IT WAS a long tunnel. There was a vague distant light on the end, I was barefooted. Puti at mahaba ang suot kong damit habang ang buhok ko ay malayang nakaladlad. Diretso ang lakad ko habang ang tingin ay sa harap lang. I was heading at the end, kahit na parang walang hangganan itong lagusan. But where was I heading? That, I don't know. Or why was I even here at the first place. Sa kabila ng mga tanong ay dumiretso pa rin ako, walang lingong-lingong tinahak ang maluwang na daan nang mag-isa. It was dim. Ang ilaw sa dulo ay hindi naman lumalapit kahit na gaano pa karami ang hakbang na gawain ko. It was an endless underpass. Bumilis ang mga hakbang ko nang makarinig ng iyak. It was echoing, lingering in my ears, it was familiar. Kasunod noon ay isa pang boses ng lalaki. I didn't halted,

