Rebirth Of Gifflet

Chapter 54

"Careful," paalala ko pa sa kanya na kinawayan lang niya at nagpatuloy sa paglalakad. Tumingin ako kay Adrienne nang hindi ko na makita si Ara. Yumakap sa'kin si Adrienne na parang nanglalambing. "Baby, you know she's pregnant. Hindi siya pwedeng magpuyat. Gusto mo bang mawala ang anak nila ng asawa niya?"

Hinaplos ko ang likod niya nang makaupo siya sa mga hita ko. She wrapped her hands around my neck and I can feel her hot breath on it.

"I'm sorry, ang tagal mo kasi kaya inaya ko siyang makipaglaro hanggat wala ka pa," sabi niya na parang nagtatampo. Napabuntong hininga ako ng malalim.

"Kahit na. You should have called me para umuwi ako agad. You know I'm one call away, right?"

"I'm sorry," mahina niyang hingi ng tawad. I continued caressing her back para mawala ang pagtatampo niya. "Nakalimutan ko kasing buntis si Aranelle, kung umakto kasi ay parang hindi."

I chuckled at what she said. It's true. Ang lakas ng asawa ni Beam at parang hindi buntis kung kumilos. Kaya rin nagpoproblema si Beam dahil sa asawa niyang matigas ang ulo.

Oh f**k. I hope Adrienne's not like that kapag buntis siya. Hindi ako mapapakali habang nasa trabaho kapag gano'n.

"Let's go home?" Tumango siya bilang tugon. Nilabas ko ang cellphone ko and sent a message to Beam. Baka kasi hanapin niya ako mamaya.

Nilagay ko ulit sa bulsa ko ang cellphone ko at binuhat si Adrienne. I walked out the house at kahit hindi ko i-locked ay otomatiko itong naglolock.

I opened the door of the front seat and there I confirmed that my wife was already asleep. Dahan-dahan ko siyang pinasok sa loob ay inayos ang seatbelt.

I drive all the way home and carried her to our room. Tinanggal ko ang sapatos niya at hindi na binihisan. Ako lang ang nagbihis at tumabi na rin sa kanya pagkatapos.

Hindi ako agad nakatulog dahil may mga bagay na bumabagabag sa akin. Ang daming pumapasok sa utak ko.

Bigla ko na lang naalala ang usapan namin ni Aris noong nakaraang araw.

"Nakuha mo na ba?" seryosong tanong ko. I'm talking about what I've asked him to take. It was the last thing I need before starting my revenge on them. All I have to say is they have to be ready.

Hindi lang basta-basta ang paghihigante ko dahil madudurog sila ng husto sa paghihigante ko.

May nilagay siyang flash drive sa lamesa at inilapit sa akin. The red and one inch flash drive was mine. Akin iyon noong nasa orihinal na katawan pa lang ako.

That was one of the things that's very important. Hindi kang basta-basta iyon maliit na flash drive. It has all the things and evidences of their crimes.

As usual, Aris doesn't have any emotion on his face. Walang kahit na anong pagprotesta.

I took the flash drive then smirked. Pinakuha ko ito sa kanya sa bahay ng totoong parents ko. Nandoon pa rin ito? Buti at hindi nila nakikita ang pinaglagyan ko niyo.

Wala na silang kawala sa'kin. Pangisi-ngisi ako nang magtanong si Aris.

"It was Ley, right?" seryosong tanong niya. Nawala ang ngisi ko at naging blangko ang mukha.

So he had looked what's in this flash drive? I see. Tinitigan ko siya ng ilang minuto na matapang naman niyang ibinalik.

"Ley who?" seryoso at maang-maangan kong tanong. Alam ko kung ano ang tinatanong niya pero umakto akong hindi

Biglang kumawala ang mga emosyong tinatago niya. Guilt, anger and pain were evident on his face. Napaupo siya sa upuan kaharap ko at halos maiyak na. "It was him. I know it's him. Kaya pala pamilyar siya sa'kin dahil siya iyon."

Ramdam ko ang sakit sa boses niya. He also knows the deal with Ley and his girlfriend's incident. Kaya ganyan ang nararamdaman niya dahil may anak siya.

Though he was not involved in the accident pero kita kong galit siya sa sarili niya. Wala siyang kasalanan sa nangyari kung tutuusin pero parang kasama na siya roon.

Hinayaan ko siyang pakiramdam ang sakit, galit at guilt. I can see myself though him. That was my feeling when I recognized Ley.

Pareho kaming involved sa nangyari. Alam ko iyon at alam niya rin iyon but he couldn't think that I am Adler. 'Yung kasama niya noong nangyari ang aksidente.

Ilang minuto ko siyang pinanood damdamin ang mga naramdaman ko noon. We deserve to feel those. We deserve to feel anger towards ourselves because we became coward that night.

Nag-iwas ako ng tingin sa kanya. I can't stare at him any longer. I broke down too after I learned that.

"Why didn't you tell me? Up until now, it's hunting me. I couldn't sleep for years because of that incident."

Hindi na ako magtataka kung iyon ang mas naramdaman niya ang mga bagay na iyon. Mabuti siyang tao at hindi siya basta-bastang tumatanggap ng alok mula sa dalawa.

He kills but not the innocents. Mostly na pinapapatay ng dalawa ay ang mga kaaway nila sa business world na mga traffickers, drug lord, at mga corrupt na politicians at businessmen.

Pero ang nangyari kay Ley at ang girlfriend niya ay iba. Ibang-iba ito sa lahat ng utos sa kanya.

"I know. Beam and I was f*****g guilty for hiding this to him. It's hard for us to do this," sabi ko at bumuntong hininga. Pati si Beam ay nakokonsensya na sa pagtatago sa lahat ng ito.

Nag-angat siya ng tingin sa'kin at doon ko nakita kung gaano kapula ang mga mata niya. "He doesn't know?"

"What do you think he will do if we told him? He could kill them himself, Aris. Kaya mas minabuti naming huwag sabihin sa kanya hanggat hindi ko nasisira ang dalawa. I don't want him to do a crime with his bare hands," mahaba kong lintiya. Hindi maiisip ni Ley na idaan sa korte ang lahat para makamit ang hustisya sa nangyari.

Napatango-tango si Aris. "I'm willing to surrender. Take care of Kyrie if possible."

"Wala kang kasalanan sa nangyari. We both know you didn't mean everything. He will understand you, Aris. Hindi siya gano'n kababaw para hindi ka niya intindihin."

...