Pagkatapos ng pagkatapos ng klase ko, nagmamadali kaagad akong lumabas! Agad ko namang nakita ang sasakyan nina Tita kaya agad kaming nakarating sa hospital.
"I'm sorry talaga iha, na isturbo kita sa klase mo" pagpapaumanhin ni Tita sa akin. I sigh.
"Tita, boyfriend ko po yon, may responsibilidad rin po ako, no need po to say sorry or thank you, mahal na mahal ko po ang anak nyo, Kahit hindi nyo sabihin gagawin ko po" mahinahon kong sabi kahit nagmamadali na dahil nag-aalala kay Dylan.
Anong oras na kasi, hindi pa rin sya kumakain!
"I'm sorry iha, is just that, it's a right thing to say...I am really thankful na dumating ka sa buhay ng anak ko or else, hindi namin alam kung anong gagawin ko kay Dylan" tita said with sadness.
I wanted to comfort her pero mas inaalala ko si Dylan! He n
