Chapter 1
1254 Words
Yara's Pov
I HAVE BEEN married to Sean for two weeks now. And even though we only get married for business purposes, I am still happy because he respects me as a woman. At nag papasalamat ako kay God, na napunta ako sa isang mabuting tao na katulad n'ya.
"Hi, good morning," Bati ni sean. Hindi ko manlang namalayan na nandito na pala s'ya sa kitchen.
Actually, even if we're already married we still in a separate room. Hindi niya ako pinilit to stay in his room kahit na kasal na kami. That's how he respects me.
"Food's ready." Sabi ko dahil tapos ko ng ihanda ang pagkain naming dalawa.
He doesn't know how to cook, pero okay lang naman dahil alam ko namang mag luto. And besides, asawa ko na s'ya kaya dapat lang na alagaan ko din s'ya katulad ng pag-aalaga n'ya sa'kin.
"Papasok ka sa office?" I asked, habang kumakain kami.
"Uhm...No."
"Why?"
"Uhmm... Magpapaturo akong mag luto sa isa sa mga kaibigan ko." Saad niya, sabay iwas ng tingin. Napakunot no-o naman ako sa sinabi nito.
"Bakit kailangan mong magpaturo? May lulutuan ka bang ibang tao?" Curious na tanong ko. Pero napatigil ako sa pagsubo ko ng pagkain ng marealize ko ang sinabi ko.
I sounded like a jealous wife. s**t!!!
"Uhmm...forget about what I said." Sabi ko nalang at ipinagpatuloy ang pagkain. Nahihiya kasi ako dahil sa inasta ko.
"Actually nag leave ako for two weeks. Mag-papaturo sana akong mag luto sa isa sa mga kaibigan ko dahil gusto kitang pagsilbihan." Paliwanag niya na ikina-angat ng tingin ko.
My heart suddenly skipped a beat because of what he said. Actually, this is not the first time this has happened to me. Lalo na pag inaalagaan niya ako kaya hindi ko maipakita sa kanya ang cold expression ko dahil subra s'yang maalaga at mabait.
"I can teach you naman how to cook if you wanted to," Wala sa sariling sabi ko.
"A-are you sure?" Tanong n'ya at tumitig sa'kin.
Napakagat labi ako. s**t! Bakit ko ba sinabi 'yun? I should not have said that! Arghhh! Parang gusto ko nalang maglaho sa kinauupuan ko ngayon dahil sa mga pinagsasabi ko.
"Uhmm... Y-yeah, wala naman din akong pasok ngayong araw kaya okay lang." Sabi ko nalang, nakakahiya naman kung babawiin ko pa.
Ngumiti siya sa akin. Nahihiya naman akong nagbaba ng tingin.
Pagkatapos naming kumain ay s'ya na ang nag hugas ng plato at ako naman ang nag punas ng lamesa.
"I'm just gonna go to my room. Kumatok ka nalang kapag ready kana na." Sabi ko ng matapos kong punasan ang lamesa.
Tumango lang siya kaya naman umalis na ako para pumunta ng kwarto ko.
Pagpasok ko sa room agad akong napasabunot sa buhok ko ng mapagtanto ko ang lahat ng mga sinabi ko kanina.
"Shocks Yara! Why did you offer yourself para turuan s'yang mag luto?" Naiinis na tanong ko sa sarili ko.
"Arghhh! I don't understand myself anymore!" Sigaw ko at ibinagsak ang sarili sa kama.
Nasa ganoon akong sitwasyon ng may marinig akong kumakatok sa pintuan ko.
"Come in!"
"What's wrong, may masakit ba sayo?" Halata sa boses nito ang pag aalala.
Nagulat ako ng lumapit siya at lumuhod sa harapan ko bago hinawakan ang noo ko.
"Uhm...Y-yah, may iniisip lang ako." Nahihiya kong sagot at umiwas ng tingin dahil subrang lapit ng mukha namin sa isa't-isa.
"I-I'm sorry." Saad niya at tumayo sa pagkakaluhod kanina.
"Do you need anything?"
"Uhm...."
"Oh...yeah, I forgot, mag papaturo ka nga pala na mag luto." Sabi ko nalang ng hindi s'ya makapag salita ng maayos.
Sabay na kaming lumabas ng kuwarto ko hanggang sa makarating kami sa kitchen.
"What kind of food would you like to learn to cook?"
"Uhmm....Y-your favourites." I felt my entire cheeks blush at his statement.
"I-I mean, Gusto lang kitang ipag-luto ng mga favourites mo kaya gusto kong matuto." Halata sa boses nito na nahihiya s'ya.
Mas lalo yata akong namula dahil sa sinabi niya. Shocks! Bakit ba kasi ganito ang nararamdaman ko kapag kausap ko s'ya? Hindi naman ako ganito sa ibang lalaki, een noong—.
"O-okay." Sagot ko nalang at tumalikod sa kanya dahil feeling ko talaga subrang namumula na ang pisngi ko.
Chicken curry and adobo pork. Those are my favorites, kaya naman ‘yun ang itinuro ko sa kanya.
No one spoke to us while we were in the kitchen. If he did speak, it was only about what he would do next. I also remained silent because I felt shy, afraid, that I might say something embarrassing again.
"Is this really your favourite?" Basag niya sa katahimikan.
"Uhm...yeah...It becomes my favourite dahil kay lola,"
"Where is she now?"
"In heaven..." Mahina kong sagot.
"Oh.. I'm sorry about that, "
Tumingin ako sa kanya at ngumiti..
"Uhmm...W-what happened to her?" Nag a-alangan niya pang tanong.
"She died, two years ago."
Si lola lang ang naging kakampi ko simula ng lukuhin ako ni Aaron. Kakarating ko lang no'n galing Singapore. Hindi ko sinabi kahit kanino na uuwi ako, dahil gusto kung e surprise ang family ko pati na rin ang boyfriend ko. Dahil finally after ng mahabang panahon makakasama ko na din sila.
Sa singapore ako pinag-aral ng daddy for college. It's a request din from lola kaya pumayag ako na doon mag-aral. Aaron is already my boyfriend that time, nung sinabi ko sa kanya na sa Singapore na ako mag-aaral, hindi naman siya nagalit. Sinabi pa nga niya na susuportahan niya ako sa kahit ano mang desisyon ko.
We never lost connection with each other, we always talked Via FaceTime every night after my classes and I never ran out of time for him, and he was the same for me. Sometimes, when he had the time, he would visit me in Singapore.
Aaron and I reached for more than three years together, and he promised me that he would marry me once I graduated. But everything changed when I came back here in the Philippines. Because instead of me surprising them, I was the one who got surprised.
"Wifey, are you okay?" I was startled when Sean shook my shoulder.
"Huh?" He furrowed his brows at my response.
"Uhmm....yeah, I'm sorry may naalala lang ako."
"Ano nga ulit ang susunod nating gagawin?"
"Baka pagod ka na. We can continue this tomorrow," He said, which made me turn my gaze to him.
Shit! Naman kasi, bakit ba kasi pumasok pa sa isip ko ang mga bagay na tapos na? s**t!
"Ituloy na natin sayang naman ang oras, isa pa malapit na din naman mag lunch time."
Wala na s'yang nagawa kundi ang sumunod sa akin. Nag focus nalang din ako sa ginagawa ko dahil ayoko ng isipin pa ang mga nangyari noon.
Pagkatapos naming magluto ay agad na din naming hinanda ang mga pagkain dahil lunch time na din naman.
"Let's eat?" Said Sean, after he prepared the food on the table.
"Is it okay if I take a bath first?" Sabi ko. Hindi kasi ako comfortably na basa ang katawan.
"Of course, I'll wait for you 'till you finished." Saad niya at ngumiti.
I quickly turned away because of that familiar feeling I had again, the one I shouldn't be feeling because I don't want to wake up one day realizing that I already love him. And that's something I don't want to happen because I know our marriage won't last long.
Pagdating sa kwarto, agad din akong naligo. Ayokong pag-antayin si sean, nakakahiya naman.
##########
A/N: Hi 👋☺️
Xoxo.🥰😍😘
- Writer
