Chapter 57

2042 Words
"Are you good? Can we go to work?" tanong ko sa asawa ko habang tinutulungan siya sa trabaho niya. Si Ara muna ang nagbabantay kay Kyrie habang nagtatrabaho si Adrienne. Aris went out to spy around. Buti at may kasama ang anak niya rito. Adrienne nodded. Nakita kasi niyang iritado na ang dalawa dahil ang tagal ko. Pasimple lang sila pero halata pa rin naman. Mga gago talaga. Gusto ko pa sanang tagalan lalo pero may trabaho pa rin namang naghihintay sa amin. Though kahit naman wala ako sa ospital ay tatayo pa rin ang iyon. Pero ang dalawa, miss na yata ang mga pasyente nila at ganyan ka-excited. "Okay, take care." I kissed Adrienne on her head before leaving her. May trabaho rin siya kaya hindi na rin ako pwedeng magtagal dahil may naghihintay sa kanyang trabaho. Naglakad na ako palabas at nakita ang dalawa na iritang-irita na. Para namang isang oras nila akong hinintay, a. "Feeling boss ka talaga, 'no. Kung magpahintay ka walang hanggan a," si Ley agad and nagreklamo. I rolled my eyes at him and entered my car. Bahala siya riyan. Kunwari pa si Beam sa gilid na tahimik, halata namang minumura na ako sa isip niya. Magsama silang dalawa. Sinimulan ko na ang engine ng sasakyan ko at nagmaneho palabas ng bahay nang bumukas ang gate. Sumunod na rin ang dalawa. Since it's safe, hindi na namin kailangang mag tingin-tingin sa paligid. Aris was just around, keeping eyes on us and our surroundings. I know it's still dangerous for him but he said he can handle. We all let him after all, we trust him. Sabi niyang kaya niya, then kaya niya. He's a well-trained hitman after all. I'm not sure if he can fight without weapons. I never seen him fighting physically with someone. Ang alam ko lang, delikado siyang tao. I have this thought and feeling that he was the same with Beam and Ara. Wala akong impormasyon tungkol kay Beam after all. Lumalim ang iniisip ko na naman. I keep thinking whenever I'm alone. Kaya minsan ay hindi nakakabuti and some point, nakakabuti rin siya. Nakakapag-isip ako ng mabuti pero minsan ay nasosobrahan kaya pati panaginip umaabot na. Hindi ko namalayan na nakarating na pala kaming ospital. I parked my car then got out off. Hinanap ng dalawa kong mata ang dalawa at nainis lang ako nang pasuwabe silang lumabas sa mga sasakyan nila. Mapahawak-hawak pa sa kuwelyo ng polo nila at patingin-tingin sa paligid na nakakuha naman ng atensyon ng mga dumadaan. Dalawa ang parking lot ng ospital, nasa labas ang isa which is sa harap lamang ng building while the other one was in the basement of the hospital. May underground kung saan doon ang isang parking place ng ospital. "Ang papangit niyo," komento ko nang makalapit silang dalawa. Who are they trying to impress? Taken na silang dalawa pero kung umakto ay hindi. Ang lalandi. "What are you two trying to do? Impress women? Well, to be honest, you too ugly for them. Hindi ko nga alam kung bakit kayo nagustuhan ng mga babae niyo." Sabay nila akong sinamaan ng tingin at inambahan pa ako ni Ley ng suntok. I only rolled my eyes on them. "Ang pangit talaga ng ugali." "Hindi lang naman ang ugali niya ang pangit," dagdag pa ni Beam. Aba, ang sasama ng dalawang 'to, a. Nagsama pa talaga. Hindi naman sila mananalo sa'kin. Kahit magsama-sama silang lahat. Isang salita ko lang tameme na ang dalawang ito. "Hindi ko kayo kilala." Then I turned my back on them and walked away. Nauna na akong pumasok sa ospital at rinig ko pang minura nila akong dalawa. "Oh f**k that asshole." "What an ass." Hindi ko sila pinansin at tuloy-tuloy ang lakad. Nasa likod ko silang dalawa na hindi matigil ang kakamura sa'kin. I entered the elevator at hinintay ang dalawang makapasok. Paimportante talaga. Sinamaan ko silang dalawa ng tingin na agad naman nilang ibinalik sa akin. "Ang sarap mo namang suntukin," sarkastikong sabi ni Ley. Para namang hindi ko rin naisip iyan sa kanilang dalawa. Ang pa pangit na nga nila. "Hahawakan ko, susuntukin mo," dagdag pa ni Beam. Ang kakapal talaga ng mga mukha. Boss pa rin nila ako. I was about to answer them when two people entered the elevator. Sinakop ng kaseryosohan ang mukha ko at gano'n din ang dalawa. "Hi, Gifflet," bati ni Shanaiah na may mapang-akit na ngiti sa mga labi niya. Still a slut, aren't we? Oh b***h. I looked at Richard who was only smirking. Nakalingkis ang braso ni Shanaiah sa braso niya habang siya naman ay nakabulsa lang ang dalawang kamay sa pantalon niya. Hindi nagsalita ang dalawa at inobserbahan lang sina Richard at Shanaiah. Good thing Beam was holdin my things. Magmumukhang secretary ko pa rin siya at hindi nila iisiping kakampi ko rin siya. Pero hindi pa rin dapat ako makampante. Shanaiah is wiser than her stupid boyfriend. Hindi man lang pairalin ang ulo, puro ulo lang sa baba ang ginagamit. Tinanguan ko lang si Shanaiah na ikinalawak naman ng ngiti niya. Si Richard naman ay hindi mawala-wala ang ngisi niya. Tumabi silang dalawa sa'kin dahil nasa likod si Ley at Beam. The elevator closed as I enter the last floor of the hospital. I looked at the two and as, "What floor?" "Eight please," magalang na sagot ni Shanaiah pero mas nanaig ang malanding boses niya roon. My eyebrow raised but I didn't pay attention on it. Pinindot ko na lang ang eight floor kung saan ang opisina ng ama-amahan ni Richard na siya na ang madalas gumamit dahil siya na rin ang humahawak ng share ni Mr. Arellano. "How's work, Mr. Whitlock?" biglang tanong ni Richard. Tumaas lang ang kilay ko dahil bumubuo siya ng tensyon sa amin lahat. Alam kong nararamdaman din nilang dalawa pero dahil matapang sila, bumubuo pa talaga sila ng tensyon. I looked at him and my serious face replaced by playful one, mapaglaro akong ngumiti sa kanya na ikinabawas ng ngisi niya. I looked at Shanaiah and her smile was gone. Oh, come on. I'm just returning their what they showed to us earlier. "Good, Mr. Wilson. How about yours? Didn't kill any patients? I mean no surgery failures?" I asked smiling playfully. Ang mapaglaro nilang mga ngiti ay tuluyan na ngang nawala. "Oh, I forgot. You're not a surgeon after all." He was about to talk when the elevator opened. I smiled at them while gesturing them to get out since here's their destination. Anger plastered on Richard' face. Nawala naman ang malanding tingin at ngiti ni Shanaiah pero alam ko ang iniisip ng babaeng ito. She knows I have power and she will surely seduce me. Oh, come one, b***h. I know your tactics. Hinihintay ko na lang na gawin na niya ang hakbang niyang landiin ako bago namin i-release ang video. They went out of the elevator. Nang sumara na ang elevator saka naman nagsalita ang dalawa. "They were planning something. It could be now or later," said Ley. I know right. "You're not planning to stop them, are you?" seryosong tanong ni Beam. Hindi na ako magtataka kung iyang ang sasabihin nila. I smirked before answering Beam's question. "You're right. Why not let them strike us before bombing them? This will be exciting. Come on you two, you both want exciting events right?" They both smirked and that's when I knew it. They will enjoy this as much as I do. But I know they know that this means war between us. They're aware. "Alright. We will let them do their move before ours," sabi ni Beam na nagniningning pa ang mga mata. Si Ley naman ay halatang sabik na sa mangyayari mamaya. What could their plan be? Execute me again? For sure, what else could it be? They can't remove me from my position unless they will beat the Pantaleon's. Either they do that or convince the board to remove me from my position. It's only either of the two pero kaya ba nilang talunin ang mga Pantaleon? Kaya ba nilang kumbinsihin ang board. Go on. Let's see if they could do either of the two. I'm waiting for them. I went in my office while they went to their own works. I did the papers as they did their surgeries. I wonder how's Richard. He never had any surgeries after the last time we performed surgery together. Oh f**k, his license was obviously fake. He's only cardiologist and he's supposedly perform any operation. I'm so stupid to not think of that the first time I met him since then. That's my mistake. I was about to take my phone when I knew something wrong had happened. I look around my office and noticed something. Napangisi na lang ako sa isip ko nang may makita akong camera na nakatago sa bookshelves sa likod ko. f**k their trick. Kinapa ko ang baba ng lamesa ko at doon ay may nakapa akong microphone na maliit na nakadikit. They are starting to spy me? Fine, I'll let them. They're wise, huh. But not as wise as I am. That's a stupid move they made. They should've put these things somewhere better. 'Yung hindi ko makikita sa isang tingin lamang. Napailing-iling na lang ako. I opened my phone and let that things there. I opened Aris' message and read it. Hindi ko na napigilan ang ngisi ko nang mabasa ang mensahe ni Aris. We're not wrong after all. From Aris: They planted bombs everywhere in your hospital and they have someone to take all the blame after. I changed my mind. We won't let them take a strike on us. The whole patients will die if we let them. I wrote a text for him. To Aris: Tell this to Ley and Beam. Enter the hospital carefully and we'll secretly remove the bombs. I turned off my phone before fixing the papers. Sooner or later they will pull the trigger. Lahat kaming nasa loob ng ospital ay mamamatay. I stood up and decided to start removing the bombs. Oh f**k. Who said I know how to handle those? I'm sure Beam and Aris how to. Hindi ko lang alam kung alam ba ni Marley. I shook my head in disappointment. I'm not sure if I really know. It's been a long time since Dad forced me to do things against my will. I'll try then. I walk around my office and looking where they possible placed the bomb. And I wasn't wrong when I looked under my table. I saw a square shaped thing that's for sure a bomb. I took the scissors on my table and got back under. Ang oras ng bomba ay lagpas isang oras kaya may oras pa kami para tanggalin lahat nang itinanim nila. Delikado itong gagawin ko but I have to take the risk. Walang mangyayari kapag hindi ko ginawa. Pinag-aralan ko ang bomba bago akmang puputulin ang pulang wire nang naramdaman kong nag-vibrate ang phone ko na tanda na may nagmensahe. Binitawan ko muna ang gunting para tignan ang mensahe. I saw that it was from Aris. From Aris: Red wire will slows the time. Yellow will stop the time completely. Don't ever cut the blue one. Remember, cut the wires in order. This isn't the rare type of bomb. This is easier than I thought. I did what he said and the bomb completely stopped. Who would have thought that this revenge will get too far? They are taking this seriously and deadly. Iba na ang mga nagiging hakbang nila. They really won't hesitate to kill everyone just to keep their profile clean and right. They were only thinking for themselves. I removed the microphone under before getting up. Dumiretso ako kung nasaan ang camera at tinitigan iyon ng seryoso bago tinanggal. I turned it off and throw it in the trash can. If they are taking this seriously, I will too. They are willing to kill, then I'm willing to kill them too. Who cares if I turned like them? Kung papatayin ko sila ay magiging gaya na nila ako? That sucks. A killer once said that we are all evil in some way or another. Anong pinagkaiba nating lahat?
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD