Sharing My Infinite Stars With Yours

chapter 14

I knocked on her door multiple times but she never dare to open it. Ni hindi nya nga ako sinasagot man lang. I know she's in there, pero pinapa-ramdam nyang walang tao don. Yet I didn't give up.

Nag-hintay ako ng ilang minuto pa sa tapat ng pinto nito. Wala na rin naman akong ibang gagawin, naka-uwi na ang mga bisita ko kanina pa, and I badly wanna talk to her about an offer.

Nalaman ko na lang na naka-tulog na pala ako sa sahig ng biglang may sumipa sa tagiliran ko. Seeing it's Dianne, I immediately stood facing her with a smile.

"Sorry... May gusto lang sana akong sabihing—"

"Hindi ako interesado. Ginising lang kita kasi naka-harang ka sa daan. Laki mong abala"

Mag-lalakad na sana ito palayo ng hawakan ko ang pala-pulsuhan nya at ngumiti ng nanunudyo. "Kung ganon bakit dyan ang daan mo?" I pointed at the right way, well I was laying on the left side.

"Nag-bago isip ko. Bawal basurang nakakalat diba? Nag-lilinis lang ako ng mga dumi"

Hindi ko pinansin ang mga sinabi nito dahil mas natutuwa ako sa fact na nag-aalala sya saakin. Cause if not, hahayaan nya lang akong matulog sa sahig.

"P-pwede ba kitang maka-usap?"

She smirked. Then her smirked faded when she realized that I'm still holding her wrist. Agad nyang inalis ang pag-kakahawak ko at mapanlait ako nitong tinignan mula ulo hanggang paa.

"Your hand were hot, para kang sinunog sa empyerno. Kung sabagay, don ka naman nararapat. Oh' by the way, ayaw kong marinig kong anuman yang sasabihin mo. Walang kwenta"

She left me hanging, still processing. She noticed I was hot! Sign na ba to na nag-aalala sya saakin? Despite of all her criticism, atleast she thought of me! Nababaliw na ba ako.

Agad kong sya hinabol pero naka-baba na pala agad ito. Ang bilis nyang mag-lakad. naabutan ko na lang sya sa kusina kung saan nag-bukas ito ng ref at nag-hahanap ng pag-kain.

"You see I have a good news. Naalala mo ba si ate Chloe—"

"How would I won't? Sya lang naman ang pinaka-aroganting nakilala ko sa buong buhay ko. Kala mo kung sino, porke sikat mapag-mataas."

I intentionally bit my lips when she said those words. I know deep inside of me that what she said wasn't true. Mabait si ate Chloe talaga lang na hindi sila mag-kasundo.

I can't go against her words. Ayaw kung mag-kaaway kami dahil lang dito...

"U-uhm yeah... S-she was—"

"Hindi was! Alam mo bang isa syang kabit? My gosh, in order to gain power, money and more popularity, nilandi nya ang anak ng Governor. Kunwari pang suporta sa kampanya nito, tapos anak pala ang punterya. What a whöre" she said casually na para bang alam na alam nya ang mga nangyari.

Hindi ako maka-singit dahil lahat ng sasabihin ko ay may naisasagot sya. I can't just go straight to the point kasi baka mabigla sya or mawalan ng gana kausapin ako. Ayos na to.

Hindi ko rin kasi alam ang kwento ni ate Chloe. How would I know if my sister's giving me real information. But it's nit my concern, kailangan kong sabihin sa kanya ang pakay ko.

"Not to mention how poor they are. Nakaka-suka, mang-galing ka ba naman sa squatter area, talagang kakapit ka sa patalim. Hindi na ako nag-tataka kong batikang pökpok sya" when she finish talking, saakin naman ito tumingin ng mapanuri.

"What? Kokontrahin mo'ko?" Mataray na pag-kakasabi nito. Pero ngumiti lamang ako at umiling.

"Nope. I actually haven't heard something like that at all. I'm willing to listen" I politely said.

"Whatever. Ikaw na mag-ligpit ng pinag-kainan ko. Total para ka namang asong ulol na sunod ng sunod saakin, mapakinabangan ka naman"

She was ready to turn her back on me when I called her in my minimized voice. "Bakit?" She said, unenthusiastically.

"May gusto akong sabihin—"

"Ano yun? Buntis ka? Wala akong pake, malandi ka kasi" she then smirked.

Napa-kagat labi na lang ako at hindi yun pinansin. I slid out the business card ate Chloe had give me earlier and handed it to Dianne.

With a bit of confusion. Tinanggap nya ito at pinag-masdan saglit bago tamad na bumaling saakin. "Ano to?"

Gusto kong sabihing. 'nakasukat naman dyan, basahin mo nalang' but I know if I did, she'll be offended.

"Business card ng isang manager sa showbiz industry. Baka interested ka, nag-hahanap ng bagong trainee. Remember before, you said you wanna be a runway model with high salary and best image in that industry. This is your chance Dianne."

Akala ko magiging masaya sya, pero hindi. Dahil lalong sumama ang timpla ng mukha nito at nang-gigilid ng mga luha sa mata.

I can't say if it's tears of joy or tears of anger, nanlalambot kasi ang mga mata nito pero sya namang nag-tatangis ang banggang.

"And you think it's funny!" She screamed.

Napa-talon ako sa gulat pero agad ding naka-bawi. "H-hey... Bakit ka umiiyak—"

"Tanga ka ba!" Muli nanamang sigaw nito kaya napa-tungo na lang ako. "Ate pinamumukha mo ba talaga saakin mas mataas ka at mas mahina ako sayo!"

Nag-angat ako ng tingin at agad na umiling. Of course not! I'm doing this to make her happy, why is she thinking this way. "Hindi sa ganon Princess—"

"See! Princess nanaman! Tapos ikaw yung Queen tama!—Pvtangina! Pvtangina bakit ka ganyan! Pinag-mumukha mo akong mahina"

Hindi ko maintindihan. Bakit sya galit, bakit sya umiiyak, bakit ganito na lang ang reaction nya? I didn't do anything wrong... Why is she acting this way.

Binato nya kung saan yung business card na binigay ko. Kasunod non ang pag-basag nya sa platong pinag-kainan nito at basong pinag-inuman nya ng kape.

Ang ilang bubog non ay naramdaman kong tumalsik pa sa hita ko pero hindi ko yun ininda. I'd just stared at her face the whole time.

Gusto kong malaman kung bakit, kung anong problema, at kung ano bang nagawa kong masama o mali para mag-wala sya ng ganito.

Ilang saglit lang ang mga tauhan sa bahay ay nag-kumpulan dito sa kusina na hindi na alam abg gagawin. Olea, her mom and other maids were in state of shock at nanatili lamang ang distance saakin ni Dianne.

"Alam ko naman e! Hindi para saakin yung offer na sinasabi mo kung hindi para sayo! Ipinamumukha mo nanaman saaking mas magaling ka! Mas Worth it ka at mas maraming nag-mamahal sayo! Why can't it be me? Ako yung bunso! Ako yung mas bata pero bakit mas nasayo ang atensyon nila! Why are everybody long to be with you! Paano naman ako"

Hindi ko ito sinagot at nanatiling tulala sa mga mata nya. "Yes I wanted to be a super model, a star, a person who'll look up by others. Pero sayo nanaman galing! Ipinapasa mo nanaman saakin! Nakakainis ka! Pvtangina mo, PVTANGINA KA!"

Sa pag-kakataong ito. Ang nagawa ko na lang ay lumuha, umiyak habang pinag-mamasdan ang kapatid kong nawawala.

Kasalan ko ba... A-ako ba talaga ang dahilan. Nag-bibigay lang naman ako, bakit parang ang sama sama ko pang tao sa ginawa ko.

"Panira ka sa buhay ko e" bahagyang humina ang boses nito at napasandal na lang sa stoll. "Panira kang Pvtangina ka..." Namamaos na ito atarang hinang hina na.

Ako ang nasasaktan sa ginagawa nya. I'd never see her rage like this. She's always distance and cold that she never tried to express any emotion except from glaring and smirking.

Dapat ba akong masaya kasi finally ito sya, napakita na nya yung tunag na galit nya saakin. That finally she can already let go of her bitterness. But why do I feel so much pain?

Knowing all of this is my entirely fault. Iniisip ko tuloy, kung hindi siguro ako dumating sa buhay nila hindi mag-kakaganito si Dianne, hindi mag-kakaganito ang isa sa pinaka-mahalagang tao sa buhay ko...

"Lagi na lang ikaw... Ikaw ang matalino, ikaw ang maganda, talented, tapos academics achiever pa. Ikaw na rin pati paburong anak, saka pinaka-perpektong tao sa mundo! Ikaw na yun! Tapos ako pinaka-mahina, tanga, walang kwenta, taga-salo ng tira tira mo. Ako na lahat yun! Ako na yung laging masama. Ako na lang lagi yung hindi nakikita, kasi wala namang nag-mamahal saakin. Lahat sila ikaw ang gusto!"

Sinubukan kong lapitan sya pero agad itong lumayo at humawak ng kutsilyo. "Ako Dianne m-mahal kita—" pero agad nyang tinutok saakin ang patalim.

"Subukan mo! Kung ayaw mong mapatay kita ng wala sa oras, wag na huwag mo akong hahahwakan!"

Napa-singhap akonsa takot at ganon din ang ibang nanonood lang saamin dahil hindi alam ang gagawin.

"Dianne, mag-hulos dili ka! Mahabagin bakit ba baliko ang iyong pag-iisip—"

"Pvtangina, Tandang Jenifer lumayas ka! Wag kang makikiaalam ikaw ang papatayin ko!" We all gasp as we saw the murderous look at Dianne with it's sharp glare.

"M-manang... O-olea, ate Nally, u-umalis na po muna kayo... A-ako na pong bahala dito. P-please po..." I gentle asked, composing myself against my fear.

Takot na takot ako pero mas matatakot ako kung may ibang taong madadamay dahil sa kasalanan kong ito.

"Pero ija paano ka—"

"JENIFER SABI KO LUMAYAS KA! PVTANGINANG BUNGANGA MO GUSTO MO BANG UNAHIN KITA!"

agad silang nag-takbuhang umalis dahil na rin sa nakakakilabot sa sigaw ng kapatid ko.

Agad naman nyang tinapon ang kutsilyo sa gilid nya at hinarao muli ako, sabi na nga ba. Wala itong balak na manakit ng kahit sino dahil mabuti ang kanyang puso.

"Alam mo bang masaya na sana ako nong pinayagan ako nila papa na humiwalay sa bahay na to. Kasi empyerno to! Mga demonyo nakatira dito! At ikaw akala mo anghel isa ka rin sa kanila! Masama kang tao! Masama ka!" Sigaw nito at wala naman akong magawa kung hindi ang sumang-ayon na lamang.

"T-tama ka Dianne. Masama ako... M-masama si ate. S-sorry. Pasensya na... P-patawarin mo ako—"

"Hindi! Bakit ko naman gagawin yun? Ikaw ba nag-hirap? Ikaw ba yung nakaka-ramdam ng sobrang pag-kahiya tuwing may titingin sayong tao tapos ikukumpara ka sa perpekto mong ate!" She then step ahead of me but I step back. "Alam mo ba yung pakiramdam ng mag-isa ka lang at walang gusto kumaibigan sayo kasi isang kang talunan! Ha!"

Hinila nito ang buhok ko dahilan para mapatabingi ang katawan ko sa pag-kakasabuniot nya. I didn't dare to fight back cause I know she's out of her sense. Hindi nya alam ang ginagawa nya...

Ngayon lang sya ganito nagalit sa buong buhay kong kasama sya. Maybe because of too much frustration. Hindi ko sya masisissi dahil pati na rin ako apektado dito.

"everytime that I'm getting to my comfort zone, bigla mo nalang silang kinukuha sakin, lagi mo nalang hinahadlangan ang kaligayahan ko."

"I'm sorry... I-I'm sorry I didn't know—"

"Ayaw mo ba akong maging masaya... Ha ate!" Hinigpitan nito ang pag-kakasabunot saakin na parang kaunti na lang ay hihiwalay ang ang mga buhok ko sa anit. But I must injure, I must take the consequences for the things I stole for her. Sya dapat ang nasa position ko, at ako dapat ang nasa kanya...

"Lagi na lang akong walang kwenta, bakit pa Nila ako niluwal kung ganitong parang hangin lang din naman ako sa kanila. Pero pag-kaharap ibang tao kung makapagsabing maswerte silang naging anak ako akala mo talaga pinapahalagahan ako tangïnang yan, sarap nalang mag-laslas HAHAHAHAHA"

My Goodness, I've been self-centered the whole time. Hindi ko manlang iniisip ang nararamdaman nya... Bakit ang sama kong kapatid. Ako dapat ang taong makaka-pitan nya pero ako pa ata itong rason kung bakit bumababa sya.

Mariin kong pinikit ang mga mata ko kasi nararamdaman kong anytime soon my body will collapse. Kanina pa kasi ako nanghihina ata masama ang pakiramdam

"Ano ha! Masakit ba? Pvtangina ano masakit? Deserve mo yan, nakapa-mang aagaw mo! Mang-aagaw!"

"Anak!"

"Jane"

"Denise"

Huling mga boses na narinig ko bago ako nawalan ng malay. "I-I'm sorry..." I muttered before letting my body shut down.