP!"

Umingay ang buong paligid at agad na nagsama-sama ang magkaka-banda. Nasa isang gilid kami at lahat kami ngayon ay naka-masid at nakikinig na sa harap. Masaya ako na nalagpasan namin ang unang task at naka-buo kami ng banda. I know I will spend a lot of days with these people. At hiling ko lang na walang gulo ang mangyari at walang sumira sa banda na ito. We will face a lot of tasks. Aware ako na masusubok maging ang samahan naming lahat. I don't know all of them. I only know their names, at ganun din naman sila.

But I want to see all of us being a star and reaching the dreams that we dreamt of.

"Wow, I am amazed!" she said, "I can see that you already built your bands!" She clapped her hands and that is what the all of us did, too.

"However," naglaho ang ngiti nito at napalitan ng lungkot, "We have to say goodbye to those who didn't find the right bands for them."

The smile on my lips vanished as I heard that.

"Ano? They're eliminated already?" Kunot noo kaming tiningnan ni Sonara, "Hindi nila iyon sinabi kanina," aniya, habang tinitingnan ang ilan lang naman na walang mga banda. I wish to have them, pero hindi ko alam kung maaari pa sila sa aming banda.

Tama si Sonara. Walang sinabi na ganun pala ang magiging kapalit kapag hindi na kasali o naka-buo ng banda. I gulped while looking at them. Mas lalong naging malinaw sa sakin kung gaano kahirap ang maging estudyante at ang kompetisyon na aming pinasukan. This will not be easy.

If you don't play well, you'll lose and leave this golden opportunity.

Bakit nga ba napakahirap abutin ng mga pangarap? Bakit nga ba kailangan pang masugatan bago makamit ang pangarap na minimithi? Reaching your dreams is a game. If you don't win the game, you'll end up losing or falling far away from those dreams.

"I'm very sorry, students," she said, bumuntong hininga ito, "But you have to leave now."

Pahayag nito sa mga estudyante na hindi nakabuo ng banda. Kitang-kita ng dalawang mata ko ang lungkot at pighati sa kanilang mukha. Iniwas ko ang aking tingin at mas piniling yumuko. I can't look at their hopeless faces. It's killing me. It's breaking my heart.

"Sometimes, you have to close the door that isn't for you in order to find your right door." Nilingon ko si Jeremiah sa aking tabi matapos niyang sabihin 'yon. He's still looking on the stage with a little smile on his red lips. What he said hits me. He's right. There are doors that will close, but sooner or later, as we continue reaching our dreams, the right doors will come for us.

I smiled because of him. Pinagmasdan ko lang ito na ngayon naman ay pinagmamasdan ang mga estudyante na naglalakad na paalis. I'm amazed at how he's eyeing them. He's eyeing them with a lot of hope. Para bang nakikita at alam nitong may mas malaki pa na oportunidad ang darating sa kanila.

"Congratulations to all of you!" Masigabong pumalakpak ang lahat matapos ang nangyaring pag-alis ng ilan. "Now, here's the rules." Binuklat nito ang ang puting papel at sandali lang iyon tiningnan bago ibinalik ang mga mata sa aming lahat.

"It's exciting to break the rules." Sumipol si Sofia. Umiling lang ako at ngumiti.

"First, the dormitories for girls and boys are separate. 2nd floor ang dorm ng mga babae at 3rd floor ang dorm ng mga lalaki. If you notice, there is a number that is given in your invitations that we have sent," she said, lahat naman kami ay tiningnan iyon. "Iyan ang number ng kwarto ninyo." Tumikhim ito sandali. Lahat kami ay agad na binuklat muli ang imbitasyon.

How come I didn't notice that when I received this invitation.

"I'm number 15, kayo?" Hailee asked us. Nakahinga ako nang bumungad sa akin ang number 15 sa invitation ko.

"Same, as well!" I happily said.

"Well, 14 kami. At least magkatabi lang rooms natin," natatawang saad ni Sonara.

"Don't worry, girls," Sofia stated, and then she looked at us with a plan in her eyes, "I heard there are verandas in each room." Kumindat ulit si Sofia.

Ngayon pa lang ay mukhang maraming kalokohan na ang isang ito.

"Hmmm, I'm in number 10," Utas ni Jayden at itinaas ang number sa invitation niya.

"We're roommates," natatawang saad naman ni Jeremiah.

Sofia whistled, "We are all destined." Nagtawanan kaming lahat. Akalain mo iyon, hindi pa rin kami nagkahiwa-hiwalay.

"Let's move on to the real rules," the woman in front of us said, "There is a curfew, 8 pm ay nasa mga kwarto na dapat kayo. When the guards caught you outside in the middle of curfew, you will lose points together with your band." Naglakad ito sandali, "Kasalanan ng isa, kasalanan ng lahat."

Lahat sila ay napasinghap. I guess we will be really building cooperation together.

"Yes, there is scoring," she said, her voice became serious, "Bawat panalo ng isa sa inyo, ay dagdag puntos din sa banda niyo," she explained, "There will be a lot of tasks. Pwedeng isa lang ang lalaban, o buo kayong lalaban. The more you lose, the more you're going far away from your dreams." Huminga ako ng malalim. Nakaramdam agad ako ng kaba sa aking dibdib. I have to be strong. Kailangan ko malagpasan ang lahat ng pagsubok.

"Ang klase niyo ay magsisimula ng 7 am hanggang 11 am. Kasama na ang mga activities na ibibigay sa inyo. After your class, another task will be given to all of you." Nagbulungan ang lahat ukol doon.

Maikli lang ang pag-aaral. Talagang priority nila ang kompetisyon.

"11:30 to 1 pm ay bukas ang cafeteria para sa lunch. In the morning, 6 am ay dapat naroon na kayo. There will be also an attendance in the cafeteria at sa mga klase niyo. Bawat absent ay bawas sa puntos ng buong banda ninyo. You can't go outside, unless it's a holiday or vacation. Again, for those who will break the rules, it will be deducted from your band's points. At kapag naubos ang puntos ng banda ninyo," huminto ito sandali at tiningnan kaming lahat.

"Your band will be eliminated." Lahat kami ay napahinga ng malalim.

"Lastly, you have your own band's rooms," she said, then there are staff who started giving numbers, "All the instruments and things you need to practice are there. It's on the fifth floor and those numbers are your rooms' numbers." Napalingon agad ako sa mga staff na nagbibigay na ng mga number sa bawat banda.

"Here's your number," The man said, and gave me the number.

"Anong number tayo?" tanong ni Sonara.

"4," sagot ni Jeremiah.

"For your next task,"

Halos napigil ko ang hininga ko sa oras na iyon. Ramdam na ramdam ko ang malakas na kabog ng aking dibdib.

"You have to choose your leader and decide your position or role in your band," she announced, "Of course, you have to name your band."

Nakahinga ako ng maluwag kahit paano. But choosing the leader is not easy. "You will be given a lot of time to decide. For now, maaari na kayong umakyat sa mga kwarto ninyo. All the time for today is yours!" she said, her voice covered the whole place, "But, don't forget your task," she said, and then she smiled, "Bukas ng umaga ay kailangan ng makilala ang leader at ang grupo ninyo. Ready your performance for tomorrow, as well." Nagbulungan ang lahat.

"That's all for today. Again, welcome to the Music Academy where you can live your dreams!"

Nagpalakpakan kaming lahat.

"Let's go to our rooms. After niyo mag-ayos, room na ng banda natin kayo pumunta ha?" pahayag ni Hailee kay Jeremiah at Jayden. Tumango ng may malambot na ngiti si Jeremiah habang si Jayden naman ay mukhang kuntento na sa narinig.

"I brought a lot of clothes, hindi ko akalain na nagsisisi ako ngayon," reklamo ni Sonara habang sinimulan na dalin lahat ng gamit niya. Unti-unti na rin umaalis ang ilan at pumunta na sa kani-kanilang kwarto.

I was about to get my things when two hands held it in surprise. Laglag ang aking panga nang tumambad sa akin sa magkabilang gilid si Jayden at Jeremiah na parehong nakahawak sa maleta ko. Nagkatinginan kaming tatlo at hindi alam ang dapat naming ikilos. Pakiramdam ko ay nalagay ako sa nakakahiya at alanganin na sitwasyon.

'What are they doing?!'

Tanong ko sa isip ko. Wala sa sarili akong napalunok.

"Eliana, hali--uhm?" Natikom ang bibig ni Sofia nang makita kaming tatlo. Parang gusto ko na lang maglaho ng oras na iyon. Malakas ang kabog ng dibdib ko sa hindi ko malamang dahilan. 'What are they even thinking? What the hell are they doing?' Halos mag tantrums na ako sa aking isip.

Ang mapang-asar na ngiti ni Hailee ay hindi na mapigilan. Habang si Sonara ay nakanganga ngayon sa amin.

"Uh, I just want to help," Jayden said, "Ako na ang mag--"

"No, I insist," pagputol ni Jeremiah kay Jayden. Nagkatinginan silang dalawa habang ako ay nasa gitna nila at wala ng reaksyon.

"It's okay. Ako na ang tutulong sa kan--"

"No, I don't need help. I can handle this." Pagpigil ko sa kanilang dalawa.

"Okay," sabay nilang sagot. Parang binuhusan ng malamig na tubig si Jayden at tumalikod saka nagkakamot ng ulo bago muling humarap. Jeremiah's soft smile turned into a shy smile at me. Kagaya ni Jayden ay napa-kamot din ito sa ulo.

"Hindi niyo naman sinabi," Sofia said, "Napaka helpful pala ng ka-banda namin." Nang-aasar na tumawa si Sofia bago ito nanguna sa paglalakad. Palihim kong kinagat ang ibabang labi ko nang mag lakad kami. I even saw Jayden eyed me for a second before leaving with a smirk on his lips.

"What's with those two? They offered to help you, pero kami ay hindi?" Nagkamot si Sonara ng ulo at napaisip doon. Maging ako rin ay hindi ko alam kung ano ang ginagawa nila kanina. Maybe, because we still don't know each other that much.

"Let's not think of it. Mag-ayos na tayo at marami pa tayong gagawin," pahayag ko upang maiba ang usapan na hindi ko rin naman maintindihan.

"No boys are allowed here, ganun din sa dorm ng boys! Remember, your stubbornness will put your band in danger!" malakas na sigaw ng babae sa lahat. She's wearing an eyeglass at napaka pormal ng suot. Kung sa normal na paaralan ay pagkakamalan siyang principal ng school. Mukha pa itong masungit.

"Here we go!" utas ni Hailee.

Huminto kami sa dalawang pinto. Brown ang mga pinto at may nakasulat na numbers sa bawat pintuan. Napa-ngiti ako nang makarating kami sa harap ng amin.

"Bye, see you later, girls!" malambot na pahayag ni Sonara bago binuksan ang pinto nito. The keys are in the doorknobs. Si Hailee ang nagbukas ng sa amin. Pagbukas pa lang ng pinto ay napa-nganga na ako agad. I never expected this to be so fancy and elegant. Akala mo ay condo na ito. May dalawang kama at mga frames ng musika sa ulunan ng kama bilang display. May magkabilang study table rin at may malaking TV sa harap ng sming higaan. There are also lamps beside our beds. Sa gilid ay may maliit na pinto. I got curious kaya binuksan ko iyon. I was surprised when I realized that it's a walk in closet.

"Wow, I never imagined that they could provide this much for us," komento ni Hailee at pumasok doon. Binaba niya ang gamit niya roon at ganon na din ang ginawa ko. Meron din kaming lamesa na para sa lang sa amin, where we can also eat. Meron din banyo na hindi rin sila nagkulang ng ayos, at mini ref na for two person lang talaga.

"What's your whole name nga pala? You look like Elaina Galves, eh. Iyong hahawakan mo sana na frame kanina?" Mahina siyang tumawa. Napahinto ako roon. No one knows that I am her daughter. Pinili nila iyon itago dahil sa ayaw ni Daddy na maging singer ako. But here I am. Still, ayoko na malaman nila iyon kung hindi naman kailangan.

My Mother used her middle name so she can hide my surname, too.

"Eliana Ivy Buesca," I answered, "My Dad wants me to be an architect," Kwento ko habang nag-aayos na kami ng gamit.

"Hulaan ko, your dad is an architect siguro noh?" Tumawa ito sa akin habang naglalagay ng damit.

Natatawa rin naman akong tumango, "Well, my Dad is a Chef," she stated, "He also wants me to be one, but I don't want to cook. I don't even know how to!" Muli siyang tumawa at maging ako ay natawa sa kanya, "My whole name is Hailee Luna Harper," pakilala niya, "My Mother loves the moon so she gave me that second name." Pagpapatuloy niya ng kwento.

'Luna. It's a nice name.' Ani ko sa aking isip.

"Lucky you. My childhood classmates used to tease me, 'poison ivy', before," I said, and then I laughed.

"Really? That's funny!" aniya, bago muli tumawa sa akin.

Nagpatuloy ang kwentuhan namin hanggang sa matapos. Madaldal si Hailee at masarap kasama. Kwento nito sa akin, hindi siya maging sa pagluluto. Nang subukan daw niya magluto ay muntik na niya masunog ang restaurant nila at puro paso lang ang nakuha niya. Kahit paano, meron din palang katulad ko na hindi sinunod ang magulang sa landas na dapat naming tahakin. I felt relieved. But on the other hand, hindi pa rin maiwasan na sumagi sa isip ko si Daddy ngayon. I know he's mad and disappointed in me.

But this is what I want.

"Nando'n na si Sofia, excited eh!" saad ni Sonara sa amin nang lumabas siya ng dorm nila. Natawa na lang kami at doon na rin dumiretso. Napa-hawak ako sa kwintas na suot ko habang naglalakad at nagmamasid sa mga estudyante na isa isa na rin na naglalabasan at pumupunta sa kwarto ng band nila.

"And I don't want the world to see me, 'cause I don't think they'd understand~"

Sonara clapped her hands as we heard Sofia singing. Malamig ang boses nito at namangha ako roon. Ang boses ko ay mas malaki sa kanya. I can sing high notes at kahit ang mababa. Good thing, I was trained by my Mother before she passed away.

Jeremiah smiled as he saw me. Ngumiti lang din ako sa kanya. Inilibot ko ang mga mata ko sa kwarto. Malamig sa loob dahil aircon din. Kumpleto nga ang lahat ng kailangan at mukhang bago pa. May mga frames pa rin ng music sa loob. Soundproof din ito na mas ikinaganda nito.

"Juice?" Napapitlag ako nang sumulpot si Jayden na nandito na rin pala. Wala sa sarili na lang akong ngumiti at kinuha iyon.

"Thanks," ani ko, bago pa ito makapagsalita ay agad akong naupo na rin. Nakapa-bilog na kasi sila ngayon. When Jayden sat on the chair, he smirked while eyeing me. Agad akong nag-iwas ng tingin.

'Why is my heart racing?' tanong ko sa sarili kong isip.

"So, sino ang leader?" tanong ni Jeremiah.

Hindi ako kumibo dahil hindi ko rin alam kung sino. This is one of the hardest decisions we will make.

"Well, I can't be a leader. Pasaway ako," Inunahan na kami agad ni Sofia saka umiling.

"I'm a drummer, I can't be," dagdag ni Jeremiah.

"Uhm, I want to be a star, but not to be a leader," umaayaw na agad na saad ni Hailee.

Nagkatinginan kami ni Sonara.

"I can't be a leader, as well," pahayag ni Jayden at uminom ng juice. I felt distracted as I saw him drinking that. Pakiramdam ko ay nasa commercial siya.

'He's hot,' pag-amin ko sa aking isip. I hate myself for that.

"I don't want to be a le--"

"I know that necklace," puna ni Sofia at tinuro ang kwintas na suot ko. Kumunot ang noo ko sa kanya. Ngayon ay lahat sila ay nakatingin na sa akin.

"Of course, we do," wala sa sariling saad ni Hailee at para bang nagulat sa kwintas ko. Nagsimula akong kabahan. My Mother gave me this.

"That is the necklace of the daughter of Elaina Galves, Eliana," seryosong pahayag ni Sonara na ikinaputla ko ng wala sa oras.

I gulped while looking at them.

"The famous singer?" utas ni Jeremiah.

"Are you her daughter, Eliana?" seryosong tanong sa akin ni Hailee.

Nanginig ang aking kamay at hindi ko alam ang dapat kong isagot.

"Because if you are, you must be the leader of this band," Jayden stated and smirked at me.

Huminga ako ng malalim sa kabila ng malakas na pagtibok ng aking dibdib.

"Yes, I am her daughter,"

clarixass