Rebirth Of Gifflet

Chapter 33

Makakapatay talaga ako ng wala sa oras. Kaya kong sirain lahat ng plano ko mapatay lang ang lalaking iyon.

"No, Adrienne. He's not a nice person. Kilala ko siya at masama siyang tao kaya huwag ka na muling lumapit sa kanya, okay?" Kumawala ako sa yakap niya para makita ang buong mukha niya. Basang-basa iyon ng luha. Pinunasan ko ang luha niya gamit ang hinlalaki ko.

Nag-iwas siya ng tingin at patuloy lang na iniiwasan ang mga tingin ko. Ang liit niya. Halos sakop na ng palad ko ang buong mukha niya.

Marahan lang siyang tumango bilang tugon. Inayos ko ang mukha at buhok niya dahil nagmumukha siyang ginahasa ko.

"Bakit ka nandito? Hindi pa tanghalian," tanong ko sa kanya na ikinaiwas ulit niya ng tingin. Na para bang nahihiya siya.

Hindi ko mapigilang ngumiti. Hinayaan ko na lang gumuhit ang ngiti sa mukha ko at hindi ko na tinago at pinigilan pa.

"Ayaw mo ba ako rito?" tanong niya sa mahinang boses at yumuko. Nilaro niya ang mga daliri habang nakayuko.

Inipit ko ang buhok niya sa likod ng mga tainga niya para hindi ito takpan ang magandang mukha niya. I love staring at her gorgeous face, mas lalo na kapag nakangiti siya. Lumilitaw ang malalalim na alambre sa magkabilang pisngi niya.

Para ngang gusto kong halikan ang mga iyon. Nanggigigil ako sa tuwing nakangiti siya at lumilitaw ang mga iyon.

"Hindi. Pumunta ka ba rito para bisitahin ako?" marahan kong tanong.

Tumango siya ng bahagya bilang tugon.

"You should visit me often," sabi ko na ikinaangat niya ng tingin. Inosente ang mga mata niyang nakatingin sa'kin.

Fuck that. That innocent face she has turns me on.

"Can I?"

Napalunok ako bago nakasagot. "I love the thought of it."

She smiled genuinely that hitched my breath. "Okay."

Hindi ako nakapagsalita at pakiramdam ko ay may kung anong nakabara sa lalamunan ko. Heat started to consume me.

Hindi ako mapakali at mukhang napansin niya iyon. Hinawakan niya ang noo at leeg ko na mas lalong nagpa-init ng katawan ko.

"Are you okay?" may pag-aalalang tanong niya. Pinakiramdaman pa niya ang noo at leeg ko para tignan kung nilaglagnat ba ako o hindi.

My eyes were glittering in lust. Hinuli ko ang kamay niya at tinitigan siya ng maigi.

"I want to do something."

Biglang nawala ang pagtataka niya at parang nakuha na niya ang ibig kong sabihin. Binaba niya ang kamay niya pero hawak ko pa rin iyon.

"We're in public, Gifflet," sabi niya na parang ayaw sa ideyang gawin namin dito.

"Nakalock 'yung pinto," sabi ko na may pagsusumamo. f**k. I'm hard.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi niya na parang nag-iisip kung papayag ba o hindi. Sasagot na sana siya nang may biglang kumalabog sa pintuan.

Napapikit ako ng mariin. Istorbo.

Binitawan ko ang kamay niya nang magsimula na siyang magpanik. "May tao, F. Paano 'yan? Baka kung anong isipin nila."

"Shh. Hindi ko hahayaan iyon, okay?" Sinigurado ko munang kalmado na siya bago nagdesisyong buksan ang pinto.

"Tangina! Sinong tanga ang maglolock ng pinto! May nagse-s*x ba—" Marahas kong binuksan ang pintuan kasabay ng pagkatigil sa pagsasalita kung sino mang gago ang umistorbo sa amin.

Pagkakataon nga naman, nairolyo ko ang mga mata ko nang si Beam pa ang gagong iyon.

He's looking at me curiously and he even looked inside to see who I am with. Mukha namang natauhan siya nang makita di Adrienne sa loob.

Ngumisi siya nang makuha ang nangyayari kanina.

"Kung minamalas ka nga naman. Tigang na ba?" tanong niya na sobra ang pagkakangisi.

Tinaliman ko siya ng tingin. "f**k off."

Lumingon ako kung nasaan si Adrienne at sinenyasan na lumapit sa'kin. Sinunod niya ang ginawa ko at nakahinga siya ng maluwag nang makitang si Beam.

"Hi, Mrs. Whitlock," nakangiti niyang bati sa asawa ko. Nginitian lang siya ng tipid ni Adrienne.

I wrapped my arm around her waist and pulled her outside.

"Go on, umihi ka na," sabi ko kay Beam bago siya tinalikuran. May pahabol pa siyang ngisi sa'kin.

"Nakakahiya kay Dr. Viray, F," mahinhing wika ni Adrienne nang makalayo na kaming dalawa mula sa comfort room.

"No. He doesn't mind. Huwag mo na lang pansinin, hmm?"

"Okay," tango niya.

Naglakad kami hanggang sa makarating kami ng opisina ko. I didn't try continue what I really wanted to do earlier.

Total kumalma na rin naman ako mula roon.

"Bakit parang wala si Ley, F?" natanong niya bigla. Humarap ako sa kanya na nag-iikot-ikot.

I pointed her the secret room where Ley usually sleeps. "He's sleeping. Pinatulog muna namin dahil nagwawala."

"Bakit?" kuryuso ulit niyang tanong.

"He had two failed operations. Ten and seven year old kids—siblings with heart disease. He couldn't accept it yet, so we let him rest for now," lintiya ko na ikinatango niya na parang sinasabing naiintindihan niya.

"Thats hard for him since I can see that he loves what he's doing. I know he can make it, he's a strong man," komento niya na ikinangiti ko. She treats Ley as a friend so do I.

Ang mga kaibigan ko ay kaibigan niya rin at kaibigan ko ang mga kaibigan niya. That's how this marriage work, no?

"You think I'm a strong man too?" taas ang kilay kong tanong habang may ngiti sa labi.

Tumingala siya na parang nag-iisip bago tumingin sa'kin na tila may naisip ng isasagot doon. "Uhmm... no."

"No?" Mapaglaro akong ngumisi. "Come here."

"No. Baka may gawin ka na naman sa'kin." Umiling siya para sabihing hindi siya lalapit sa akin.

"Come on, kapag ako ang lumapit sa'yo hindi mo magugustuhan ang gagawin ko," birong banta ko pero parang seryoso siya roon. Napasimangot siya bago lumapit sa akin.

Nakasandal ako sa gilid ng lamesa ko habang hinihintay siyang makalapit sa'kin. I'm not planning anything. Gusto ko lang na malapit siya sa'kin.

I grabbed her neck as soon as she's in front of me. Hindi ko siya binigyan ng tsansang makapagsalita at inangkin ang mga labi niya.

Dinikit ko ang mga labi ko sa kanya at puwersa kong pinasok ang dila ko sa loob ng bunganga niya. Dumaing siya dahil doon pero hindi ko pinansin.

I started sucking her tongue that turns me on again. I grabbed on her waist and let her feel my hardness.

Bahagya kong pinakawalan ang mga labi niya para makahinga siya. Nilapit ko ang mga labi ko sa tainga niya at doon bumulong.

"Feel me, Wife?" I asked with hoarse voice.

"G-Gifflet, hindi naman ganyan 'yan kanina. Pakalmahin mo," sabi niya. I chuckled because of what she said.

Paano ko pakakalmahin kung boses mo pa lang tinitigasan na ako? Natawa na lang ako.

Bahagya niya akong tinulak na hinayaan ko. "It's not funny, Gifflet. We can't do it again here. Nandiyan si Ley at baka marinig niya tayo at magising pa siya. Maybe we should do it in our house, okay?"

Ang sarap sa pakiramdam na sinabi niyang 'our'. Para bang kami na talagang dalawa. I really wanted to be selfish and owned her and that's what I'm doing right now. Kahit alam kong mali ay ginagawa ko pa rin.

"How's Marley?" tanong ni Beam nang makapasok siya rito sa loob ng opisina ko. Tumingin muna ako sa couch kung saan nakatulog si Adrienne para siguraduhing hindi siya magigising.

"Hindi pa gumigising."

"As expected."

"Tapos na trabaho mo?" taas kilay kong tanong. Oras ng trabaho tapos nandito 'to.

"Hindi pa. Magpapahinga muna ako. How about you? Bakit nandito ka? Akala ko hahawakan mo ang cardio thoracic at cardiologist team?" Pinantayan niya ang pagtaas ng kilay ko. Aba.

"I checked it earlier. Ayos naman at hindi pasaway ang mga doctor na hawak ni Ley. Wala pa akong schedule para sa surgery and I'm planning to partnered myself with Dr. Wilson," mahaba kong lintiya.

Tumango siya saka malalim na bumuntong hininga. Parang sumasakit ang ulo sa mga iniisip ko. May pasabi-sabi pa siyang may tiwala sa'kin pero kung maakto parang wala naman.

"Nakakatanga 'yung mga iniisip mo. Seryoso ka ba talaga? Kapag ikaw nakapatay na naman ng pasyente..."

"Come on, you said you trust me. What now?" My brows knitted. What the f**k is wrong with him? Pareho sila ni Ley, baka kapag nandito lang iyon ay pagtutulungan lang nila ako.

His eyes narrowed before answering. "Oo nga pero iba ka mag-isip, e. Bahala ka na talaga kapag may nadamay."

Dahil sa inis ay padabog siyang umupo sa visitor seat na kaharap ko. Walang hiya rin.

Sinamaan ko siya ng tingin dahil gumawa iyon ng medyo malakas na tunog at itinuro si Adrienne na natutulog sa couch gamit ang mga labi. Tumango siya nang makuha ang ibig kong sabihin.

"Hindi ko ipapahamak ang pasyente ko," seryoso kong sambit sa kanya.

Pinakatitigan niya ako at saka tumango nang makitang seryoso nga ako sa sinabi ko. "That's good then."

Binalot kami ng malalim na katahimikan. Hindi ko namalayan na ang lalim na pala ng iniisip ko.

Iniisip ko kung paano ako nandito ngayon sa kinatatayuan ko ngayon. Ang layo ko na sa dating ako.

"I'm scared." Napatingin ako kay Beam nang bigla itong nagsalita. Seryoso ang mukha at ang mga mata ay may kung anong pinapahiwatig na hindi ko makuha.

"For what?" tanong ko nang hindi ko makuha ang sinasabi niya.

"Demonyo ka noon, Gifflet. You feel like you're a lord here and you abuse people if you want to. Ginagawa mo lahat ng gusto mo. Look at your wife." Tinuro niya si Adrienne at sabay kaming tumitig sa asawa ko. "Nakita ko ang hirap at sakit niya sa mga kamay mo, Gifflet. Alam mo bang prinsesa iyan ng mga Pantaleon? Tapos noong napasayo, naging parausan at alipin mo. Kumabit ka pa ng iba. Sobra akong galit sa'yo dahil doon. Hindi lang iyon, wala ka ring pakialam sa mga pasyenteng hindi mo nailigtas.

"Then all of a sudden, you changed. Akalain mo iyon, umuwi ka lang tapos noong bumalik ka rito, sobra 'yung pinagbago mo. Alam mo ba kung anong kinakatakot namin kay Ley? Pati si Adrienne, sigurado akong iyon din ang kinakatakot niya," mahabang lintiya niya. Nakatitig lang ako sa kanya ay hindi alam ang sasabihin. Umiling ako bilang tugon sa tanong niya.

"Ang bumalik ka sa dati. Natatakot kaming bumalik ka sa dating ikaw. Dahil kontento na kami sa bagong ikaw, Gifflet. Simula noong naintindihan ko ang ibig mong sabihin noong unang operasyon kong wala ka, sinabi ko sa sarili ko at naniwala akong nagbago ka na." Nag-iwas siya ng tingin at ngumiti ng mapait. "Alam mo bang si Ley ang unang naglakas loob na tarantaduhin ka? Bilib ako sa kanya dahil kahit alam niya ang ugali mo, sinubukan pa rin niyang mapalapit sa'yo."

"Sa tingin mo, anong rason ni Ley para mapalapit sa'kin noon una?" malamig kong tanong. Doon siya napatigil at halatang alam niya ang isasagot doon pero parang ayaw niyang sabihin.

Nag-angat siya ng tingin sa akin. "Kahit sabihin ko, alam mong hindi masama ang intensyon niya sa'yo."

Tama siya. Noong una pa lang alam kong may intensyon si Ley sa akin. Kahit gayon pa man, hindi iyon masama.

Ley is an independent man at siya lang ang sumusuporta sa girlfriend niyang matagal ng comatose. Ayaw niyang humingi ng tulong sa parents niya dahil hindi maayos ang relasyon nila ng pamilya niya.

Kahit ganyan si Ley, may tinatago rin iyang sakit, hindi lang sa girlfriend kundi sa pamilya niya. Ang pagiging mapaglaro lang ang naging maskara niya para maitago ang totoong mga nararamdaman niya.

Ang rason kaya hindi pa siya sumusuko ay ang girlfriend niya. Naniniwala siyang gigising pa ito at makakasama ulit niya ang nobya.

Iyon siguro ang nakita ni Beam kay Ley dahil may tiwala siya sa lalaki at may malasakit siya. Nasasaktan din siya para kay Ley, I feel that, dahil ako rin gano'n ang nararamdaman.

"I know. He wanted me to spare the bills of his girlfriend. Kaya hindi ko na siya siningil at hinayaan na lang, dahil alam kong naghihirap siya sa ngayon. I hope he can handle the next level of pain that will come one of these days."

...