Chapter 105
Aki's POV
Isang linggo pa ang mabagal na dumaan. Bawat pagsikat at paglubog ng araw ay nakaabang lang ako, umaasang katulad nito ay darating din ang simula at katupasan ng paghihirap naming itong. Wala akong ibang hangad kundi ang makita si Audrei na naglalakad patungo sa akin habang dala-dala ang magandang balita... Iyong balitang makapagpapalaya sa aming lahat...
Ngunit hangga't hindi siya dumarating ay patuloy ang hagupit ng delubyo sa loob ko. Hindi-hinding na ako mapapanatag hangga't hindi ko kasama ang asawa ko. Patuloy akong mag-aalala, masasaktan at magdudusa pero alam kong lahat ng paghihirap ay may katapusan... Hinding-hindi ako magsasawang manalangin at humingi ng saklolo sa Diyos maayos man ang mundo o hindi...
Mula rito sa second floor, dito sa kuwarto ko rito
