Taming Dr. Agatha

KABANATA 20

Kinaumagahan, halos walang pagsidlan ang saya ko. Kanina kasi alas sais ay may nareceive akong international call. At first, I was doubting if I am going to answer that call or leave it. But then, in the end ay sinagot ko nalang ang tawag. Maybe it was from Kris. Pero mali ako, mabuti na lang at sinagot ko cause it's from Colton.

"Good morning there, baby..." his voice sounded so tired.

Napatingin ako sa world clock sa phone ko habang naka call pa sakaniya. At 12 am na sa Paris! At alas sais dito sa pinas. Antok na 'yon panigurado.

"Good morning too, Colton." I answered using my sweetest tone. Para kahit papano mabasawan ang pagod niya. "You should rest... I won't mind if you're going to call me later. Just please rest." I pleased.

"Baby... I am tired but hearing your voice makes my body stronger. All hassles fade away. That's how your voices are powerful."

Agad umakyat ang mga dugo ko sa mukha. I know myself that I am blushing right now for pete sake! Nakakahiya. Mabuti at wala siya dito para di niya ako makitang kinikilig.

"You're so cheesy!" I uttered. "Anyway, I swear. I don't mind if you rest a bit."

I heard his yawn. Biglang tumahimik ang linya. I know he's been hell tired because of his flight and work loads. That's why I hate business especially if you're dealing with someone. Hay! Buhay.

"'kay baby. I will call you later, around 6 am Paris time. It's 12 noon there!"

"Okay. I'll wait. Just sleep okay?"

"Yes, I love you baby.."

"I love you more. Bye, I'll end this."

Hindi ko na siya pinagsalita pa at ako na ang nagbaba ng tawag. That's why pagpasok ko ng hospital ay nakangiti ako at kahit madaming pasyente ngayon ay kayang-kaya ko.

Pero di maiiwasan na magseryoso ako paminsan-minsan. After all, this is a hospital! A place where people need to be treated. Marami akong nagamot na mga pasyente. Lalo na yung mga mga kailangan ng agarang surgery. Though hindi ko padin pwede silang i-surgery 'coz I need to accept the truth that I am an ER Doctor. Hindi pa ako nakakabalik ng OR.

Natapos ang buong araw ko ng masaya. Maraming natulungan of course, like Colton promised. He called me around12 noon. 

Hindi lang kami nagtawagan. We do face time! Gulo-gulo pa ang buhok niya dahil sa kakagising niya palang. Naka-higa siya at nakatutok sakaniya ang camera. Medyo kulay asul na ang liwanag pero hindi pa gaano ka sikat. Patong-patong ang comforter ni Colton. Natawa nalang ako!

"Can I visit there? Sobrang init sa pinas samantalang diyan nilalamig ka." I said.

Tumawa siya at umiling. "Well, not totally malamig baby. Masikat ang araw dito but the wind against on it is so cold. Kung anong dapat na kinaiinit ng sikat ng araw siya naman 'tong ikinalamig ng simoy ng hangin." he said.

Tumawa at tumango ako. "Anyway, have you eaten your breakfast?"

He shook his head. Agad akong naningkit ang mata sa sinagot niya.

"Then, eat now. You need your strength! You workaholic." I murmured.

Natawa siya sa sinabi ko sa huli. Kinusot niya ang mata niya at umupo. "'bout you? Have you eat your lunch?"

I nod. "Yup. No for noon time break pero here I am. Hahahaha!" saka ako nagpakawala ng tawa.

Natigil siya. Ewan ko kung naglag ba ang internet niya or what. Di siya gumagalaw pero ang ngiti niya, sobrang lawak. 

"Hey, does your internet lag?" I asked.

"There you are..." he murmured. He shook his head. "Nope. Actually, I screen captured you! You're so beautiful when you laugh."

Napaangat ang gilid ng labi ko. I know, I'm blushing right now. Whattaman!

"Bolero! You don't need to screen capture me. Umuwi ka na kasi dito!" pabiro kong hirit.

He frowned, I heard his sighs. Gosh! May nasabi ata akong ikinalungkot niya. "I wish I can go back, there..."

"I-I'm sorry, C-Colton..."

Pilit itong ngumit at sinuklay ang buhok gamit ang kaniyang mga daliri. "Don't worry, I'm going to be there next next week baby... Wait for me, please."

I nod. "Of course, I will!"

Tumawa siya at tumayo. "So... Can I turn this off for a while. I'll going to take a shower. I'll call you again later."

"Sure, Colton!"

"I love you Agatha." he said while giving me a damn sweet flying kisses.

I smiled. "You too! Love you!"

Pag-uwi ko ay naabutan ko si Zsafira na nakain sa may kusina, hawak-hawak niya ang kaniyang iPad at tatlong libro about mathematics. Dumiretso kasi akong kusina para uminom ng tubig. I'm thirsty, you know? Kailangan ko ng tubig.

When she saw me walking towards her, agad niyang itinigil ang pagbabasa niya at ibinaling saakin ang atensyon. "Hi ate!" aniya sabay kaway.

Lumapit ako sakaniya ng nakangiti. "Hi Zsafira." sagot ko. Napadpad ang tingin ko sa mga librong naandoon. "What are those books?"

She shrugged. She made some facial expression na mas lalo pang nagpatingkad ng kagandahan niya. "U-Uh.. Just books for my calculus and algebra." she answered.

Inilapag ko ang bag ko sa isa sa mga upuan doon. Kumuha ako ng baso at ng pitsel na may tubig sa ref. at nagsalin dito. "Really? I heard you're an arki student? How was it?"

"Yeah. 1st year student, and it was so good. I love drawing and mathematics so I took that." she answered.

Kumuha siya ng cookies na nakalatag sa doon sa table at syempe may gatas din na naandoon. Paniguradong nasa kwarto na ang mga matatanda at yung mga apo niya. Lagi nalang tahimik ang mansyon na 'to pero nasasanay na ako. Maraming mga katulong actually pero yung iba minsan wala.

"Alam mo bang bago ako naging doctor, gusto kong maging architect..." I said. Nanlaki ang mata niya at dahan-dahan akong naglakad papunta sa pwesto niya. Umupo ako sa tabi niya at nilapag doon ang isang baso ng tubig na kinuha ko.

"R-Really ate?"

I nod. "Well, I have interest in Med but not like archi. Hindi lang ako lumaki sa pamilya ng mga doctor. My mom introduced me her family side na siyang kinalakihan ko. I grew up with my mother's relatives by my side. Mga tito at tita ko ay kung hindi businessman ay engineers and architects. Kaya nahilig ako sa pagdadrawing at sa mga interiors."

Naging interesado si Zsafira sa kwento ko kaya itinaas niya ang kaniyang paa at ipinatong sa isang silya. Now her back is leaning on the back chair.

"Really ate? Then why didn't you take interiors?"

I smiled. "Simply because of my parents. I want them to be proud of me kahit isang beses lang. I want to prove that I can create my name in their field."

Lumawak ang ngiti ni Zsafira. "I-I really want to be like you! You're now sucessful, ate!"

Tinapik ko ang kaniyang balikat. "Of course you can! Magkaiba nga lang tayo ng field but you can do it!"

She nod. "Yup!" Lumapit siya saakin at niyakap ako. "You're my inspiration, Dr. Agatha!"

Weeks passed. Halos araw-araw akong nag-aabang sa mga tawag ni Colton. Sometimes, we voice call and face time. Halos araw-araw hindi nawawala sa routine namin 'yon. Kahit nasa hospital ako ay gumagawa ako ng paraan para makausap siya. Kunwari'y mag-CCR. Minsan may kukunin na result, mga ganon? Para maka-face time siya. May mga oras na mabilis lang yung tawag namin dahil sa parehas kaming busy. There were times na hindi kami nakakatawag sa isa't-isa. Pero bawing-bawi naman sa ibang araw.

Ngayon, it's the last week of the month. I expected na uuwi si Colton. Sana nga lang ay umuwi siya at walang masyadong problema sa chains nila sa Europa.

Patulog na sana ako dahil it's 8 pm here. 2 pm naman sa Paris. Biglang nagring yung phone ko. Agad kong sinagot ang tawag. Namula na agad ako, ano ba 'yan!

"Hi Colton!"

"Hi baby... How are you?" he asked. He sounded so tired na naman. Laging ganyan ang boses niya these past few days.

Bumuntong-hininga ako. "I'm fine. I won't ask you cause you sounded so tired, again." I said, boringly!

"S-Sorry... I-Its just, workloads and problems here..." he reasoned.

"Colton, is there something wrong in your company? Maybe I can hel—"

He didn't let me to finish my words. "No, it's better that you are there. Minding your own business." now he sounded so serious.

Sa iilang araw naming pag-uusap, medyo maraming nagbago sakaniya. Pabago-bago siya ng ugali. Hindi naman siya ganito dito. He's been so bugnutin these days.

"Maybe, you know? I ca—"

"No, you can't. Don't be stubborn, Agatha." 

Now he's with his serious tone. Bumuntong-hininga ako. Agatha, he's tired. Understand his situation. I forbear to say or start anything.

"Fine." I sighed, in defeated. Hindi na naman ako nabigyan ng chance na magsalita.

He sighed on the line. "I-I called just to tell you that I don't think I am able to be there this week. I need to fix this gaddamn problem of mine."

Napapikit ako. As what I am expecting? Sa ganoong boses at akto. There must be important news. I sighed in dismay. "Okay. We can face time naman." pero iba padin pag-andito ka. My thoughts.

"I'm really sorry. I promise, I'll be there on next month." he promised again.

Sana ginagawa mo, Colton. Hindi puro pangako! Bwesit. Wala sa mood kong tinapos ang usapan. We said 'I love you' pero hindi ko na pinahaba pa. Masyado ng stressful ang araw ko ngayon. Lalo pa dahil kay Colton. Heck! I waited a month for nothing!

This is the first reason why I hated Long Distance Relationship.