Nagbabagang apoy ang nais ibuga ni Huge para sa kaibigan na tumawag at um-istorbo sa mainit na tagpong pinagsasaluhan nilang dalawa ni Laureta. Kung hindi lang sana ito tumawag ay baka higit lang doon ang nagawa nila, baka nagdidiwang na sa tuwa at galak ang kaibigan niya sa ibaba.
Wala na sa harap niya si Laureta, pero kahit ganoon ay hindi pa rin humuhupa ang init na nararamdaman niya sa kaniyang katawan. Hindi niya mawari kung aling ulo ang maiit sa kaniya, kung ang nasa itaas na ulo ba o ang ulo niya sa ibaba. Hindi niya mawari kung init ng ulo sa inis ba itong kasalukuyan niyang nararamdaman, o init dahil sa tawag ng laman.
“Ismael?” mapait niyang wika sa pangalan ng kaniyang magaling na pinsan, na siya ring sumira sa kaligayahan niya at ng sundalo niya.
Ni hindi na nga
