IN THE SHADOW OF TWO HOMES

Malamig ang hangin na pumapasok sa malaking bintanang salamin ng mansyon ng pamilya Ilustre sa Antipolo. Mula rito, natatanaw ang kumikislap na ilaw ng kabayanan ng Maynila sa malayo. Isang tagpo ng katahimikan at karangyaan na tila walang anumang bahid ng banta. Sa gitna ng malawak na bulwagan, nakatayo si Elena sa harap ng isang malaking hapag-kainan na nababalot ng puting linen, maingat na iniaayos ang mga sariwang pulang rosas sa kristal na baso. Ito ang gabi ng kanilang ika-20 anibersaryo ng kasal ni Roberto. Dahan-dahang hinaplos ni Elena ang singsing sa kanyang daliri. Simpleng pilak lamang ito noong ikinasal sila dalawampung taon na ang nakararaan sa isang maliit na parokya sa probinsya. Wala silang malaking handaan noon. Ang salo-salo nila ay ginanap sa isang carinderia kasama ang ilang malapit na kaibigan at kamag-anak. Ngunit ngayon, ang singsing na iyon ay napalitan na ng isang makinang na dyamante; simbolo ng tagumpay, karangyaan, at ng pader na itinayo nila laban sa kahirapan. "Ma, kailangan pa ba talaga ng napakaraming kandila?" Napaangat ang tingin ni Elena. Nakatayo sa hagdanan ang kanyang panganay na anak na si Aria, 18 taong gulang. Suot nito ang isang simpleng eleganteng blusa at pantalon. May bitbit itong ilang libro para sa kanyang klase sa arkitektura sa Lunes. "Aria, anibersaryo natin ngayon. Minsan lang sa isang taon na kumpleto tayo para sa isang pormal na hapunan," nakangiting sagot ni Elena. "Nasaan ang kapatid mo?" "Nasa kuwarto pa po si Gabo. Nagpinta na naman ng panibagong canvass. Sabi ko magpalit na ng damit kasi galit na galit na 'yung amoy ng acrylic paint sa kamay niya," sagot ni Aria habang bumababa sa hagdan. Lumapit siya sa hapag at kumuha ng isang ubas mula sa prutasan. "Tulungan mo muna ako rito," ani Elena habang iniaayos ang mga gintong kubyertos. "Gusto kong maging perpekto ang gabing ito para sa papa mo. Pagod na pagod siya sa bagong proyekto sa BGC." Tumingin si Aria sa kanyang ina. Nakikita niya ang bahagyang kulubot sa paligid ng mga mata ni Elena. Mga bakas ng mga taong isinakripisyo nito ang sariling pangarap upang maging matatag na pundasyon ng tahanan habang umaakyat si Roberto sa tugatog ng tagumpay. "Ma, dapat nagpapahinga ka rin. May mga katulong naman tayo para mag-ayos ng hapag," paalala ni Aria. Umiling si Elena at nagpakawala ng isang malambot na ngiti. "Iba kapag kamay ng asawa ang nag-aayos, Aria. Ang pagpapanatili ng isang tahanan ay parang pag-aalaga ng luad. Kailangan mo itong hubugin gamit ang sarili mong mga kamay para hindi magkaroon ng lamat." Bago pa makatugon si Aria, narinig ang tunog ng engine ng isang luxury SUV na huminto sa sementadong driveway ng mansyon. "Nandiyan na ang Papa," bulong ni Elena. Agad niyang inayos ang kanyang kasuotan. Isang kulay-ube na silk dress na lalong nagpalabas ng kanyang likas na ganda bago naglakad patungo sa pangunahing pinto. Pumasok si Roberto. Suot niya ang kaniyang tailored suit, bagaman medyo nakaluwag na ang kurbata at nakatupi ang mga manggas ng kaniyang puting polo. Sa edad na 42, bakas kay Roberto ang kakisigan ng isang lalaking nasa tuktok ng kaniyang karera bilang CEO ng Ilustre Design and Construction. May kaunting puting buhok na sa kaniyang peluka, ngunit ito ay lalong nagbibigay sa kaniya ng aura ng kapangyarihan at katayuan. "Magandang gabi," bati ni Roberto. Bahagyang may kalaliman ang kaniyang boses, tunog ng isang taong buong araw na nagpapatakbo ng mga pagpupulong. "Happy 20th Anniversary, Berto," salubong ni Elena sabay halik sa pisngi ng asawa. Kinuha niya ang briefcase at coat nito. Yakap nang mahigpit ni Roberto ang asawa. "Patawad kung medyo nagpalate ako. Ang trapiko mula sa BGC hanggang dito sa bundok ay napakalala. At napakaraming papelisasyon sa opisina." "Ayos lang, Pa. Ang mahalaga, nandito ka na," sabi naman ni Aria na lumapit din upang magmano sa ama. "Nasaan si Gabriel?" tanong ni Roberto habang itinatabi ang kaniyang mga gamit. Kasalukuyan namang bumababa si Gabo, 14 taong gulang, habang pilit na pinupunasan ang mantsa ng pintura sa kaniyang kamay. "Happy Anniversary, Pa, Ma," bati nito sa mababang boses. Pumunta ang pamilya sa hapag-kainan. Masagana ang mesa, mga pagkaing personal na iniluto at inihanda ni Elena. Sa unang bahagi ng hapunan, nagpalitan sila ng mga kuwento. Ibinida ni Elena ang pagtatapos ni Aria sa unang semestre sa kolehiyo na may mataas na marka, habang ipinakita naman ni Gabo ang kaniyang blueprint sa sketching na itinuturo sa kaniyang art class. "Magaling, Gabo," papuri ni Roberto habang tinitingnan ang drowing ng anak. "Ngunit kung gusto mong maging mahusay na architect tulad ko, kailangan mong linawin ang mga linya ng pundasyon. Huwag kang maging masyadong masiyahin sa kulay kung wala pang matibay na balangkas." "Opo, Pa," simpleng tango ni Gabo, bagaman bakas ang bahagyang pagkadismaya dahil mas gusto niya ang fine arts kaysa architecture. Habang kumakain, napansin ni Elena ang patuloy na pag-iingay ng telepono ni Roberto na nakapatong sa tabi ng kaniyang plato. Bawat ilang minuto, umiilaw ang screen nito. Hindi ito sinasagot ni Roberto, ngunit bawat pag-ilaw ay sinusundan ng kaniyang mabilis na pagtingin sa screen bago ito muling itataob. "Berto, baka mahalaga 'yan? Pwede mong sagutin," malambing na sabi ni Elena. Agad na umiling si Roberto at pilit na ngumiti. "Hindi. Mga tawag lang 'yan mula sa supplier sa site. I told them not to bother me tonight. Gabi natin ito." Ngunit hindi nakaligtas kay Aria ang reaksyon ng kaniyang ama. Nakita niya ang mabilis na pagbabago sa ekspresyon ni Roberto sa tuwing umiilaw ang telepono. Isang uri ng pagkabalisa na pilit nitong itinatago sa ilalim ng kaniyang kalmadong ngiti. Pagkatapos ng hapunan, pumasok ang mga anak sa kani-kanilang kuwarto upang mag-aral at magpahinga. Naiiwan sina Elena at Roberto sa malawak na beranda, habang humihihip ang malamig na hangin at umiinom ng wine. Inilabas ni Roberto ang isang maliit na pelus na kahon mula sa kaniyang bulsa at inabot ito kay Elena. Inukit ng gulat at saya ang mukha ni Elena nang buksan niya ito. Sa loob ay nakalagay ang isang mamahaling kwintas na gawa sa puting ginto at may pendant na hugis patak ng ulan, na napapalibutan ng maliliit na dyamante. "Berto... napakamahal nito," bulong ni Elena habang hinahawakan ang kwintas. "Hindi mo naman kailangang bumili ng ganito." Pumasok si Roberto sa likod ni Elena at maingat na isinuot ang kwintas sa leeg ng asawa. "Kulang pa 'yan, Elena, para sa dalawampung taon ng pagtitiis mo sa akin. Noong wala pa akong kahit ano, noong nakatira lang tayo sa maliit na apartment sa Cubao at wala akong maipangkain sa iyo, hindi mo ako iniiwan. Hakbang-hakbang nating itinayo ang Ilustre Design. Nararapat lang sa iyo ang pinakamagagandang bagay sa mundo." Humarap si Elena at niyakap nang mahigpit ang asawa. "Wala akong ibang hiling, Berto. Ang tanging gusto ko lang ay manatiling buo at ligtas ang pamilya natin. Ang bahay na ito, ang mga anak natin... ito ang tunay kong kayamanan." "Pangako," mahinang bulong ni Roberto sa buhok ng asawa. "Poprotektahan ko ang pamilyang ito." Ngunit habang nakayakap si Roberto kay Elena, nakatingin ang kaniyang mga mata sa dilim ng hardin sa ibaba. Ang kaniyang isip ay lumilipad patungo sa mga kaganapan kaninang hapon sa kaniyang opisina sa BGC. Kaninang hapon sa Ilustre Design and Construction Headquarters... Nakatayo si Roberto sa harap ng malaking bintana ng kaniyang corner office sa ika-25 palapag. Hawak niya ang pormal na profile at portfolio ng isang bagong aplikante at makakasama para sa pinakamalaking proyekto ng kaniyang kumpanya. Ang The Grand Horizon Tower, isang 50-storey luxury residential condominium sa gitna ng Bonifacio Global City. Ang proyekto ay nagkakahalaga ng dalawang bilyong piso. Kapag naisakatuparan ito, tuluyan nang makapapasok si Roberto sa pinakataas na lupon ng mga real estate developers sa Timog-Silangang Asya. Ngunit kailangan niya ng isang natatanging interior designer na magbibigay ng kakaibang karangyaan at kasalukuyang estilo sa gusali. Narinig niya ang dalawang katok sa kaniyang pintuan. "Enter," maikling utos ni Roberto nang hindi gumagalaw mula sa bintana. Bumukas ang pinto. Narinig niya ang tunog ng matataas na heels na tumatama sa makintab na hardwood floor ng kaniyang opisina. Kasabay nito ay ang isang amoy ng pabango. Isang halo ng jasmine, vanilla, at smoky amber na agad na pumuno sa silid. Hindi ito ang karaniwang matamis na pabango na ginagamit ng mga kababaihan; ito ay matapang, maakit, at may dalang misteryo. Humarap si Roberto. Nakatayo sa kaniyang harap ang isang babaeng nasa mga edad 31. Suot nito ang isang fitted emerald green na blazer at slacks na perpektong humuhubog sa kaniyang balingkinitang katawan. Ang kaniyang maitim na buhok ay nakatali nang malinis sa likod, at ang kaniyang mga mata matatalim, matatapang, at tila nakatitig sa kaibuturan ng kaniyang pagkatao ay direktang nakatingin sa kaniya. "Good afternoon, Arch. Ilustre," bati ng babae. Ang kaniyang boses ay malambot ngunit may tiwala sa sarili. "I'm Sienna Alcantara." Inilahad nito ang kaniyang kamay. Lumapit si Roberto at tinanggap ang kamay ng babae. Sa sandaling maglapat ang kaniyang balat sa malamig at makinis na kamay ni Sienna, naramdaman ni Roberto ang isang kakaibang kuryente—isang sensasyon na matagal na niyang hindi nararamdaman sa kaniyang tahimik at predictable na buhay. "Ms. Alcantara," tugon ni Roberto, pilit na pinapanatili ang kaniyang propesyonal na tono. "Nabasa ko ang iyong portfolio mula sa Milan at New York. Impressive work. Ngunit ang Grand Horizon ay hindi lang basta magandang disenyo. Ito ay tungkol sa kapangyarihan at paglikha ng isang tahanan para sa mga elite." Bahagyang ngumiti si Sienna. Isang ngiti na nagpakita ng maliliit na biloy sa kaniyang pisngi, ngunit hindi umaabot sa kaniyang malalamig na mata. "Alam ko, Architect," sagot ni Sienna habang dahan-dahang lumalapit sa malaking blueprint na nakalatag sa mesa ni Roberto. Yumuko ito nang kaunti upang tingnan ang plano, dahilan upang lalong amuyin ni Roberto ang kaniyang pabango. "Ang isang tahanan ay hindi lang basta semento at bakal. Ang tunay na karangyaan ay nakatago sa mga detalyeng hindi nakikita ng karaniwang tao. Nakatago ito sa luad na ginagamit mo upang takpan ang mga lamat." Napatitig si Roberto sa babae. May iba sa paraan ng pagpili nito ng mga salita na tila bawat pangungusap ay may nakatagong kahulugan. "Nagustuhan ko ang pananaw mo," sabi ni Roberto habang itinutupi ang portfolio. "Kailan ka pwedeng magsimula?" Tumingin si Sienna nang diretso sa mga mata ni Roberto, at sa loob ng ilang segundo, walang nagsalita sa silid. "Magsisimula ako ngayon din, Mr. Ilustre," bulong ni Sienna. "Sisiguraduhin kong ang proyektong ito ang magiging dahilan upang hindi mo na kailanman malimutan ang pangalan ko." Bumalik sa kasalukuyan sa beranda ng mansyon... Ikinabit ni Roberto ang kaniyang braso sa bewang ni Elena habang nakatitig sa malayo. Sa kaniyang bulsa, muling nag-vibrate ang kaniyang telepono. Sa pagkakataong ito, nakuha niya ang pagkakataong tingnan ang screen habang nakatungo si Elena sa kaniyang dibdib. Isang mensahe ang lumabas sa screen mula sa isang hindi rehistradong numero: “Happy Anniversary, Partner. I hope you enjoy the quiet before we start building our dream tower tomorrow. See you at the site. – S.” Dahan-dahang pinatay ni Roberto ang screen ng kaniyang telepono at ibinalik ito sa bulsa. Tumingin siya sa mukha ng kaniyang asawang si Elena, na payapang nakasandal sa kaniya habang nakatitig sa mga bituin. Sa labas, ang gabi ay tahimik at malamig. Ngunit sa ilalim ng lupang kinatatayuan ng kanilang napakagandang mansyon, ang unang maliit na lamat sa luad ay dahan-dahan nang nagsisimulang magbukas.