Love Will Never End

TRECE

Love Will Never End

Umupo ako sa sopa ng nakapasok ako sa bahay. I place my back to our sofa, and I closed my eyes.

This is happiness. Ngumiti ako habang naka pikit ang mata. Hapon pa naman kaya, wala pa sila mama, at papa. Buena is not here either.

Tumayo na ako't pumunta sa kusina. I know how to cook. Mama taught me, when I was twelve way back. I drink water first, and I find out the ingredients. The first thing popped-out of my mind was the 'Garlic Shrimp'. Mabuti nalang at kompleto ang rekados na nasa refrigerator kaya hindi na ako mahihirapan. Inuna kona ang butter bago ang pinakuluan kong hipon.

"Ang bango!" Sabi ko, habang tinakpan, natapos rin ako sa pagluto.

Naisipan kong maligo na muna. Alas seis-treinta y tres na, pero wala parin si, Buena. I'm used to my parents when they arrive late anyway.

I applied my lotion around my body, and wore a silky dress, but my forehead creased. Bakit hindi pa tumawag si, Bedavane. Sabi niya tatawag siya?

I went down so I could get my bag on the table. Hinanap ko ang cellphone ko, pero iba ang nakita ko. My eyes widened. It's, Bedavane's phone. s**t! I forgot to give this to him. In-open ko ito, at my seven missed calls from his mother.

Oh my gosh!

Umupo muna ako sa sopa, para kuhanin ang cellphone ko. I opened it, and before I could go to my f*******: Messenger, my iPhone rang. This is perfectly insane why does people calling without my permission? They doesn't know the introduce first before proceed of their businesses? Really? Huh? Even text? No text?

"Hello?" I utter manner said, but a bit.

My brows uprising, when I heard the audible laughed at the background.

"Who are you?" Umirap ako sa kawalan. Sino ba'to?

"Hello, Ailnishta Zui. You sounds cool without the funny voice," my eyes widened. Bedavane? Oh, shock!

"Bedavane?" I said, and get up.

"Yes?" His husky voice was suddenly filled in my ears again. Damn.

"Your phone, nasa akin? Mabuti naka-tawag ka," I said, while holding his iPhone, and opened it again. Nakita ko na naman ang plain black wallpaper ng cellphone niya.

"I memorized your number. Kaya hindi ako nahirap. And I also forgot my phone, ay nasa sayo, bukas mo nalang 'yan ibigay sa'kin," sabi niya, at hindi ko narinig ang huli niyang sinabi.

"Galing huh? What did you say? I can't hear you properly, Bed." Sabi ko habang naka kunot ang noo.

"Bukas muna lang ibigay ang cellphone ko, may isa pa naman ako," sabi niya lang.

"Hmm... Yap. Pero may tumawag sayo. Your mother," sabi ko habang tiningnan ang phone app, at nakita agad ang 'All Calls' puro, mama niya ang tumatawag.

"I will call her later, did you answer her call?" Sabi niya.

"Hindi naman, missed call lang, 16 minutes ago," sabi ko ng mahina while scrolling his phone.

"What are you doing now?"

"Hawak ang cellphone mo. Pwede ko bang tingnan ang sa loob ng cellphone mo? What I mean, just look at some randomly apps, or pictures, and vids, if ever there's?" I questioned him first. It'd be better to have a permit than do it.

"Of course, you can," sa malambot niyang sabi.

"You sure, Bedavane?" Sabi ko at umupo na sa sopa.

"Yes, Ailnishta. You can do it, whatever you want."

"Sige, thanks!" Sabi ko at pumunta muna sa mga files niya.

All was about government topics. At may iba na sa related subs nila. The PDF, I knew it's private, but Bedavane approved me. Tiningnan ko pa, at nakita ang mga documents about business. Nag trabaho ba siya? May madaming PDF. Criminal Law Book 1. Criminal Law Book 2. Nagulat ako, na in-open ko ang, PDF. Memorized niya 'to lahat? Ang taas nito, ah? The article is not easy to understand, I mean by article. Oh, crop.

"Why are you silent?"

"May binasa lang, ang documents mo," I smiled. Kahit hindi niya kita.

Nakita kopa ang ibang documents. Spreadsheets, presentation, at iba pa. Tungkol lang lahat sa kinuha niyang kurso. Mahirap nga siguro ang kurso niya.

Du'n ko lang naisip, at nag-init ang mukha ko. Kung makapag, tingin-tingin ako, animo'y girlfriend niya ako. I put his phone on my lap first, and talking about his course.

"Is it hard? I-I mean the course. Kase iba sakin, at sayo of course."

"Of course, mahirap. But, I still do it. Kinuha ko 'yan na kurso, kaya dapat desido, at pursigido ako, at hindi pabaya. Yes, naghirap minsan, dahil para kaming pina-patay ng prof namin sa recit, para lang makuha ang gusto nilang makuha, and besides, I enjoy it. I loved my course," sabi niya habang may patawa.

Mukha ka namang hindi nahihirapan, Bedavane.

Natapos ang usapan namin ng gusto niyang tawagin ang mama niya. Kinuha ko naman ang cellphone niya, at naisipan sa Photos naman ang titingnan ko.

I laughed when his pictures appear.

Mahilig ka pala sa picture, Bedavane, e!

Una sa camera, kumunot ang noo ko ng may nakitang babae na naka red dress na nakatalikod, hindi ko alam, pero familiar siya sakin. Ako ba'to? Noong nag valentine's day? I swiped left. Duon ko lang na deklara na ako 'yon, na paharap na ngumiti, pero hindi naka tingin sa camera. Stolen shots? My goodness! He secretly take a picture of me?

Binaling ko na lang sa ibang pictures. Hindi ko maiwasang tumawa. Hubad, at tuwalya lang ang saplot, lantad ang upper body. His body are perfect to said. Nag g-gym nga ito. He facing the mirror, while holding his phone. Ang isa naman ay naka black T-shirt, at grey sweatpants. I bit my lower lip. He is totally hunk. A built-man, inshort, the man who can play with fire, and desire. His attractive body, is playing with fire.

Natapos ko ang pictures niya. Hindi maiwasang gwapo nga siya, kahit sa personal ay mas lalong gwapo. Pumunta naman ako sa iba. Meron din akong pictures, noong naligo kami sa Bituin Cove, suot ko ang bikini ko. He saved my picture? Medyo marami din akong pictures sa kaniya.

Good stalker, Bedavane.

• • •

"The rain was heavy, Ailnishta," my mother said.

"Do you still want to go to school?" Tumango ako sa tanong ni papa. It's already eight forty-two in the morning, and yet the rain was heavy pouring.

We made the place, I opened the car door, and my umbrella too, and Buena do the same.

Nagpaalam na kami sa parents namin, and I stopped. Du'n muna ako sa waiting shed dahil baka mabasa ang libro kong dala, at may kalakasan ang ulan. At ayoko ring mababasa.

"Ailnishta, sister! Una na ako. I have my recitation this morning. Baka ma-late ako!" Malakas na sigaw ni Buena, dahil sa ulan na hindi halos maririnig. Tumango ako sa kanya at umalis siya na nagmamadali.

Madaming duma-daan, palabas ng gate, at papasok. May bagyo ata, dahil sa lakas ng ulan.

Naghintay parin ng ilang minuto, ngunit may kasama na itong malakas na hangin at, kulog.

I hugged books tight, and shielding my body of my umbrella. Takot ako sa kulog. That's why, I hate when it's raining heavy sometimes.

Yumuko ako, dahil ayokong matamaan ng kidlat, at kulog man. Napatalon ako ng kumidlat. I bit my lower lip.

Oh, God! Can you please, stop the rain? Please...

Pumikit, at yumuko pa ako, dahil sa takot. I shout, when the thunder assail.

"Oh, my gosh..." Mahina kung sabi, at pumikit lalo.

Kala ko hindi lalakas ang ulan. Now, the rain is already flowing around.

Habang nakatayo, at yumuko, may naramdaman akong may tumabi sakin, dumilat ako, at mga paa lang ang nakikita. I diverted my eyes on my sides, and I felt something in my heart.

Lumakas ang t***k ng puso. Mabuti nalang, may kasama na ako.

Bedavane looking at me intently, and roaming his eyes around my body. Nanliit naman ako, dahil nag mistulang maliit na tao ako, dahil sa malaki niyang katawan.

"Are you okay?" He asked. Nakita ko ang kamay niya na may hawak na maitim na payong.

I nodded. Medyo lumapit ako sa kaniya ng kumulog uli, at pumikit ako.

Shit, ayoko na rito, gusto ko ng umalis.

"Are you sure?" He asked again, but my eyes remaining closed.

"Oo naman," sabi ko habang nag isip ng malibangan para hindi matakot.

"Tulungan na kita sa libro mo," dumilat ako, lumapit naman siya, at kinuha ang libro na hawak ko ng mahigpit dahil sa takot ko kanina.

Hinayaan kona lang siya, dahil hindi rin ako makapag-focus, dahil sa kulog. Ngayon wala niyang kahirap-hirap dinala ang mabibigat, at malalaki kong libro.

Kumidlat naman, yumuko ako uli at pumikit. Hindi kona talaga gusto rito.

"You looked pale, Ailnishta." Hindi ko siya pinansin. Pero, ramdam ko na magkadikit na ang braso niya sa balikat ko.

Ng lumakas ang kulog na may kasamang kidlat. I throw away my umbrella, and closing my ears, and shout!

"Ah!" Yumuko ako lalo, at hindi na alam ang sasabihin, malakas ang t***k ng puso. Nag-iinit ang mata ko, parang gusto ko ng umiyak.

Naramdam ko si, Bedavane na hinawakan ang ulo ko, at binaon niya sa dibdib. I hugged him. I don't have a choice. Kumulog, at kumidlat uli, at niyakap siya lalo. Hindi ko alam pero parang gusto ko ng umiyak. Nakaka-trauma, baka ako ang tamaan ng kidlat.

Pumadyak ako sa paa ko. Parang iiyak na talaga ako, hindi ako makahinga, nag babara ang parang bato sa lalamunan ko.

"Ayoko na rito," mahina kong sabi, habang nakatungo parin ang ulo sa dibdib niya.

"It's okay. Don't be afraid. I'm here to shield on you," sabi niya habang hinaplos ang ulo ko. Umiling ako. At kumapit sa damit niya.

"Ayoko na talaga rito. Baka tamaan ako ng kidlat, at kulog," duon ko lang naramdaman na umiyak na ako. Napahikbi ako ng kumulog uli, kumapit ako lalo sa damit niya.

"Trust me. Calm down, Ailnishta." Sabi niya. Tumahimik ako, at nakiramdam lang sa panahon. Yumuko ako para tuyuin ang luha ko.

Unshed tears? Really, Ai?

Muling kumulog ng malakas kaya napatalon, ako't napa-yakap.

"Mama!" Sigaw ko, hindi ko alam pero 'yon ang nasabi ko.

Kinalma ko ang sarili ko, at hindi dapat matakot, dahil andito si, Bedavane.

Umabot ng kalahating oras medyo kumalma ang panahon, naging mahina na rin ang ulan, at normal naman itong bumagsak, at walang kasamang hangin. Huminga muna ako ng malalim bago bumitaw sa pagkayakap kay, Bedavane.

Lumayo ako't tumungo. Ngumuso ako, at naisip ang ginagawa ko. Yakap talaga?

Narinig ko ang mahinang tawa ni, Bedavane.

Tumingin naman ako sa kaniya.

"Are you okay now?" Lumapit siya sakin at hinawakan ang pisngi ko, at inangat. Tumingin ako sa kaniya at tumango. Namula ako at bumitaw sa pagkahawak niya.

"S-salamat," I stutter. Tumingin nalang ako sa hagdanan malapit sa shed, at kinalma ang sarili.

Totoo, at nawala ang takot ko ng nandito siya, mabuti nalang.

Nagulat nalang ako ng hinawakan niya ang kamay ko.

"Your hand is very cold," Oo , ramdam ko 'yon. Pero uminit naman dahil sa init ng kamay niya. Hinila niya ako, at hinawakan sa braso.

"Hindi ka dapat matakot, okay?" He whispered. Tumindig naman ang balahibo ko't tumingin sa kaniya.

I nodded. He pressed his body on mine.

"Good," he closed my umbrella, and he hold it while he opened his umbrella. Medyo malaki 'yon, at mahaba.

"Let's go? Ihatid na kita sa room mo," sabi niya. Inilahad niya ang braso niya para kumapit ako duon.

Tumango ako. Nag paubaya naman ako sa kaniya, at sumama.

• • • • • • ♪ ♪ ♪ • • • • • •

Happy read!

Thank you so much to those who read my story.

!: Grammatical error.

!: Language has not for the rights.

!: Spellings is not on the right spot.

" If you have deductions, 'bout my words, just say it, and we know we're not perfect to judge one another, might as well, you can direct message me, for good, and rants there, so we can clear in all aspects, what's your motives or purposes is. 'I believe that there's no room for the improvement, if you wanted to pursue, then try it.' "

Here's the link of my f*******:: https://w**************m/profile.php?id=100064461572223