JOSEF
“DADDY! Tulungan niyo po ako!” Talagang napaiyak na ako. Para akong batang uhugin na humihingi ng tulong sa tatay nito. Doon na rin dumating sina Justeen at Mocha. Nasa likuran lang sila ni daddy.
“`Wag kang umiyak! Nagmumukha kang bakla!” Pasigaw niyang sinabi iyon pero hindi niya maitatanggi na nag-aalala siya sa akin. Kitang-kita ko kaya sa mga mata niya. He can’t hide that to me. Siguro nga galit lang siya sa akin pero hindi pa rin niya nakakalimutan na anak niya ako.
Pinigilan ko ang paghikbi. Kinagat ang lower lip at panay ang singhot.
“Anak mo pala ang pakialamerong ito! Kung ganoon, papatayin ko `tong anak mo kapag hindi mo ako pinatakas dito. Bigyan niyo ako ng kotse. Kapag hindi niyo iyan naibigay sa akin with in five minutes, sasabog ang ulo ng anak mo!” banta ni Princ
