AMILYN
“Hindi ka na ba napapagod? May mas masayang buhay pang naghihintay saiyo sa labas Amilyn, hindi lang sa pag-aalaga ng lumpo,” napatingin agad ako sa kaniya.
Nakangisi siya pero banaag ko ang lungkot aa mga mata niya.
Matigas ang ekspresyon ng mukha ko siyang tiningnan. Ayan na naman kasi siya e.
Sa pagse-self pity niya. Lagi niyang tinatawag ang saliri na lumpo kahit na laging sinasabi naman ng doktor na makakalakad pa siya basta tuloy tuloy lamang ang therapy.
Besides, mula nang umpisahan ang therapy niya ay napakalaking progreso na ang nakita namin sa kaniya.
Hinawi ko ang pawis sa aking noo. Tumayo na ako at dinala sa kusina ang langis at towel na ginamit ko. Kakatapos ko lang i-massage muli ang mga binti niya at paa.
Kahit na may therapist na umaasikaso rito ay hind
