Narinig ko din na umiiyak na si mama at si Krissa.
"Jusko, Ed anung nangyayari sa anak natin. Paandarin mo na ang tricycle ay pupunta tayo ng hospital!" Tarantang sabi ni mama.
Ramdam ko ang pagalalay saken ng kapatid ko at ni mama.
Hindi ko alam kung bakit bigla akong walang makita na para bang may itim sa gitna ng mata ko.
"Anak, pupunta tayo ng hospital. Wag ka na muna magpakaisip ha. Kaya mo yan. Nandito lang kami." Si mama na hawak hawak ako sa bewang at kamay.
"Atee. Anu bang nangyayari sayo?" Umiiyak pang sabi ni krissa.
"Ma, ayos lang ako ma.. ayos lang po."
Sa isip ko ng mga oras na yon ay okey lang na mabulag ako, kung ang kapalit ay ang kagustuhan kong hindi mawala ang mga magulang ko samen. Maluwag kong tatanggapin kong Isa sa mga pinakaiingatan kong parte ang kunin s
