I woke up feeling well without any pain or aches in my body. Pakiramdam ko ang gaan gaan ng nasa paligid ko but I couldn't open my eyes.
All I can feel is I'm lying on a soft bed and light presence of the surrounded. Sana ganito na kang lagi...
"Doc kamusta? Maayos na po ba ang lagay nya?" It's my mom's voice. N-nasa hospital ako?
"Over fatigue, nabinat lang ata ang anak nyo misis. Pahinga lang ang kailangan nya pwede na sya madischarge." The Doctor replied.
Naramdaman ko naman ang mainit na kamay ang humawak sa kanang kamay ko. Its touch was warm and soft.
"Nakinig mo yun Denise? Kaya kailangan gumising kana... Nag-aalala kami sayo" a husky tone of Bry! I should've known!
"Nandidilim ang paningin ko sa kapatid mo Denise, kung hindi mo lang kapatid yun... Hehe sorry for the words tita, naiinis lang po talaga ako"
"Sige lang Bry, kahit naman kami ng asawa ko nabigla sa nangyari. Dianne never hurt anyone like that before." Mom gently said.
I felt her stroke my hair while sobbing. Umiiyak sya... Bakit sya umiiyak? "What did we do to deserve her... She's too far from us, is she even our real daughter."
I wanted to protest. I wanted to scream wake already. Gusto ko pagalitan si mama for saying such thing! Anak nila yun! Am a fault to be blame why she is acting like that! Why can't she see that we also have a problem in the situation?
"Hone it's enough. The most important thing is Jane's fine now. Hihintayin na lang natin syang magising, everything will be alright." It's my dad.
"Ikaw naman ijo, wala ka pa bang balak umuwi? You've been here since earlier. Mag-uumaga na, hindi ka pa umuuwi" daddy added.
"No sir, hintayin ko lang pong magising si Denise and I'll go. Let me stay for awhile please" the way he said it, melt me...
Para syang batang nag-mamakaawang bigyan ng kendi. I feel so much special... Bakit ganito sila saakin, ayaw kong masanay, ayaw ko.
Naka-tulog ako saglit at pag-gising ko kami na lang ni Bry ang nasa kwarto. He's currently sleeping on the side of my bed while tightly holding my hand as if I'll disappear if he let it go.
Marahan kong kinuha ang kamay ko sa pag-kakawakan nya at syang hinawi ang mga buhok nyang naka-takip sa kanya mukha...
He look so innocent and pure when sleeping. Para syang anghel na binaba ng langit dahil mas malala pa sya kay Lucifer—teka ang sama naman ata ng iniisip ko, haha.
Slowly I sit on my bed staring at the ceiling for long. Hanggang sa bumukas ang pinto at may pumasok na doctor. He smiled seeing me awake, I knew him personally.
"Hi Doc. Alkan" I politely said.
"Kamusta? Masarap ba ang ilang araw na pahinga?" He massively said.
I gasp when I realized what he'd just said. Frowning, I hesitantly ask. "I-ilang araw po Doc?" He'd nod.
"Yup. 67 hours. Convert mo na lang sa days."
"2 days and 19 hours... Almost 3 days straight. I didn't know I can sleep that long" I chuckled.
"Aha! Now get you butt out of your bed and start walking for awhile. Gisingin mo na rin si lover boy, binantayan ka nyan at hindi umalis sa tabi mo. I believe he hadn't eaten for days. He said he wanted to injure so he can also feel your hunger. Sayang, gwapo sana kaya lang hindi nag-iisip. Can't he see that you're wearing dextrose and he's not?"
Natawa kami parehas dahil don. Pero hindi pa rin nagigising si Bry kaya nag-patuloy si Doc. "But it's fine. I'm looking forward on him, being my patient for a week or two, ewan ko lang kung hindi sya mag-ka appendicitis nyan. Not to mention he never took a bath to look after you 24/7."
Don ko lang napansin na tama nga sya, dahil yung suot nya ay ang huling naaalala kong suot din nya bago ako nawalan ng malay... This boy.
Nag-paalam na si Doc na kailangan ng umalis dahil marami pa daw itong pasyente. He said I'm already well, pwede na rin akong umuwi hihintayin ko lang sila mama para discharge ako.
I stroke his hair but it became the reason why he awaken. He gently brush his eyes with his fist while his lips is pouting.
Para syang batang mosmos pero ang gwapo pa ring tignan. His hair were messy but looks good at him.
Bahagya itong ngumiti na halos hindi na makita ang mga mata. I feel lucky seeing his childish act like this... He's so adorable.
"Gising ka na..." Paos na pag-kakasabi ko at humikab pa. Sana ganito na lang sya lagi. "Kamusta habang pahinga? Nag-kita na ba ako ni Satanas"
Pabirong sabi nito na agad kong sinamaan ng tingin. Alright, binabawi ko na sinabi ko. Wala talaga syang kwentang kausap.
"Ano bang pakiramdam ng mahimatay, kwento mo nga. Nakakapunta ka ba sa empyerno? Kasi alam naman nating bawal ka sa langit kay no choice ka kung hindi sa—aray!"
Hinampas ko ito para mahinigil. Pero agad ding naka-bawi at nginitian ako ng halos nawawala na ang mga mata. I can see how glad he is seeing me awake. He has it's crazy attic that can make me smile inside.
Pero kahit kaano sya tignan na masaya, staring at his eyes there you can see his pressure and tiredness. Eye bags were visible in his aweary eyes. Halos mamutla na rin ang balat nito, pero maaliwalas pa ring pag-masdan.
Nakaka-inggit. Siguro mukha na akong gurang sa harap nya, iba talaga ang mayayaman. Nahiya tuloy ako sa hitsurahin ko.
"Alam kung gwapo ako Denise, pero mamaya mo na pag-pantasyahan ang mukha ko, wag ka muna mag wet dream ah—" hinampas kung muli ito pero tawag lang ang naging sagot nya.
"Mahirap to. Paano pala pag-naging mag asawa na tayo nyan. Ngayon pa ngang wala tayong lebel sadista ka na? Tsk, tsk, tsk. Kawawa mga anak ko sayo" pabiro nitong sabi pero hindi ko sya kinibo.
In awhile, his expression sudden changed. From his provoking smile turn to concern and worried. His face soften as his eyes lightly panicked. Ano nanaman kaya iniisip nya?
In a snap, he hastily hold my hand, gently squished it then rubbed to kiss it. Agad ko itong kinuha mula. Sa kanya, pero nakita ko ang lungkot sa mga mata nito sa ginawa ko.
"Denise... G-galit ka ba? Kanina mo pa ako hindi iniimikan... S-sorry..." Napaaamo ng mukha nya, para akong nadadala sa anghel na boses nito.
Siguro inaalala nya kung bakit hindi ko sya kinaka-usap. First things first, I've been asleep for 3 days and obviously I haven't brushed my teeth yet, nakaka-hiya namang bad breath ako.
Not like him who can do it often whenever he wanted. Nakaka-hiya lang kaya! When Doc Alkan talk to me earlier he was wearing a mask, that's why I became comfortable at speaking. Pero hindi ganito na iilang dangkal lang ang layo namin sa isa't isa.
He then again took my hands, and this time I let him do it. "Denise... M-mag salita ka naman o, kahit pangalan ko lang, kahit tawagin mo lang akong mahal, or babe, pwede ding baby. Ikaw bahala, just speak up. I'm worried, I don't want you to be mute... Paano ka nalang sisigaw kapag may ginawa na tayong—"
"URGH! Fvck you Bry!—" agad kong tinakpan ang sariling bibig ng narealize kung napalakas pala yung inner voice ko sa pag-sasalita, gagi!
I saw how Bry smirked seeing me this frustrated. Pero agad din itong nawala ng mag-bukas muli ang pintoan ng kwarto. Mama enter with a bouquet of sunflower.
"Hey honey..." She evidently smiled, showing me the flowers. "This is for my dear..." Lumapit ito saakin, at hinalikan ang pisngi ko.
"Nakaka-inggit tita, pwede po ako rin?" Nanlaki ang mga mata ko sa biglang pag-singit na yun ni Bry. Handa na sana akong hampasin ulit, pero mahinang tumawa si mama at hinalikan din ang pisngi nya.
Tuwang tuwa naman si gagv at namumula pa ang pisngi na nag-iwas ng tingin. Don ako natawa, akala nya siguro lahat biro buti nga.
Mama then pinch his cheeks smiling. "You can now call me mama, mom or whatever you like to call me. Anak na kita"
When mom was about to place the flowers on the table, Bry said something I didn't expect him to say. "P-po? Hindi po ba pweding pag-kasal na lang po namin ni Denise?"
Parehas kaming napatitig sa inosenteng mukha nito. "Kasi diba pag-mama agad po kita ngayon. It means Denise will be my sister... Kaya tita na lang po muna, so that in the near future son in law mo na lang po ako"
Ngumiti si gagv na halatang proud sa katarantaduhang sinabi nito. He's so hopeless. Sana next time na mag-kita kami nasa mental hospital na sya for intensive care treatment. Mukhang malala na kasi.
Naka-uwi kami sa bahay na parang linta kung maka-dikit saakin si Bry. Mahinang tawa lamang at pigil na kilig lang ang laging tugon ni mama kapag nakikita nya kung paano ako alalayan ni Bry.
Saglit munang tumakbo palabas ng gate si Bry para tulungan yung guard namin na buksan ang gate, dito tumabi saglit saakin si mama na parang kinikilig pa.
"Alam mo anak dalaga ka na talaga. Sagutin mo na agad pag tinanong kang maging kayo a? Hihihi sobrang maalaga naman nyan anak, kung alam mo lang mas nililigawan pa kami ni papa mo hihihi"
Hindi ko na lang sya sinagot dahil agad namula ang pisngi ko sa mainit na pag-suporta nito saamin ni Bry.
Although ayaw ko pa ring tanggapin na may gusto nga saakin tong antipatikong to, parang unti-unti gusto ko na ang mga ginagawa nya para saakin.
Pag-kahatid saamin sa loob, nag-tungo lang ito saglit sa master's bedroom pero agad dibg umalis dahil may lakad pa raw ito. Well what do I expect? My parents were really busy. Kaya kami lang ni Bry ang natira, nanonood ng TV.
"Did you know that there's a flower that scents exactly like chocolate?" He suddenly said, while his eyes were still fix on the TV.
"You mean cosmos atrosanguineus? The red colored 8 petals that can be usually seen in south—"
"Bakit ang dami mong alam? Joke sana sasabihin ko, bakit naman pinapatungan mo ng talino mo!" Pikon na sabi nito at nag-palabi.
"I'm not... You said did you know, so I'd just guess you're about to give me an additional facts."
Nakakainis yung ganitong ugali nya. Hindi mo alam kung kailan ba sya nag-bibiro or seryuso.
"Ewan ko sayo, pasalamat ka mahal kita..." Muntik pa akong maluogan pero agad ding naka-bawi at sinamaan sya ng tingin.
"Yeah, we all love people around and one another" I casually said, to ease my tension.
"I specifically said I love you, just you." He huskily said, but I pretended not to care.
"Ay dapat lahat, pangit naman kung ako lang"
"Pangit ka din naman kaya ikaw na lang HAHAHA" ang payak na tawa nito ay para bang naging nakakaakit sa aking mga mata.
His soft and gentle chuckle as its turns to his massively and charismatic laugh... Feel so unfamiliar yet majestically mesmerizing...
"G-GAGV!" I hissed, with a glare.
"nadadalas na pag-mumura mo... Hindi na ikaw yung Denise na dating nakilala ko HAHAHA"
Hindi ako umimik at hinayaan syang tumawang mag-isa na parang baliw. Tsk, so childish. Iniiwasan ko talagang wag mahulog sa mga mata nya cause it's once of my biggest fear, to fall in love with someone's eyes.
"Bakit parang hindi ka masaya kapag kasama mo ako..."
Sa isang iglap parang bumigat ang pakiramdam sa pagitan naming dalawa. Ganon na ba ako kaboring kasama para isipin nyang hindi ako masaya pag-nandito sya...
"Your happiness is my priority, Denise." Maluha-luha nitong sabi sa diko mamalayang dahilan. "So if you're happy with someone else—then I'm still here to support you" apvcha!
"Brian!" I hissed and hit him with the sofa pillow. Gagv! Akala ko totoo na, napakasakit sa ulo nitong pesteng to!
"What?" He chuckled. "Laging malalim ang iniisip mo, madalas hindi na kita masabayan. You rarely speak and show some smile. May problema ka ba?"
Tinignan ko ito sa mga mata. Hindi ko mawari kong biro pa ba ito o personalan na. Nalilito ako sa biglaang pag-bibiro nito na parang may naka-tagong totoong dahilan.
Malalim, ang mga salitang hindi ko maintindihan. Bakit sya ganito?
"Alam mo kung hindi mo ako kayang sagutin madali lang yan e." Umayos ito ng upo at bahagyang humarap saakin.
"Illustrate what I'll be saying alright?" I nod. "Think of a fresh tomatoes"
Kahit naguguluhan ay nanatili akong nakinig dito. "Reddish, plum, healthy and good quality of a tomatoes. Then think of other low quality of the same product."
"And then?"
"Imagine the fresh tomatoes symbolize the goodness of your life. Lahat ng awards mo, mga goals na na-achieve mo at mga task na nalagpasan mo na"
"Hmm" I simply hummed, waiting fir his next line.
"Those fresh tomatoes are place on a huge bowl. Then suddenly, I mixed this one, only one piece of bad texture of tomato. What do you think will happen?"
"I don't know? They'll be mix together and that's it? Or are you referring into taking its probability where we guess when we can take the bad quality of that one tomato in a random pick at a time?"
"Anong sinasabi mo?"
"Sa math yun diba, probability and—"
"Wag mong samahan ng academics tong pinapa-liwanag ko sayo. I'm teaching you the lesson of life, not a lesson of where you can only found in book"
"Alright. Makikinig na ako"
"Ganito kasi yun. Kapag ang kamatis nabulok, tapos sinama mo sa mga magaganda kamatis, pati yung sinamahan nya ay mabubulok din."
"You said earlier that those good tomatoes were supposedly my dream, goals and achievement right? Does that mean you are referring to only once mistake that can ruin my entire life?"
He nod. "Yup. You see I've been seeing to deep thinking these past few days. Gusto ko lang sanang ipaalala sayong wag mong samahan ng bulok na kamatis ang magaganda mong uri ng kamatis. If you don't wanna ruin yourself by claiming a bad tomato, then better let it go before it's too late. You don't have to keep every kinds of tomatoes in life, there's a calling, learn to choose from the better"