Rebirth Of Gifflet

Chapter 29

I shook my head when I remembered what I did yesterday. I went to Trinity's house and violated her like what she did to Adrienne.

I don't care if she's a girl or not. The hell I care. Napailing-iling ako sa inisiip. The real me was really gone.

While I keep studying the doctors application and fields, something caught my attention. Nanlaki ang mga mata ko at binalikan ang ibang papel na kasali sa application ni Richard.

Fucking hell! This can't be. Mabilis ang pagtitingin-tingin ko sa papel niya at halos maduling na ako kakaulit para siguraduhin tama ang nakita ko.

Tangina. How can I be this stupid. Bakit ngayon ko lang naisip. He's a f*****g cardiologist and he performs surgeries.

How stupid am I not to realize. Not because Ley is a cardiologist, Richard can perform a surgery too. How I want to kill myself right now.

Napasabunot ako ng buhok sa sobrang prustasyon. Ley was a graduate cardio surgeon and a cardiologist.

Fuck it. Napauntog ako ng ulo sa sariling lamesa. Ang daming buhay ang muntik ng mawala dahil dito. I wonder how Richard performed the surgery.

Galit ako. Galit ako sa sarili ko dahil naging tanga na naman ako. Bakit hindi ko iyon naisip noong una pa lang? He's a cardiologist not a surgeon.

Nagagalit ako sa sarili ko. Nakapagmura. I want to scream in anger and in disappointment.

Kung nakaligtas ako noong ooperahan sana namin ni Beam, dito hindi. Beam is a orthopedic oncologist and I wasn't one kaya iniwan ko siya sa trabahong imposibleng makaya niya mag-isa. Dahil wala akong kahit na anong alam sa orthopedic oncology field. Hindi sa gusto kong tumayo mag-isa si Beam noon sa sarili kundi dahil naging makasarili ako sa panahong iyon.

And I studied cardiothoracic that so close to Richard. Mas pinili niya noon and cardiology dahil mas madali ito kaysa sa pinili ko. Kaya nakalimutan kong magkaiba pala kami.

Ley and Beam studied two different field. Ley studied cardio surgery and cardiologist while Beam studied cardiothoracic and orthopedic oncology.

But no one knows Beam learned thoracic because he focused more on orthopedics. At sa katunayan, we all learned one field.

Nalaman ko lang na unang kurso pala ni Beam ang thoracic noong may inoperahan siyang heart transplant. That's when he's with Richard. Agad akong naghanap ng impormasyon tungkol kay Beam.

Kaya kung tutuusin, ako ang kulelat sa aming tatlo. They have two different fields while I only have one.

Madilim ang mukha kong nakatitig lamang sa lamesa ko ng ilang minuto.

Hindi ko na namalayan ang oras at hindi ko na napansin na pumasok na pala ang dalawa sa opisina ko.

"Hey, what's up? Parang ang laki ng problema mo, a," Ley said and looked at my messy table. "Ano 'to?"

He took Richard's application and degree. Kasama na doon ang lahat ng tungkol kay Richard. Where he graduated, what he studied and all.

"Ano 'yan?" tanong naman ni Beam na kuryoso. Nakatitig pa rin ako sa lamesa ko kaya hindi ko alam ang reaksyon nila.

"What the f**k is this?!" Ley said and checked the papers more. I looked up and saw them both stunned.

I know right. Pati nga ako hindi nagduda kay Richard. Akala ko cardio surgeon din siya. Ang yabang niya kung makapagsalita tungkol sa mga operasyon niya.

Pero ako ang mas nakakakilala sa kanya. He's only a cardiologist. A f*****g cardiologist.

Hindi ko alam na ibang team pala si Ley dahil cardiothoracic din siya. Maling team ko nilagay si Richard. He should be in cardiologists team.

"That Wilson is only a cardiologist?" hibdi rin makapaniwalang tanong ni Beam. Hindi ako nakapagsalita. I know, it's also my fault.

Hindi ko binasa ang application niya dahil paghihiganti lamang ang iniisip ko. But now, I know better.

"Tangina! Marami ng muntik patayin ng lalaking ito and it came out this?! Kaya pala gano'n siya kabobo sa operasyon," galit at hindi maipinta ang mukha ni Ley. I can't blame him. He values his patients more. "Gifflet, bakit siya napunta sa team ko? You know I wasn't only a cardiologist. Ano ba talagang plano mo?"

Hindi na mabakas ang Ley na pinapakita niya rati. I know. I damn know it's my fault.

"Nothing," tipid pero walang emosyon kong tugon. He clenched his jaw.

"Hindi niya alam," si Beam na gaya ni Ley ay galit din. "Noong una pa lang, alam kong hindi siya nararapat sa team ni Ley. I just shut my mouth because I thought you had a plan to him. And it came out, you're mistaken about him."

"I already thought he doesn't belong to my team. But how come?"

"I was wrong. Look at his history, he had been performing surgery in his last hospital," I said. It was true. Kaya akala ko sa team ni Ley siya dapat.

Hindi ko man kang inisip na iba pala ang inaral niya. But how come he's successful all of it? Is he cheating? Pati ba naman sa ganito? He cheats? How sucks.

They both look at it and realized I was right. Hindi makapaniwalang tumawa si Ley habang kalmado lamang si Beam.

"Hah! Kaya pala. Kaya pala. And why the hell you're not yet firing him?"

Hindi ako nakasagot ng matagal kaya si Beam na ang sumagot. "He wants revenge."

Ley couldn't read me. And if he can't read me, Beam can. Dahil ang sitwasyon ang iniobserbahan niya, hindi ang tao mismo.

They can't use their skills with someone who can manipulate both of them or if the person they trying to read was one of them. Either of the two.

Natahimik sila at diretso ang tingin sa'kin. Go on. Read me. But I can't let them. Hindi pa ngayon ang tamang oras para sabihin sa kanila lahat.

"Just remove him from my team. I don't want a stupid doctor in my team."

"Not yet. I have a plan to him. I won't give him any surgery unless I'll be his partner in a surgery."

"Baliw ka ba? You're an orthopedic, Gifflet and he's only a cardiologist. Cardiologist cannot perform surgery." I looked at Beam.

No. I'm not an orthopedic. Maybe the Gifflet they knew. Alam ko ring hindi dapat nag-oopera ang lalaking 'yon but all I need is their trust.

"Ang gulo mo. Bahala ka sa buhay mo, gago," inis na sambit ni Ley. Hindi ko siya pinansin.

I won't fail this time. Hindi ko na iyon hahayaan.

"Sigurado ka bang walang maaapektuhan sa ginagawa mo, Gifflet?" seryosong tanong ni Beam.

I know. And I'm thinking of a way to avoid it. Dahil alam kong marami akong maaapektuhan sa gagawin ko.

"Hey," nakangiti kong bati sa kabilang linya nang tumawag sa'kin si Adrienne. "What are you doing?"

"Uhmm... just my project. I'm doing some designs. Do you want to see them? I'll show you if you went home," ramdam ko ang pagkasabik sa boses niya.

"Sure. Parang gusto ko na tuloy umuwi. I'm bored here."

"Wala kang inaasikaso?" Tumingin ako sa mga papel na nagkalat sa lamesa ko.

"Wala," pagsisinungaling ko. Tinatamad akong magtrabaho.

Some things are distracting me.

"Gusto mo bang pumunta ako diyan?"

Bigla akong nasabik sa tanong niya. Of course. I wan her here. I want her everywhere I'll go.

"Of course, baby. You'll come here if I said so?"

"Hindi," tugon niya na ikinasimangot ko. Paasa.

"Then I'm demanding you to come here either you want it or not." I heard her laughed a little. Hindi ko tuloy matawa rin. This woman, my woman.

"Oo na. Tapusin ko kang itong isang design and I'll see you. Okay?"

"Okay. Just be careful, hmm? I love you." Bigla siyang natahimik sa kabilang linya.

"Uhmm. Yeah? Yes, I'll be careful." Then she hung up the call. Oh. She's embarrassed?

Umiling-iling ako habang nakangiti. She's embarrassed.

Habang hinihintay ko si Adrienne ag bigla akong napaisip. Noong napalapit ako sa kanila ay ang una kong inisip ay kung paano ako maghihiganti na walang maaapektuhan.

Hindi ko alam kung paano sila maaapektuhan pero sigurado akong mas kasama iyong sakit. Sa paghihiganti ko nga ba o sa tinatago ko mula sa kanila.

Gulong-gulo ang isip ko. Sinong maaapektuhan kung sakali? Ang lalim ng iniisip ko na hindi ko man lang napansin na nandito na pala si Adrienne.

"Anong iniisip mo?" I snapped when I heard her voice. Mabilis akong nag-angat at nakita ang magandang mukha niya.

Malawak ang ngiti kong tumayo at lumapit sa kanya. I pulled her for a tight long hug.

"I missed you," I whispered and kissed her head. God, how I miss this woman.

"You just saw me like five hours ago," taas ang kilay niyang sabi pero may ngiti sa kanyang mga labi.

"I want you every seconds."

"You can't have me every seconds." Napataas ang kilay ko sa sinabi at biglang napalitan ng ngisi nang makuha ang punto niya.

"God, Adrienne. You're naughty. I don't mean in bed." Natawa ako nang makitang namula ang mga pisngi niya nang naintindihan ang ibig kong sabihin.

"H-Huh. You sounded like it was!" she defended.

Hindi ko na lang pinilit pa dahil kita ko talaga ang hiya sa mukha niya. "Okay, okay."

She slightly pulled from my hugged. Nginuso niya ang table ko na nagkalat ang mga papeles. "I thought you don't have something to do."

"Nah. Basura lang ang mga iyan. Don't mind it. Ako dapat ang isipin mo."

...