Mhieco's POV
Dinala ako ng mga lalaki sa harap ng bahay namin. Ang bahay nina Mama at Papa. Narito ang sinabi kong lugar kung saan makikita ang pinaka mahalagang bagay sa buhay ni Papa.
Naging maingat ako sa bawat kilos ko habang sila ay naghahanap ng kung anong makukuha nila sa loob ng bahay. Wala naman akong pakialam dahil hindi naman ako apektado. Hindi ko maramdaman sa puso ko ang pagkabahala at pag-aalala. Dahil sa puntong iyon ay wala akong ibang nararamdaman kundi ang kagustuhan na makita na nahihirapan ngayon si Mama.
Sinasabi ng iba na dapat nag-iisip ang isang tao ng magagandang bagay para sa kanilang mga magulang. Pero sa puntong iyon ay wala akong maisip na maganda. Tama naman si Mama. Isa akong masamang tao. Wala akong iniisip na maganda at wala akong pangarap.
Para sa aki
