Nakatanaw ako sa labas ng bintana, sa dalawang ibong naglalaro sa taas ng punong kahoy. Lumapit ang maliit at lumayo naman ang kalaro nito. Mayamaya lumipad ng isang ibon at sinundan ng kalaro niya.
Kung sakaling naging ibon ba ako, hindi ganitong buhay ang dadaranasin ko? Ano ang pinagkaiba ng buhay ng tao sa ibon? Nakakaramdam din ba sila ng lungkot?
Napahinga ako ng malalim at hinawakan ang aking tyan. Mga ilaw araw akong tulala at hindi makakain ng maayos. Gusto kong mawala sa mundo pero natatakot ako para sa kalagayan ng anak ko kung kaya't dinadaan ko ang bawat pag iyak upang mabawasan ang sama ng loob.
Pero nauubos din pala ang luha...
"Tara na anak." Ani ni Mama at inayos ang gamit ko na dadalhin sa aming pag-uwi. Napalingon ako sa kanya.
"Saan ma?" Sa bahay ba namin ni Pari
