Chapter Twenty-Seven

2315 Words

M I L L E R “When I told you that I would eat with you, I did not want it to be in the cafeteria.” “Hm? Bakit hindi? Ano pa ang silbi ng university cafeteria kunghindi ka naman dito kakain?” He nonchalantly replied. The he this time is both Axel and Kristoff. Oo. Kasama ko ngayon si Kristoff (na nagpapanggap pa rin bilang Axel) sa cafeteria. When Isaid we were hanging out often, I was not lying. Sabay kaming umupo sa lamesa bitbit ang tray ng pagkain na binili namin. Nakangisi na inilapag ni Kristoff ang kanya sabay bulong sa akin ng, “Isa pa, maganda ang view dito. Ang daming magagandang babae.” Luminga-linga ako. Yes. Maraming babae… pero hindi lahat sa kanila ay maganda. And I don't like how they watch us blatantly while giggling. Isa pa, rinig na rinig ko mula dito ang mga bulong

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD