“Tita, where is he?” I asked soon as I saw her as I entered their house.
“Upstairs… On the balcony.” Tumango ako at akmang tutungo na sa hagdanan nang tawagin niya ako. “Khyrss, anak…” she called softly.
Pumikit ako nang mariin at huminga nang malalim bago unti-unti siyang nilingon.
“Yes, Tita?” nakangiting tanong ko. Lumapit naman siya sa akin at kinuha ang dalawa kong kamay bago siya nag-angat ng tingin sa akin. Punong-puno ng iba’t ibang emosyon ang mata niyang nakatitig sa akin. Pero nangingibabaw doon ang simpatya.
“I’m sorry… for what happened. I’m sorry kung wala akong magawa para tulungan ka. I’m sorry for all the pain and suffering you went through. You don’t deserve it.” Malungkot niya akong nginitian.
I blinked back the tears that started to blur my vision.
During thos
