Uno Bente Kwatro

Chapter 42; Jacob

Unknown's Point of View

Sumunod ako kung saan ngayon nila itinatago ang bata. Nakailang sulyap pa ako bago tignan ng mabuti ang nasa loob. Tumingin ako sa pinakadulong pasilyo bago umakyat sa pangatlong palapag. Hinawakan ko ang bibig ko ng mariin para hindi ako makagawa ng anumang uri ng ingay sa loob ng bahay nila. Nasa  pangatlong palapag  ako ng bahay nila narito ako sa isang maliit na butas na may maliit na bintana. Humalukipkip pa ako dahil nakita mko ang ganda ng kanilang tahanan. May malaking chandelier na nagiging silbi ng kanilang palamuti sa kanilang tahanan. May malaking library na ang taas ay umaabot hanggang 10 pulgada. May mahabang puting lamesa na nababalutan ng malambot na tela at maraming pagkain ang nasa kanilang hapag. Tumingin pa ako sa gilid ng makita ko ang napakarami nilang bulaklak na imposibleng makita sa mundong ito saan galing 'yon? Tumingin ako sa hinahawakan na bata ni Stanley. 

"Anak sabihin mo nga-Pa-pa," sambit ni Stanley sa bata habang kinikiliti ang isang bata.

Tantya ko ay nasa isang taong gulang ito. Siya ang sinumpa ng demonyo. Dahil sa kagagawan ng kaniyang ina napasa sa kaniya ang sumpa. Ang sumpang ay panghabang buhay. Walang lunas ang sumpa ito kahit pa ang kapalit ay kamatayan. Binigyan ang batang ito ng sumpa na nakakakita kung kailan ka mamatay. Kapag hinawakan mo ang kaniyang kamay ay mamatay sa oras na yon. Ito ang misyon ko ang bantayan ang isinumpa ng demonyo. Napansin ko ang gintong suot sa kamay ng bata at alam ko kung saan galing ang bagay na 'yon.

Napatingin ulit ako sa bata, Patuloy parin siya sa kaniyang pabungisngis. Hindi pa ito  nakakapagsalita  at paulit-ulit na sinasabi ng  kaniyang  papa ang katagang 'Papa' alam kong wala pang bata ang makakapag salita sa murang edad pa lamang pero hindi siya nagsasawang turuan ang anak niyang sinumpa ng demonyo..

"Dali na sabihin mo nga anak ko, Papa dali na," ngumiti pa ako at may kung anong kirot ang namutawi sa aking dibdib. Ano itong nararamdaman ko kumikirot ang puso ko. Nakakaramdam ba ako ng awa sa kanila. Ngumiti ulit ang bata.

Nabasa ko sa mukha nu Stanley ang lungkot niya dahil hindi niya parin sinasabi ang salitang 'Papa' gusto niya na siya ang unang matawag ng anak niya at siya rin ang makakarinig nun. Umiling siya at patuloy parin siya sa pagtuturo sa pangalan ni Stanley. Mukhang may paparating kaya agad binuksan ang pakpak ko para maging alerto. Isa akong anghel na pinadala ng diyos para bantayan ang batang isinumpa.

Napatingin ako sa  tumawag sa kaniyang kabiyak na papalapag pa lamang sa veranda. Nanlaki ang mata ko dahil ang mukhang 'yon ang babaeng. Ang babaeng anghel siya ang-

Tiniklop niya ang naglalakihan niyang mga puting pakpak at dahan-dahang kinuha sa akin ang bata.

"Anak ko kumain kana ba?" nilaro niya ang bata na para bang aliw na aliw sa paglalaro nito.

Ang boses ng babaeng yon. Ang babaeng kay tagal ko ng hinahanap ng mahabang panahon. Makikita ko ba ang anak ko na hawak ng ibang Ama? Siya ba ang magliligtas sa isinumpa ng demonyo? 

Naghihintay siya ng sagot mula sa bata ngunit humahagikgik lamang ito na para bang gustong maglaro sa kaniyang ina. Hindi na ako nakapagtimpi at hinawakan ko na ang mahabang gitong espada ko at hinawi ang kamay ko sa espada para hindi muna makapagsalita ang anak ko.

"Opo mahal ko kumain na ang ating munting anghel," dinampian niya pa ng halik ang ang babaeng minamahal ko. Paano mo nagagawa sa akin ang bagay na ito. 

Ito pala ang itinatago niya sa akin sa matagal na panahon pero bakit? Bakit siya naghanap ng iba?

"Mabuti naman," sagot ni Leviera.

"Kamusta ang pagdalaw mo sa langit?" nakangiting saad ni Stanley nakita ko ang pag-ngiti niya rito. Napahawak ako sa aking dibdib dahil kumirot ito bigla nakaramadam ako na parang sinasakal ako sa sobrang selos. Ganito kapag anghel at kasagutan dito kailangan magsabi ng totoo. Dahil nasusunog ang parte ng katawan ko kapag hindi ako nagsabi ng totoo.

"Mahal pa kita Leviera pero may iba ka ng minamahal." Bulong ko sa hangin saka binuka ang pakpak ko at handa ng umalis.

Isa siya sa lahat ng gumagabay sa kalangitan siya ang naghahatid sa mga taong mamatay papunta sa kalangitan. Siya ang anghel na nagbabantay sa anumang kilos ng tao. Siya si Leviera ang asawa ko dati ngunit may iba ng iniibig.

"Ganun parin nakakalungkot mang isipin na maraming namamatay na tao pero isa akong anghel, anghel na may misyon," nagbago ang kaniyang emosyon sa pagkalungkot.

"Hindi ba pwede na hindi na lamang sila mamatay at manirahan na lang dito sa mundong ito," nalulungkot ni Stanley kaya natawa na lang ako bigla.

Natandaan ko pa dati nung isa akong tao ang nobya ko pa noon ay kaharap ni Stanley. Magkasabay kaming namatay dati dahil- Nanlaki ang mata ko ng biglang maalala ko ang lahat ng nangyari sa amin. Siya ang isa sa pumatay sa amin noong tao pa ako.

 "Ganun talaga ang buhay walang permanente sa mundong ito," ani niya

Sa kaniyang sinabi ay napaisip ako matagal ko na itong itinatago sa kaniya sabi sa mga libro kapag raw nagkaroon ng relasyon ang anghel at ang tao ay tatanggalan ito ng pakpak. Paanong nagawa ang mga bagay na yon?

"Leviera bakit-"akma sana akong magtatanong sa kaniya ng biglang napahinto ako ng magsalita ang anak ko ng diretso.

Hindi na ako kailangan sa misyon na ito mas mabuting iwan ko na sila dahil masaya na sila. Marahan ako naglakad papalayo hanggang sa binuka ko ng malaya ang pakpak ko.

"Hanggang sa muli nating pagkikita anak ko.." Iniwan ko ang isang bracelet na nakasulat sa loob ang pangalan ko. 

Jacob

Stanley Point Of View 

"Pa-Pa,"

Naiyak ako sa tuwa ng marinig ko na magsalita ang aking anak ano raw? Papa tama ba ang narinig ko tinawag niya ako na papa?

"Ulitin mo nga anak ko," pang-uulit ko rito habang inagaw sa kaniya ang bata

"PAPA," natuwa ako ng marinig ko sa kaniya ang salitang yon tinawag niya akong ama niya

Nagising na la

Akirah's POV

Panay pa rin ang aking pag iyak dahil sa nangyari sa aking Prof. Sa oras na ito sana hindi mawala ang guro namin kaya kaming baguhin.

Si Claire nag nagplano ng lahat na magkaroon ng surprise birthday para kay Prof. Stanley para sa birthday niya kaso taliwas ang nangyari.

Our plan might not be continue i feel uncomfortable in this situation. I don't know why this is happened?

Sa simula pa lang hindi ko naman talaga plano na magkagalit kami ni Claire wala 'yon sa plano namin. Naiinis lang ako sa ginawa niya sa Thesis.

Pilit na inaabot ni Prof. Stanley ang kamay ko at may pilit siyang sasabihin sa akin.

"A-anak ko,"

Nanlaki nag mata ko sa sinabi niya ano raw tama ba ang narinig ko? Anak niya raw ako? Naramdaman ko na parang may kumiliti sa aking puso ng sabihin niya ang salitang

"A-anak ko," pang uulit niya

Para sa akin natural lang ang masabihan ng anak lalo pa't estudyante ka sa paaralan na pinapasukan mo at sila ang yumatayo mong mga magulanh.

"Proffe-" naputol ang sinabi ko ng umiyak ang aking guro.

"Sir, huwag po kayong umiyak," pinunasan ko ang kaniyang mga luha.

Nakita kong naghihingalo na ang aking guro naiiyak na lamang ako dahil sa awa rito. Bakit ganito ang nararamdaman ko kumpara noong dati bakit palaging ganito ang emosyon ko sa aking guro. Hindi ko mawari pero malapit siya sa akin sobrang lapit na para bang magulang ko na siya.

"Alam mo ba Akirah, kasing edad at laki mo lang ang anak ko. Pero nawalay siya sa akin dahil sa panganib, kailangan ko siyang mailayo mula sa panganib," umubo pa ang aking guro.

"Prof,"

Wala akong masabi kundi tawagin lamang siya sa kaniyang madalas na sinasabi ng aking kaklase "Prof"

"Prof. Sorry po kung palagi ka namin pinagti-tripan sa campus,"

ITO na siguro ang pinaka masalimuot na nakita ko sa buong buhay ko. Ang makita kong nahihirapan ang mga kaibigan ko habang dinadala sila sa hospital. Parehas silang walang malay dahil sa kanilang sugat na natamo at sakit na ginawa ng salarin.

Nagkakagulo na ang lahat samantalang ako narito sa isang sulok nakaupo at umiiyak. Hindi ko alam ang gagawin ko natatakot akong makita sila alam kong ako ang sisihin nila sa nangyari. Iniligtas nila ako mula sa kapahamakan ngunit hindi nila alam kung ano ba ang dapat nilang gawin para makaiwas sa panganib.

"Ang tanga mo talaga Akirah sana namatay na talaga ako," sinabunutan ko pa ang aking buhok sa sobrang inis ko sa sarili ko.

"Sana,"

Tumangis ako dahil sa mg akirot na natamo kong mga sugat hindi naman ako na injured gasgas at sugat ang natamo ko pero mas gahol pa ako sa binugbog ni packman para akong naka isang daan knock out sa malakas na suntok ni packman. Nasa hospital ako ngayon walang may balak na kumausap sa akin dahil sa pandemyang nababalot sa mundo.

"Akirah, my daughter what's wrong?" napatalon ako ng umupo sa tabi ko si Dad

"D-daddy," naluluha ako habang niyayakap siya.

"Bakit raw nasaksak ang guro niyo?" umiyak pa rin ako dahil naisip ko ang naghihingalong guro ko.

"May nagtangkang pumatay kay Dad,"

Nanlaki nag mata ni Dad sa sinabi ko. Paano nalaman ni Dad ang balita? May reporter ba kanina sa Laguna?

"Paano po 'yon?"

"Char lang host po"

Narindi ako sa mga paparating na tao. Hindi ako magkakamali nandito ang mga kaklase ko lahat sila? Mabilis kong pinunasan ang aking pisngi na may bahid ng luha dahil sa nangyari kanina. Pilit man ako