Kwintas ng Kapalaran

Madilim, mabagsik, at tila nilalamon ng matinding unos ang buong kalangitan. Walang tigil ang pagbuhos ng malalaking patak ng ulan, kasabay ng malalakas na kulog at kidlat na yumanig sa lupa at nagbibigay ng panandaliang liwanag sa paligid. Sa gitna ng malawak at mayayabong na kagubatan, nakatayo ang pinakamalaki at pinakamagarang tahanan sa buong lalawigan—ang mansyon ng pamilyang Montecillo. Ito ay gawa sa matitibay na bato at mamahaling marmol, napapaligiran ng matatayog na pader at matatandang puno, at nagniningning sa ilalim ng mga poste ng ilaw. Ang mga Montecillo ay kilala bilang pinakamayaman, pinakamakapangyarihan, at pinakaginagalang na angkan, may hawak ng malalawak na lupain, malalaking negosyo, at impluwensyang umaabot hanggang sa kabilang panig ng bansa. Ngunit sa gabing ito, sa likod ng karangyaan at ganda ng paligid, may gumagapang na dilim at kasamaan na handang wakin ang kapayapaan ng kanilang tahanan. Sa itaas na palapag ng mansyon, sa isa sa pinakamalalaki at pinakamagandang silid, mahimbing na natutulog ang isang batang babae na limang taong gulang pa lamang. Ito ay si Amara, ang nag-iisang anak at tagapagmana nina Don Roberto at Donya Elena Montecillo. Kahit musmos pa, kitang-kita na taglay niya ang ganda at alindog ng kanyang ina—may mahahabang buhok na kasing-itim ng gabi, makikinang na mga mata na tila mga bituin, at kutis na kasingkinis ng porselana. Sa kanyang maliliit na balikat nakasalalay ang kinabukasan ng buong pamilya, dahil siya lamang ang karapat-dapat na magmana ng lahat ng ari-arian at kapangyarihan ng mga Montecillo. Nakahiga siya sa malambot na kama na napapalibutan ng mga mamahaling laruan at unan, suot ang pinakamaselang seda, at sa kanyang leeg ay nakasabit ang isang espesyal na alahas—isang kwintas na gawa sa purong ginto na may palamuting hugis bituin. Ito ay ang sagisag at tatak ng kanilang angkan, ibinigay pa ng kanyang lola noong siya ay isinilang, at sinabing ito ay magsisilbing gabay at proteksyon niya habangbuhay. Sa labas ng silid, ang mga gwardya at tauhan ay abala sa kanilang tungkulin, ngunit wala sa kanila ang nakapansin sa aninong dahan-dahang gumagalaw sa mahahabang pasilyo. Ang aninong ito ay walang iba kundi si Don Ricardo, ang pinsan ni Don Roberto at matagal nang karibal ng pamilya. Sa harap ng lahat ay nagpapanggap siyang mabait, mapagkumbaba, at tapat na kamag-anak, ngunit sa likod ng kanyang matamis na ngiti ay nakatago ang matinding inggit, galit, at walang-kapantayang kasakiman. Matagal na niyang inaasam na angkinin ang lahat ng yaman at kapangyarihan ng mga Montecillo, ngunit habang nabubuhay si Don Roberto at lalo na habang naroon si Amara—ang opisyal na tagapagmana—ay mananatili siyang pangalawa lamang at walang makukuha. Ang masama niyang plano ay matagal na niyang binuo at pinaghandaan, at sa gabing ito, habang malakas ang unos at mahirap ang pagkilos ng sinuman, ito ang tamang panahon upang isagawa ang kanyang mapanlinlang na hangarin. Kasama ang dalawa niyang tapat ngunit maruruming tauhan, tahimik nilang binuksan ang bintana ng silid ni Amara gamit ang isang maliit na kagamitan. Walang ingay silang pumasok, at kumabog ang dibdib ni Don Ricardo hindi dahil sa takot, kundi dahil sa matinding pananabik at galit. Tiningnan niya ang natutulog na bata at isang masamang ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi habang bumubulong sa sarili, “Ito na ang katapusan ng iyong paghahari, Roberto. Kapag nawala na ang batang ito, wala nang ibang makakapagmana. At lahat ng ito... lahat ng yaman, lupain, at kapangyarihan... ay mapupunta sa akin.” Mabilis ngunit maingat nilang binuhat ang natutulog na si Amara at binalot siya ng makapal na kumot upang hindi siya makagawa ng anumang tunog kung sakaling magising man. Dahan-dahan silang lumabas ng bintana at tumakbo patungo sa likuran ng mansyon kung saan naghihintay ang isang madilim at lumang sasakyan, nakatago sa ilalim ng malalaking puno upang hindi mapansin ng mga naglilinis ng bakuran. Isinakay nila ang bata sa likurang bahagi at agad na pinaandar ito nang mabilis, lumalayo sa ligtas na piling ng kanyang mga magulang at papalayo sa mundong nakilala niya. Ilang sandali pa, nagising si Amara dahil sa matinding pagyanig ng sasakyan at sa nakabibinging tunog ng kulog at ulan. Binuksan niya ang kanyang malalaking mata at napagtanto niyang wala siya sa kanyang malambot na kama. Nasa isang madilim at amoy-lumang sasakyan siya, at nakita niya ang dalawang estrangherong lalaki sa kanyang tabi na nakatingin sa kanya nang masama. Sa harapan naman ay ang isang matandang lalaki—si Don Ricardo—na nakatingin sa kanya sa pamamagitan ng salamin. Kahit bata pa at walang muwang, naramdaman ni Amara ang matinding takot. Alam niyang mali ito. Alam niyang dapat ay kasama niya ang kanyang Nanay at Tatay. “Sino po kayo? Saan niyo po ako dadalhin?” tanong ni Amara nang nanginginig ang kanyang maliit na boses, habang nagsisimula nang tumulo ang kanyang mga luha. Hinawakan niya nang mahigpit ang kwintas na hugis bituin sa kanyang leeg, tila humihingi ng tulong sa bagay na iyon. Lumapit si Don Ricardo at tinitigan siya nang masama, wala ni katiting na awa o kabutihan sa kanyang mga mata. “Tumahimik ka, bata. Huwag kang maingay kung ayaw mong mapahamak. Mula ngayon, wala ka nang Nanay at Tatay. Wala ka nang mansyon. Wala ka nang yaman. Mamamatay ka na lamang sa gubat at walang sinuman ang makakaalam kung saan ka napunta.” Lalo pang umiyak si Amara at pilit na tumayo upang lumabas, ngunit mahigpit siyang hinawakan ng mga lalaki. “Gusto ko po ng Nanay! Uuwi na po ako! Pakiusap po... huwag niyo po akong sasaktan!” “Tumahimik ka nga!” sigaw ng isa sa mga kasama ni Ricardo at halos hampasin na sana ang bata, ngunit pinigilan ito ng amo. “Huwag mong saktan ang katawan niya ngayon,” utos ni Ricardo nang malamig at walang emosyon. “Dahil kapag natagpuan man sila balang araw ng mga pulis o ng mga magulang niya, dapat ay mukhang aksidente ang nangyari. Gusto kong isipin nilang nadukot siya ng mga kaaway, o naligaw at namatay sa kagubatan. Gusto kong masaksihan ko ang paghihirap at pagtangis ni Roberto at Elena kapag nalaman nilang wala na ang kanilang mahal na prinsesa.” Patuloy sa pagtakbo ang sasakyan palayo, papasok sa masalimuot na mga daanan at lumalalim sa gubat kung saan bihirang dumaan ang mga tao. Ang plano ni Don Ricardo ay simple ngunit napakalupit: dalhin ang bata sa pinakamalalim at mapanganib na bahagi ng kagubatan, iwanan siya doon na walang pagkain, walang tubig, at walang masisilungan. Sa ganitong panahon ng malakas na ulan at bagyo, tiyak na hindi ito makakaligtas. Maaaring tangayin siya ng baha, kainin ng mababangis na hayop, o mamatay sa lamig at gutom. At kapag nangyari iyon, siya ang tanging matitirang kadugo, at ayon sa batas at kaugalian ng pamilya, siya ang magmamana ng lahat. Ngunit habang papalayo sila, sa loob ng mansyon, natuklasan na ng mga kasambahay na wala na si Amara sa kanyang silid. Nagkaroon ng matinding kaguluhan at takot. Agad na ipinatawag sina Don Roberto at Donya Elena. Nang makita nilang walang laman ang kama at bukas ang bintana, tila gumuho ang buong mundo nila. Sumigaw si Donya Elena sa matinding paghihirap at lumuha nang walang humpay habang hawak-hawak ang kumot na ginamit ni Amara. “Ang anak ko! Kukunin niyo ang lahat, pero huwag niyo sanang galawin ang anak ko!” umiiyak na sigaw ni Donya Elena. Agad na inutusan ni Don Roberto ang lahat ng gwardya at tauhan na halughugin ang buong paligid at tumawag na rin ng tulong sa mga pulis. “Hanapin niyo ang anak ko! Kahit magkano, kahit anong kapalit, ibalik niyo sa akin si Amara! Alam kong si Ricardo ang may gawa nito... ramdam ko ang kanyang kasamaan!” Sa kalsada naman, narinig ni Don Ricardo ang mga sirena ng sasakyan ng mga pulis na nagsisimula nang maghanap. Napangisi siya nang nakakaloko. “Huli na ang lahat, Roberto. Malayo na kami. At kapag nahanap niyo man ang bakas namin, wala na ang batang iyon sa mundong ito.” Ngunit sa hindi inaasahang pangyayari, habang nasa mabatong daan na sila at halos nasa dulo na ng kagubatan, biglang lumakas ang hangin at tumama ang isang malakas na bugso ng ulan na nagdulot ng pagkadulas ng sasakyan. Nawalan ng kontrol ang nagmamaneho at mabilis na bumulusok ang sasakyan palayo sa daan, dumausdos sa matarik na gilid at bumagsak sa ilalim ng bangin na puno ng matataas na damo at malalaking puno. Isang malakas na kalabog ang umalingawngaw sa buong gubat, kasabay ng pagkulog at pagkidlat. Dahil sa lakas ng pagbagsak at pagbangga, nauntog nang malakas si Amara at nawalan ng malay. Ang mga bintana ay nabasag at ang pinto ay bumukas dahil sa lakas ng pwersa. Si Don Ricardo at ang kanyang mga kasama ay nasugatan at nahilo rin, ngunit agad silang nakabawi. Nang makita nilang buhay pa ang bata, dali-dali nila itong binuhat at inilabas ng sasakyan. Dahil sa takot na baka may makarinig ng ingay o baka makita sila ng mga pulis na paparating na, nagpasya silang iwan na lamang ang bata doon mismo, sa gitna ng madilim at basang gubat. “Dito na lang siya,” sabi ni Don Ricardo habang tinitingnan ang walang-malay na si Amara nang walang anumang awa. “Buhay pa siya ngayon, pero hindi na magtatagal. Sa lamig, sa ulan, at sa mga hayop dito... sigurado akong wala na siya pagdating ng umaga. Wala nang ebidensya. Wala nang saksi. At wala nang tagapagmana.” Binitiwan niya ang maliit na katawan ni Amara sa ibabaw ng mga basang dahon at putik. Tinalikuran na nila ito at mabilis na umalis, tumakbo palayo upang hanapin ang ibang daan pauwi, iniisip na tagumpay na ang kanilang masamang plano. Hindi nila alam na ang simpleng kwintas na hugis bituin sa leeg ng bata ay kumikinang nang mahina, tila may sariling buhay at nagbibigay ng kaunting init at proteksyon sa kanya habang iniiwan siya sa gitna ng dilim at panganib. Lumipas ang ilang oras. Ang ulan ay unti-unting humupa ngunit nanatili ang lamig at ang kadiliman ng gubat. Walang malay na nakahiga si Amara sa lupa, basa, marumi, at puno ng gasgas ang kanyang katawan. Ang kanyang magarang damit ay puno na ng putik at punit-punit na. Kung hindi dahil sa liwanag ng buwan na sumilip mula sa mga ulap, mahirap siyang makita ng sinuman. Malayo mula sa kinaroroonan ng mga Montecillo at sa marangyang pamumuhay, sa isang maliit at simpleng kubo na gawa sa kawayan at pawid, malayo sa kabihasnan, nakatira si Lola Ising, isang matandang babae na nasa edad na animnapu’t lima. Siya ay kilala sa buong nayon bilang isang mabait, matulungin, at napakabuti ang kalooban. Kahit matanda na, masipag pa rin siyang magtrabaho, nagtatanim ng mga gulay at naghahanapbuhay sa bukid kasama ang kanyang bunsong kapatid na si Tito Berto. Si Berto ay nasa edad na apatnapu, binata pa ngunit hindi pa nag-aasawa, at nanatili sa tabi ng kanyang ate. Sila ay mahihirap at halos walang sapat na pera para sa sarili nilang pangangailangan, ngunit puno naman ng pagmamahal at kabutihan ang kanilang tahanan. Wala silang sariling anak, kaya’t magkasama lamang silang dalawa at masaya na sa simpleng buhay. Sa gabing iyon, hindi makatulog si Lola Ising. May kakaiba siyang pakiramdam, parang may tumatawag sa kanya o parang may nangangailangan ng tulong. Nanalangin siya nang tahimik sa harap ng kanilang munting dambana. “Panginoon, gabayan niyo po kami at ilayo sa kapahamakan. Pakiramdam ko po ay may kailangan ng tulong... parang may isang inosenteng kaluluwa na nasa panganib,” bulong niya habang pinapakiramdaman ang hangin. Nang humupa na ang ulan, nagpasya siyang lumabas sandali upang huminga ng sariwang hangin at tingnan ang paligid, habang si Tito Berto naman ay mahimbing na natutulog sa kabilang silid. Naglakad siya nang dahan-dahan papunta sa gilid ng gubat kung saan sila madalas na nagpuputol ng kahoy at kumukuha ng tubig. Habang naglalakad, narinig niya ang isang mahina at garalgal na tunog—parang iyak ng pusa o aso, ngunit mas malambot at mas masakit pakinggan. Huminto siya at nakinig nang mabuti. “Iyon ba ay... bata?” tanong niya sa sarili, at agad na tinawag ang kapatid. “Berto! Berto! Gising ka ba? Halika rito, parang may narinig akong umiiyak!” Nagising naman agad si Tito Berto at lumabas, medyo nakatulala pa dahil sa antok. “Ano po iyon, Ate? May nakita kayo?” “May narinig akong tinig ng bata. Halika, sundan natin,” utos ni Lola Ising, at magkahawak-kamay silang naglakad palalim sa gubat, bitbit ang isang maliit na parol na nagbibigay ng liwanag. Ang daan ay madulas at mahirap lakaran, ngunit hindi sila tumigil. Habang papalapit sila, lalong lumilinaw ang tinig—iyak ng isang batang babae na nahihirapan at nanginginig sa lamig. At doon, sa ilalim ng isang malaking puno, nakita nila ito. Nakahiga sa basang lupa, marumi, at puno ng gasgas, ang isang maliit na bata. Agad na lumapit si Lola Ising at lumuhod sa tabi nito. “Diyos ko! Isang bata!” gulat na bulong niya habang mabilis na kinakapa ang katawan ni Amara upang malaman kung buhay pa ito. “Buhay pa siya, Berto! Pero nanginginig na siya sa lamig at basang-basa!” Agad na binuhat ni Tito Berto ang bata, habang si Lola Ising naman ay tinakpan ito ng kanyang sariling kumot na dala-dala niya. Napansin ni Lola Ising ang magandang kwintas na nakasabit sa leeg nito—ang ginto at bituin na kumikinang kahit sa madilim na gubat. “Tingnan mo ito, Berto. Napakaganda at mamahaling alahas. Hindi ito gawa sa ating lugar... sigurado akong mula ito sa mayayaman,” sabi ni Lola Ising habang maingat na hinahawakan ang kwintas. “Pero paano napunta ang isang batang ganito kaganda at kasuotan dito sa gitna ng gubat? Saan galing ang batang ito?” “Baka naligaw o nadukot, Ate. Tingnan niyo po, punit-punit ang damit niya at may mga pasa siya. Mukhang may masamang nangyari sa kanya,” sagot ni Tito Berto na puno ng awa sa mukha. “Ano po ang gagawin natin? Dalhin ba natin sa bayan?” Umiling si Lola Ising habang hinahaplos ang buhok ni Amara. “Kung dadalhin natin sa bayan, baka mapahamak pa siya. Hindi natin alam kung sino ang naghanap sa kanya o kung sino ang may gawa nito. Tingnan mo, walang nakakaalam na nandito tayo. Kung dadalhin natin siya sa pulis, baka hindi na siya makabalik sa atin, o baka kung sino ang kumuha sa kanya ay hanapin siya ulit. Sa ngayon, ang kailangan niya ay init, pagkain, at pahinga. Dadalhin natin siya sa ating bahay. Aalagaan natin siya hanggang sa gumaling at makaalala siya.” “Pero Ate... mahihirap lang tayo. Kulang pa nga ang ating pagkain para sa ating dalawa, dadagdagan pa natin?” alanganing tanong ni Berto, kahit alam naman niya na hindi tatanggi ang kanyang ate. Tiningnan ni Lola Ising ang kapatid nang seryoso ngunit puno ng kabutihan. “Berto, anak man natin siya o hindi, kadugo man natin o hindi... siya ay paslit na walang kalaban-laban. Kung iiwan natin siya dito, tiyak na mamamatay siya. Ang Diyos ang nagdala sa atin sa kanya ngayong gabi. Ibinigay Niya siya sa atin upang iligtas at alagaan. Kahit kulangin tayo sa pagkain, kahit magtiis tayo ng hirap... basta’t buhay at ligtas ang batang ito, sapat na iyon. Siya ay regalo ng langit sa ating dalawa na walang anak.” Dala ng wagas na awa at kabutihan, dinala nila si Amara sa kanilang maliit na kubo. Pinainit nila ito, pinalitan ng malinis na damit na gawa lamang sa simpleng tela, nilinis ang mga sugat gamit ang mga halamang gamot, at pinakain ng mainit na lugaw na siyang tanging pagkain lamang nila sa gabing iyon. Nang magising sandali si Amara, nakita niya ang mababait na mukha ng matanda at ng kanyang kapatid. Kahit bata pa, naramdaman niya ang pagmamahal at kaligtasan mula sa kanila. “Sino po kayo?” tanong ni Amara nang mahina, habang tumutulo pa rin ang luha. Nakangiting hinaplos ni Lola Ising ang kanyang pisngi. “Huwag kang matakot, anak. Kami ay mga kaibigan. Nahanap ka namin sa gubat. Ligtas ka na rito. Tatawagin mo akong Lola Ising, at ito naman ay si Tito Berto. Dito ka na titira kasama namin, kung gusto mo. Aalagaan ka namin at mamahalin nang higit pa sa sarili naming anak.” Hindi na nakapagsalita pa si Amara dahil sa pagod at sakit ng katawan, ngunit niyakap niya nang mahigpit ang matanda. Alam niyang wala na siya sa kanyang magarang bahay, wala na siya kasama ang kanyang Nanay at Tatay, ngunit sa mga sandaling iyon, naramdaman niya na hindi siya nag-iisa. Ang kwintas na hugis bituin ay nanatili sa kanyang leeg, at ito ang tanging natitirang bagay na nag-uugnay sa kanya sa kanyang nakaraan, sa kanyang tunay na pamilya, at sa kanyang tunay na pagkatao. Sa kabilang banda, sa malayo, sa malaking mansyon ng mga Montecillo, nagpatuloy ang paghahanap at pagluha. Ang buong probinsya ay ginalaw, ang lahat ng pulisya ay kumilos, ngunit walang bakas, walang kislap, at walang natagpuang senyales ni Amara. Ang sasakyang ginamit ni Don Ricardo ay nahanap sa ilalim ng bangin, ngunit ito ay walang laman at tila iniwan lamang. Walang katawan, walang bakas ng bata. Lihim na nagdiwang si Don Ricardo. Nagpanggap siyang malungkot at nag-aalala sa harap ng lahat, ngunit sa loob-loob niya ay alam niyang tagumpay ang kanyang plano. Ang lahat ay inaakalang patay na si Amara, o kaya ay inagaw ng mga taong hindi nakikita. Lumipas ang mga linggo, buwan, at taon, at dahan-dahang tinanggap ng lahat na wala na ang nawawalang prinsesa. Si Don Ricardo ay nagsimulang humawak ng mas malaking kapangyarihan sa kumpanya at ari-arian ng mga Montecillo, habang sina Don Roberto at Donya Elena ay nanatiling malungkot, mapanglaw, at nagdadalamhati sa pagkawala ng kanilang tanging ligaya. Samantala, sa maliit na kubo sa gilid ng gubat, lumaki at lumakas si Amara. Tinawag na lamang niya si Lola Ising na "Ina" at si Tito Berto na "Ama". Hindi na siya muling nagtanong tungkol sa kanyang nakaraan dahil para sa kanya, ang mga taong nagligtas at nagpalaki sa kanya ay ang kanyang tunay na pamilya. Kahit alam niyang mahirap sila at kulang sa materyal na bagay, hindi siya nagkulang sa pagmamahal at pag-aaruga. Tinuruan siya ni Lola Ising na maging mabuti, mapagpakumbaba, at matulungin sa kapwa. Tinuruan naman siya ni Tito Berto na maging matatag, masipag, at matapang sa harap ng anumang pagsubok. Ang kwintas na hugis bituin ay hindi kailanman tinanggal ni Amara. Ito ay naging bahagi na ng kanyang pagkatao. Minsan ay tinatanong siya ni Lola Ising kung naaalala pa niya ang kanyang nakaraan o kung may naaalala siyang pangalan, ngunit laging umiiling ang bata. Ang tanging alam niya ay siya ay Amara, anak nina Lola Ising at Tito Berto, at masaya siya sa buhay na mayroon siya. Hindi niya alam na ang kapalaran ay patuloy na gumagalaw. Hindi niya alam na ang dugong dumadaloy sa kanyang mga ugat ay dugo ng mga mayayaman at makapangyarihan. At hindi niya alam na darating ang araw na ang simpleng kwintas na suot niya ang magiging susi upang mabunyag ang katotohanan, pag-isahing muli ang kanyang nakaraan at kasalukuyan, at harapin ang mga taong nagsikap na sirain siya noong siya ay musmos pa lamang. Ang gabing iyon sa gubat ay ang simula ng mahaba, masalimuot, at puno ng lihim na kwento ni Amara—ang batang nawala, na naging mahirap, ngunit siya pala ang tagapagmana ng lahat. At ito ay ang simula ng Kwintas ng Kapalaran.