ARRANGED MARRIED IN MY FIRST LOVE

Ako si Elisa. Kung may award para sa pinakamagaling magtago ng feelings, ako na yon. Apat na taon. Apat na taon ko siyang minahal nang patago. Hindi ako yung tipo ng babaeng mapapansin mo. Hindi ako si Alexa. Hindi ako matangkad, hindi ako maputi na parang artista, hindi ako varsity cheerleader na lahat ng lalaki sa school, gustong ligawan. Ako lang si Elisa Ramirez. Yung babaeng laging nasa dulo ng classroom. Yung laging may salamin, may dalang libro, at laging tahimik. At siya si Tristan Monteverde. Kung ako yung background music, siya yung buong concert. Tristan Monteverde. 6'1. Basketball captain. Valedictorian. Apo ng may-ari ng Monteverde Corporation na pag-aari ang kalahati ng Makati. Yung tipo ng lalaking pag dumaan sa hallway, humihinto ang mundo. Amoy mamahalin, ngiti nakakamatay, at mata na kahit sinong tignan, maiinlove. At na-inlove ako. Sobrang na-inlove. Nagsimula nung Grade 8. Naiwan ko yung libro ko sa library. Umiiyak ako nun kasi wala akong pambayad pag nawala. Tapos may naglapag sa desk ko. Si Tristan. Hindi niya ako kinausap. Nilapag lang niya, tapos umalis. Pero ngumiti siya. Isang maliit na ngiti lang. Doon nagsimula ang lahat. Simula nun, naging stalker na ako. Hindi yung creepy. Yung tahimik lang. Alam ko kung anong oras siya nasa library — 4:00 PM to 5:30 PM, tuwing Tuesday at Thursday. Alam ko paborito niyang kape — black, no sugar. Alam ko kung paano siya tumawa pag nanalo sa basketball — yung tawa na buo, yung kita lahat ng ngipin. At alam ko kung sino ang tinitignan niya habang ako, tinitignan ko siya. Si Alexa Del Rosario. Maganda. Mayaman. Kasing taas niya. Kasing talino niya. Sila yung perfect. Ako? Ako yung invisible. Hanggang sa gumraduate siya. Valedictory speech niya, pinaghandaan ko. Nasa pinakaharap ako, nakikinig. Ang ganda ng speech niya. Sa dulo, sabi niya, "This is for the girl who taught me what love is. Wait for me in America, Alexa." At doon, alam kong tapos na. Umalis siya. Sumunod kay Alexa na nauna nang nag-migrate sa California. Umiyak ako ng isang gabi lang. Sabi ko sa sarili ko, tama na. First love lang naman. Lilipas din. At lumipas nga. Apat na taon. Naka-second year college na ako ngayon. Working student. Sa umaga nag-aaral sa public university, sa gabi nagtatrabaho sa convenience store. Si Nanay, may sakit sa puso. Kailangan operahan. 8 milyon ang kailangan. 8 milyon na kahit magtrabaho ako ng sampung taon, hindi ko kikitain. Yun ang buhay ko nung bumalik siya. --- Huwebes ng gabi. Kakauwi ko lang galing duty. Pagod. Basang-basa ng ulan. Pagbukas ko ng pinto ng maliit naming bahay sa Tondo, natigilan ako. May dalawang mamahaling kotse sa labas ng bahay namin. Yung tipong hindi dapat nasa eskinita namin. Sa loob, nakaupo si Nanay, nanginginig. Kaharap niya ang isang matandang lalaki na naka-barong, at... Siya. Si Tristan Monteverde. Mas matangkad na siya. Mas mature. Wala na yung jersey. Naka-black suit na siya ngayon. Buhok maayos na maayos. Pero yung mata, ganun pa rin. Malalim. At pagod. Nagtama ang mata namin. At sa unang pagkakataon sa apat na taon, tinitignan niya ako. Talagang tinitignan. "Elisa?" Sabi niya. Boses niya, mas buo na. Hindi ako nakasagot. Nakatulala lang ako. "Elisa, anak," sabi ni Nanay, umiiyak. "Sila... sila ang mga Monteverde." Yung matandang lalaki tumayo. "Ikaw ba si Elisa Ramirez? Ako si Atty. De Guzman, abogado ng pamilya Monteverde. At ito si Tristan Monteverde, ang apo ni Don Ricardo Monteverde." Don Ricardo. Narinig ko na yan. Yung Lolo niya. Yung pinakamayaman sa lahat ng mayayaman. "Maupo ka, iha," sabi ni Attorney. Umupo ako, nanginginig pa rin. Katabi ko si Nanay. Sa harap ko si Tristan na hindi inaalis ang tingin sa akin. "Elisa," simula ni Atty. "Kilala mo ba si Don Ricardo?" Umiling ako. "Si Don Ricardo, bago siya namatay last month... nag-iwan siya ng last will and testament. At sa will na yun, may kondisyon para makuha ni Tristan ang mana niya." Napatingin ako kay Tristan. Nakayuko siya. Parang nahihiya. Parang galit. "Anong kondisyon?" tanong ko, mahina. Tumingin si Attorney sa akin diretso. "Kailangan magpakasal si Tristan sa babaeng pinili mismo ni Don Ricardo. At ang babaeng yun... ikaw." Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. "A... ako?" "Ikaw," sabi ni Tristan sa wakas. Nagsalita na siya. Malamig ang boses. Walang emosyon. "Ikaw ang pinili ng Lolo ko. Ewan ko kung bakit. Ewan ko kung saan ka niya nakilala. Pero nasa will, pangalan mo. Elisa Ramirez, 21 years old, taga Tondo, nag-aaral sa... " Tumingin siya sa papel. "PUP. Ikaw." Hindi ako makahinga. Ako? Pinili ng Lolo niya? Hindi ko nga kilala yung Lolo niya! "May picture ka pa nga sa will," sabi ni Attorney, at nilabas ang isang lumang polaroid. At halos himatayin ako. Picture ko yun. Grade 10 ako dun. Nasa library ng high school. Nakatulala ako habang nagbabasa, nakasalamin, may braces pa. Kuha patago. Picture ko nung high school na ako lang meron... paano napunta sa Lolo niya? "Hindi ko alam kung bakit ikaw," sabi ni Tristan, parang naiinis. "Pero kailangan kita. Kung hindi kita pakakasalan sa loob ng 30 days, wala akong makukuha kahit piso sa Monteverde. Lahat mapupunta sa charity. Lahat ng pinaghirapan ng pamilya ko, mawawala." Doon ko naintindihan. Hindi siya bumalik para sa akin. Bumalik siya dahil kailangan niya ako. Susi lang ako. "At kung pumayag ka," sabi ni Attorney, "May kapalit." Nilapag niya ang isang folder sa harap ko. Contract. "Isang taong kasal. Contract marriage. After one year, divorced. Walang habol sa isa't isa. At kapalit nun..." Tiningnan niya si Nanay. "Sampung milyong piso. Cash. Ibibigay agad pagkapirma mo." Sampung milyon. Parang huminto ang t***k ng puso ko. Sampung milyon. Yung operasyon ni Nanay. Yung utang namin. Yung bahay namin na halos gumuho na. Tumingin ako kay Nanay. Umiiyak na siya. Alam niyang narinig ko yung numero. Tumingin ako kay Tristan. Nakatingin siya sa akin ngayon hindi na malamig. Parang nagmamakaawa. Pero hindi dahil mahal niya ako. Dahil kailangan niya ako. "Pakasalan mo ako, Elisa," sabi niya, at sa harap ng Nanay ko, sa harap ng abogado, sa sahig naming butas-butas, lumuhod siya. Lumuhod ang Tristan Monteverde. Ang lalaking pinangarap ng lahat. Pero hindi dahil mahal niya ako. "Bigyan mo ako ng isang taong kasal, ibibigay ko sayo ang 10 Milyon. Kailangan kita." Ang sakit. Apat na taon ko siyang minahal nang tahimik. Pangarap ko dati, kahit isang tingin lang. Kahit isang "hi" lang. At ngayon, luluhod siya sa harap ko... para alukin ako ng kontrata. Gusto kong tumanggi. Gusto kong sumigaw na hindi ako binebenta. Pero naramdaman ko yung kamay ni Nanay. Nanginginig. Payat na payat. Sabi ng doktor, 3 buwan na lang pag hindi naoperahan. Tumingin ako ulit sa kontrata. 10,000,000. "Elisa..." bulong ni Nanay. Pumikit ako. Isang taon lang. Isang taon na pagpapanggap. Isang taon na makakasama ko yung first love ko, kahit alam kong hindi niya ako mahal. Isang taon, kapalit ng buhay ng Nanay ko. Binuksan ko ang mata ko. Tumingin ako kay Tristan na nakaluhod pa rin. "Pumapayag ako," sabi ko. Boses ko basag. "Pero isang taon lang. Pagkatapos, wala na tayong kinalaman sa isa't isa. Kailangan ko yung pera bukas." Nakita ko yung gulat sa mata niya. Siguro hindi niya in-expect na papayag ako agad. Tumayo siya. Kinuha ang ballpen. "Deal," sabi niya. At doon, sa maliit naming bahay na tumutulo ang bubong, habang umuulan sa labas, pinirmahan namin ang marriage contract ng first love ko. Hindi ko alam na sa pagpirma kong yun, pinirmahan ko na rin pala ang pinakamasakit at pinakamagandang taon ng buhay ko. Dahil kinabukasan, nakatanggap ako ng tawag sa ospital. Bayad na daw ang operasyon ni Nanay. At may isang truck na dumating sa labas ng bahay namin, may dalang maleta. At isang note. "Pack your things. Lilipat ka na sa mansyon ko. Simula ngayon, asawa na kita. - T" At doon nagsimula ang lahat.