NAPAKAGAT ng labi si Amarah nang mapansin niya na namumugto ang mga mata ng tumingin siya sa salamin paggising niya. Inaasahan na niyang ganoon ang mangyayari sa mata niya dahil walang tigil ang pagpatak ng luha sa kanyang mga mata kagabi.
Sobrang pagpipigil nga niya sa emosyon sa harap ng pamilya habang tinatanong siya ng mga ito kung bakit umuwi na siya. Nagtataka kasi ang mga ito kung bakit dala-dala niya ang mga gamit niya kagabi. Nagsinungaling na lang si Amarah sa mga ito na gusto na niyang umuwi sa kanila dahil nami-miss na niya ang mga ito. Hindi naman niya alam kung naniwala ang mga ito sa alibi niya, pero nagpapasalamat pa din siya dahil hindi na nagtanong ang mga ito. Dahil kapag nagtanong pa ang mga ito ay baka hindi na niya kayanin, baka umiyak na siya sa harap ng mga ito. Ma
