Chapter 47
Arlette’s PoV
Nasa bahay lang ako, nakaupo sa sofa, habang ang orasan sa dingding ay tila mas mabagal ang pag galaw. Tahimik ang paligid, ngunit ang isip ko ay puno ng ingay, ang dami kong mga tanong, matinding pangamba, at pag aalala. Namimiss ko ang presensya ng anak kong si Troy. May mga oras na sobrang kulit niya, siya ay masiyahin kaya kapag may dinadamdam siya o nalulungot, natatakot, madali lang na matukoy dahil tahimik lang siya sa isang tabi. Alam kong nangungulila siya sa totoong ama. Ang kinikilala niyang ama na Canadian ex-husband ko kasi ay hindi rin niya naramdaman ang pagmamahal. Alam kasi ng ex-husband ko na hindi namin anak si Troy. Baog ako, wala akong anak na maibigay sa kanya. Kaya nang nanganak si Trisha at nakita ko ang postpartum depression niya, naawa
