Chapter9
1026 Words
Kung titignang mabuti ay parang dinaanan ng ipo-ipo ang condo ni yannah. Makikita mong nagkakalat ang mga basag na bote, vases at kung ano ano pang babasaging bagay na makikita sa kanyang tinitirhan.
Hindi nya matanggap na sa kabila ng lahat ay masaya pa rin ang dalawa. Iyak lang ng iyak ang dalaga habang umiinom ng alak. Hindi na sya gumamit ng baso. Ang nag-iisang kaibigan naman nyang si Joanna ay hindi alam ang gagawin kung patatahanin ba ang kaibigan o lilinisin muna ang kalat.
"Ano ba kasi ang nangyari Yans. I though that you already took an action on how to broke them?" She asked her friend.
"I saw them and they're so happy like nothings wrong. They're happy while I am here being miserable because of them." Humagulhol na naman ito. Her friend just sighed and comforted her.
"Just let them be--" Sinamaan naman agad sya ng tingin ni Yannah.
"Let them be? Why would I if they are the reason why I am like this. She is the reason why no one even choose me. Everyone likes her while me, I am just like an invisible person that no one even saw."
Joan just rolled her eyes. Yannah didn't let her finish.
"As what I said. Just let them by FOR NOW. Let her bear his child and maybe after that Jake would choose you. Hindi naman kasi natin alam na baka baby lang ang habol ni Jake sa Aliyah na yan. Sabi mo nga nagpabuntis ang gaga para mapansin ni Jake. Hintayin mo muna na manganak sya." Suggest ni Joan. Hindi naman talaga nya ito kinukunsinti kaya lang naawa na kasi talaga sya. Araw-araw nalang itong naglalasing at umiiyak. Unti unti nang nawawala ang masayahing Yannah na nakilala nya.
Napa-isip naman si Yannah sa sinabi ng kaibigan. For some reason Joan is right. If somethings happen to his baby and she's the one at fault there is a possibility that Jake would be angry. Baka kamuhian sya ng binata kapag nagkataon.
"Maybe your right." This time ay nakangiti na ito kaya naman ay napangiti na rin ang kaibigan nya.
"Mabuti naman at nahimasmasan ka na. Tumayo ka nga dyan at nang malinisan na tong lugar mo." Paninermon ng kaibigan nya kaya natawa nalang rin sya. She can't straightly stand because she's drunk.
"On the second thought bukas mo nalang to linisin at marulog ka na. Kailangan maganda ka at fresh kapag nagkita kayo ulit ni Jake. Look at yourself, ang pangut mo na girl. Ang laki-laki na ng eyebags mo tapos ang stressful pa ng mukha mo." Joan commented and she got a deathly glare as reply kaya naman napa-peace sign nalang ito.
"Ikaw naman hindi ka man lang mabiro." Her friend said and pout.
Inalalayan sya nitong tumayo hanggang lumakad sila papunta ng kanyang kwarto.
Habang nakahiga sya sa kanyang kama at ninanamnam ang katahimikan sa kanyang silid. Wala na kasi ang maingay nyang bestfriend. Nagpaalam ito sa kanya na maghahanap ng boylet.
Napapa-isip sya na tama pa ba itong ginagawa nya? Tama ba na pinaubaya nya sa galit ang kanyang mga pinaggagawa? Well no one can blame her. All her life she's always na second option. Sa pamilya nya, noon sa school at nagyon naman kay Jake. Palagi nalang syang kinukumpara kay Aliyah. Dapat ganito ka ganyan kagaya ni Aliyah. Bakit hindi ka gumaya kay Aliyah? I can't be with you because of Aliyah.
Buong buhay nya hinangad nyang mahalin sya ng kanyang ama, na kahit minsan man lang ay maglaan ito ng oras para sa kanya. Pero hindi man lang nito magawa. Naalala pa nya ang palaging rason ng papa nya kung bakit hindi nito kayang manatili sa kanila ng mama nya.
'I'm sorry princess your baby sister needs me.'
'I'm sorry princess I'm busy.'
Lagi nalang syang umaasa na magkaroon man lang ng oras ang ama nya sa kanya pero palagi rin syang nabibigo. May isang time pa nga na nangako itong pupunta sa graduation day nya. Pumunta nga ito pero hindi naman para sa kanya kundi para sa anak-anakan nito. Para ngang hindi sya kilala nito at hindi man lang sya tinapunan ng tingin.
Sya yung totoong anak pero sya rin ang nangangapa ng oras sa sariling ama. Masyadong unfair ang mundo. Nang dumating si Jake sa kanya, yun na ata ang pinakamasayang araw sa buhay nya. Wala na syang naging pakialam sa ama nya at hinayaan nya nalang ito. She focused all her attention to Jake. Pero panandalian lang pala ang saya.
Hindi nya namalayan na tumutulo na pala ang masagana nyang luha. Pininasan nya ito at bumangon nalang. Naligo sya para naman mawala kahit kunti ang kalasingan nya. She needed an escape baka kasi mabaliw sya kakaisip ng mga bagay bagay.
She's here at the T cafe. She's far from the city. Nakita lang nya ito nang nagdadrive sya na parang walang patutunguhan. She find it very cute and attractive. She bet that the owner of this cafe is a girl who is obsess of the color pink. Halos kasi lahat ng makikita mo ang pink.
She's sipping her pink coffe when someone seated in front of her. Yes their coffe is pink and she loves it. Kulay lang naman ako ang naiba pero yun pa rin naman ang lasa at saka fan rin naman sya sa pink.
Parang familiar ang mukha ng kaharap nya pero hindi nya alam kung saan nya ito nakita. The stranger smiles at her. She just raised her eyebrow. Wala syang pakialam kung nagmumukha syang mataray.
"I just saw that you're alone so would you mind if I seat here?" She bet that this man is a foreign. The way he talks has an accent and the color of his eyes is green.
"Naka-upo ka na nga dyan magtatanong ka pa?" Nagtatagalog nalang sya kasi alam nyang hindi nito maintindihan.
"Feisty huh? Tinanong ka lang e baka kasi sipain mo ako bigla kasi umupo ako sa harap mo." She's taken a back. Who would know that this man can speak Tagalog fluently. Natawa naman ang lalaki sa naging reaction nya.
"By the way I'm Tyron, the owner of this cafe."
- Writer
