Rebirth Of Gifflet

Chapter 28

"This is her house?" I asked and looked at the house in front of us.

Ley was the one was driving while I was in the passenger seat. Si Beam naman sa likod.

"Seryoso ka? Hindi mo alam? Lagi ka rito, a. Kapag natigang ka, rito ang diretso." I glared at Beam from the backseat. Walang hiya. Ngayong dalawa na sila ni Ley, wala akong laban kapag nagsama sila sa kakaasar sa'kin.

When I looked at Ley, nag-iwas ng tingin na halatang pinipigilan ang tawa. See, these assholes.

"What?"

I shook my head at Marley. Binalik ko ang tingin sa bahay ni Trinity at pinag-aralan. She was living in a private subdivision. Hindi kalakihan ang bahay pero dalawang palapag ito.

"Papasok ka?" tanong ni Ley.

Hindi ako tumingin sa kanya pero tumango ako. "Yeah. Hintayin niyo 'ko rito. Huwag niyong subukang sumunod kung ayaw niyong maputulan ng ulo pareho."

"Chill. Ilang taon na ngang tigang si Ley, puputulan mo pa."

"Gago! Kung isampal ko 'to sa'yo!" I rolled my eyes when they started to argue.

"Aabot ba 'yan sa'kin? Baka tatlong pulgada lang 'yan." Right, Beam. Ngayon may katapat na itong si Ley. Whatever. Basta hindi ako madadamay sa asaran nila.

"Tangina talaga nito! Huwag mo akong demonyuhin, Beam. Sinasabi ko sa'yo," inis na lintiya ni Ley.

See, Beam can beat this asshole. "Dati ka ng demonyo."

May kung anong lumipad sa backseat. Nang tignan ko ito ay tinapon ni Ley ang tissue paper kay Beam na nailagan naman niya.

Tumatawa ito at si Ley naman ang inis ang mukha. "Tapos na kayo?"

"Aba malay ko sa alipin mong 'yan," inis pa ring ani Ley. Napailing-iling na lang ako.

"Okay. Lalabas na ako. Sinasabi ko sa inyo, huwag kayong susunod sa'kin." I even pointed them my finger and glared at them.

Chismoso pa naman ang mga ito. Mahirap na.

Sumeryoso silang dalawa at tumango. Nang masiguro kong hindi sila susunod ay lumabas na ako ng kotse.

Nanglakad ako patungo sa gate ni Trinity at pinindot ang door bell ng nasa harap na ako. I rang it thrice until I heard her name.

"f*****g wait!" malakas at inis niyang sigaw. Kahit alam kong palapit na siya ay pinindot ko ulit ang door bell.

Ayaw ko nang pinaghihintay ako. Kahit ilang minuto pa lang 'yan.

"Who the f**k are—" Natigil ang sasabihin niya nang eksaktong pagkabukas niya ng pinto ay ako ang bumungad.

Nanlalaki ang mga mata at hindi inaaasahang nandito ako.

"G-Gifflet, ikaw pala 'yan? Oh my god!" Malawak siyang ngumiti at walang hiya akong niyakap.

But I didn't let her hug me. Tinulak ko siya at tinignan ng malamig. Unti-unting nawala ang ngiti niya at parang nabasang wala akong inerest sa gusto niya.

"Hindi mo ba ako papaasukin?" malamig kong tanong na ikinangiti niya ulit ng malawak.

"Sure! Come on in!" Nilawakan niya ang pagkakabukas ng gate at pumasok ako kaagad. I don't want that two nosy bastard see us. "Sa loob tayo."

Hahawakan na sana na niya ang braso ko para hawakan nang tabigin ko iyon. Pero gayon pa man ay pilit pa rin siyang ngumiti at nagsimula nang maglakad.

"God! Gifflet! You really came! I knew it! You really love me! You're just pretending because of your wife, right?"

Hindi ako nagsalita at tinitigan lang siyang parang baliw kung makangiti. She looks happy that I'm here. So the real owner of this body loves her very much?

But still, it wasn't right. He cheated on his wife.

"You went where Adrienne work?" diretso kong tanong na ikinawala ng ngiti niyang muli. Titig na titig siya sa'kin at tumango.

"Gifflet! Because of her kaya hindi tayo magkasama ngayon! Hindi ba sinabi kong babawiin kita? You read my note?"

"I received it. But I didn't read it," walang pakialam kong tugon.

"But Gifflet! I told you, you're mine and I will get rid of that b***h to have you again!" Nagtagis ang bagang ko sa sinabi niya. Did she just called my wife a b***h? Napansin niya ang naging reaksyon ko pero nagpatuloy pa rin siya. "How about our plan? Bakit hindi mo pinasa ang kompanya sa Kuya mo? You told me to give him the company so you could divorce your wife, right? You promised me, Gifflet!"

"I told you to stay the f**k away from my wife! And you dare slap her?" Galit akong naglakad sa kanya ng unti-unti. Bahagya siyang napaatras na parang natakot sa akin.

Kuyom ang kamao ko at mas nadadagdagan ang galit ko sa tuwing naaalala ko ang itsura ni Adrienne kanina. This slut slapped my woman. Kung kaya sampalin ko rin siya?

"She deserves it! Inagaw ka niya sa'kin, Gifflet! You said you're mine!" sigaw niya.

"Not anymore. If ever we had a relationship before, I'm breaking it now," madidiin ang bawat salita ko sa kanya. Unti-unti akong naglakad ulit sa kanya.

Hindi siya umatras kahit kita kong natatakot na siya sa galit ko. "You can't do that! What now? You're in love with that bithh?!"

Hindi ako nagdalawang isip hablutin ang leeg niya gamit ang isang kamay ko. Sinakal ko siya pero 'yung sapat na para makahinga siya.

"Don't. Ever. Call. Her. b***h. You slut!" galit kong singhal sa kanya. Lahat ng mananakit sa asawa ko, hindi ko palalagpasin. Babae man 'yan o lalaki.

Wala akong sasantuin pagdating sa asawa ko. Subukan nila. Makikita nila ang galit ko. Kung paano ako magalit.

"H-Hin—di a-ako makahi—nga." Pabalibag kong binitawan ang leeg niya na halos ikatumba niya.

Pero wala akong pakialam. Sabi ko noon, hindi ako magpapakita ng awa sa buhay na ito.

Inayos ko ang sarili ko habang pinapanood siyang binabawi ang paghinga. Wala akong pakialam.

Dahan-dahan siyang tumingin sa'kin pero malamig lamang ang binigay ko sa kanyang tingin. I can see her tears that are ready to burst but she stopped it.

What? Sa tingin niya hindi ko rin siya kayang saktan? Sinabihan ko na siya noon na layuan ang asawa ko. Now, face the consequences.

"G-Gifflet, nagbago ka na. You're not the same anymore. M-May nagawa ba ako?" nanginginig niyang tanong at malapit ng umiyak.

But I didn't show any mercy. I don't even feel it. I'm tired of having mercy.

Sa tuwing nagpapaawa sa'kin si Richard sa mga projects at midterms niya, tinitulungan ko siya. Sa tuwing inuutusan ako ni Shaniah dahil daw pagod siya, ginagawa ko ang gusto niya. Dahil iyon sa awa ko sa kanila.

Ngayon, hindi lang tiwala ang nasira sa'kin. Pati ang pagramdam ng awa.

"You're right. I'm not the Gifflet you know before anymore. I changed. At sa oras na guluhin mo na naman ang asawa ko, hindi lang iyan ang makukuha mo. Naiintindihan mo?" Takot siyang tumango bilang tugon. Tuloy-tuloy ang daloy ng luha niya at nakikita ko ang sakit sa mga mata niya.

I turned my back and started to walk away. Bago ako tuluyang umalis ay lumingon ako para matignan siya. And I caught her crying while holding onto the couch to support her body. Ang isang kamay niya ay nasa tiyan niya.

I turned again my back and walked away from that house. I opened the gate and got out.

Nang makalabas ako ay nakita ko agad ang dalawa na nakasandal sa kotse na parang hinihintay talaga ako. Alam kong sinubukan nilang sumunod pero hindi nagawa dahil nakasara ang gate at kapag binuksan nila, maririnig iyon.

So I prefer to talk with her inside her house dahil alam kong susunod ang mga chismosong ito.

Ley was leaning on the passenger's door with crossed arms. Si Beam naman ay swebweng nakaupo sa hood ng kotse.

Mga walang hiya. That's my car for f**k sake. Kung makaasta sila parang sa kanila, a.

I glared at them but no effect. Wala silang pakialam. Ang mahirap din sa dalawang ito ay hindi ko sila matakot.

"What happened?" tanong agad ni Ley. And Beam started to observe. Go on. Ayaw kong magpaliwanag.

Nababasa lang ni Ley ang galit ko hindi ang nangyari kanina and Beam can read it.

"You hurt her," said Beam. Tumango ako bilang pagsang-ayon. Galit pa rin ako at kailangan ko munang kumalma.

"So you really did. Pero Gifflet, babae pa rin 'yon," Ley said like he was concerned.

I looked at him seriously. "Kung babae ang nagtangkang pumatay sa girlfriend mo, hindi mo ba sasaktan ang babaeng iyon?"

Natahimik siya at nawala ang lahat ng emosyon sa mukha niya. He's a devil too. Kaya niyang pumatay para sa babaeng mahal niya.

Alam din 'yan ni Beam. At kaya ko ring gawin iyon kapag may nagtangka sa buhay ni Adrienne. And Beam was the only one among us three can do it less.

He can do it too but hesitation is his enemy when it comes to it. It's not that he doesn't love his wife enough. He's a good boy and he can sacrifice his wife for the world.

"You're a devil, Ley. You can even kill that person right now," Beam said.

There, he said it. Ayaw kong ako ang magsabi nu'n. Dahil hindi lang siya ang kayang gumawa nu'n. I could do it too without hesitation. I'm no good boy.

Nag-iwas ng tingin si Ley at tumagis ang bagang niya. Kuyom ang mga kamao at masasalim ang galit sa kanya. No, it's beyond anger.

"You're right. I will surely kill that person right now. I don't care about the consequences."