Hapon nang mapagpasiyahan naming umuwi na sa amin. Nandito kami ngayon sa tapat ng bahay. Medyo kinakabahan ako sa ‘di malamang dahilan kasi lahat ng tao nasa labas. Maski ang mga kapitbahay ay nakisilip na rin.
Halos mapunit ang labi ko kakangiti nang siya mismo ang bumaklas ng seatbelt ko. Humalik muna siya sa noo ko bago bumaba ng kotse.
Ngiti-ngiti pa rin ako nang pagbuksan niya ako ng pinto. I felt like the most cherished person in the world. The act of service, though, was truly heartwarming. It was a kind and thoughtful gesture.
Iyong ganitong senaryo, iba ang atake sa akin. Kinikilig ako na ewan. I mean, look at him, smiling as if I am his wife waiting for my hand to take his.
“Mahal na prinsesa, puwede na po kayong bumaba,” pilyong wika niya dahilan para matawa kami. Kinuha ni
