where our hearts meet

EPISODE 2

Naging pangunahing nakasanayan na talaga ni Eugene na maglaan ng isa’t kalahating oras tuwing umaga para mag-gym bago siya dumiretso sa kanyang opisina; routine na itong nagbibigay-lakas at enerhiya sa kanya upang mas maging handa sa pagtanggap ng mga gawain at responsibilidad sa trabaho. Habang nagpapahinga siya sa isang silya matapos ang workout, dumating ang kanilang katulong at maayos na inabot ang lemonade juice na kanyang hiniling, sabay sabi ng, “Sir heto na po ang lemonade juice na hinihingi niyo.” Napangiti si Eugene at may paanas na tugon, “Pakilagay nalang po jan sa table, Manang,” sabay pasalamat at pag-inom ng malamig na inumin. Sa kalagitnaan ng kanyang pagpapainit ng katawan, bigla niyang narinig ang boses ng kanyang ina na masigla at sabik na bumati sa kanya, “Mabuti naman at naabutan pa kita!” Ramdam agad ni Eugene ang pagmamahal ng inang si Donya Beth, na kahit napakaaga ay palaging presentableng bihis—naka-simple ngunit eleganteng kasuotan, may malinis na make-up, at maayos na buhok, walang bahid ng pagod at laging handang humarap sa araw.

“Good morning my dear mother!” masiglang bati ni Eugene. Kapansin-pansin ang aura ni Donya Beth na tila isang mayaman at makapangyarihan na ginang na sanay sa sosyal na buhay. Hindi nagtagal, inilabas ni Donya Beth ang kanyang saloobin at hinanap ang dahilan kung bakit hindi dumalo si Eugene sa dinner na inayos nila, na kung saan inaasahan ang kanyang pakikiharap sa anak ng kaibigan ng ina. “Why didn’t you attend the dinner we arranged for you and my friend’s daughter?” tanong niya, ramdam ang konting inis, at idinugtong pa ang sama ng loob, “Alam mo ba ang malaking kahihiyan na binigay mo sakin? Paano ka makakabawi, dahil sa iyo nahihiya na akong harapin ang amiga ko… matagal mong pinaghintay ang anak niya sa restaurant, ni hindi ka man lang tumawag.” Tila ba hindi maiiwasan—ang mga magulang ay kadalasang may dalang ekstra pressure sa kanilang mga anak pagdating sa relasyon at pagbuo ng pamilya.

Nagkamot ng ulo si Eugene, may bahid ng guilty pero sinubukang magpaliwanag, “Oh, I’m sorry mommy, sadyang nawala sa isip ko at literal na nakalimutan ko. Napakarami ko pa kasing trabahong tinapos kagabi,” panangga niya sa galit ng ina. Inulit pa niya ang ilang beses nang sinabi: “Didn’t I tell you mom na tigilan mo na ang pagma-match making mo sakin sa mga anak na babae ng mga amiga mo; bukod sa wala akong interes sa ganyang bagay, marami pa akong trabahong inaasikaso.” Subalit makulit at masigasig si Donya Beth, hindi pa rin tumigil sa pagpapaalala na tumatanda na sila ng daddy ni Eugene, at gusto lang naman daw niyang maabutan ang apo bago siya kunin ni kamatayan. Binanggit pa niya si Ann, hipag ni Eugene na apat na taon nang kasal kay EUN pero hindi pa rin nagkakaanak, kaya lumalalim ang pangarap ng matandang ginang na magkaroon ng apo.

Huminga nang malalim si Eugene at pinakalma ang ina: “Wag ka na kasing mag-alala mommy, may tamang panahon para diyan. Matutupad din yang pinakaaasam at pinapangarap mong apo sa tamang panahon,” pinalakas niya ang loob ng ina bago tumayo, pinunasan ang pawis, at tuluyang ininom ang lemonade. Nagpaalam na siya, “Paano, mom, una na ko, marami pa kong aasikasuhin at pipirmahang mga papeles sa opisina,” sabay halik sa pisngi ng ina bilang tanda ng pagmamahal at paggalang. “Sige na iho, I hope makakasabay ka na sa amin tonight sa dinner,” pahabol ng ina. “Promise, I'll be there,” pangako ni Eugene bago tumuloy sa loob ng mansion at dumiretso sa kanyang silid para maghanda sa buong araw na trabaho.

Samantala, matapos bumangon sa malambot na higaan, naglakad si Ara patungo sa kanyang piano na nakasandal malapit sa bintana. Dahan-dahan niyang inilapat ang mga daliri sa mga tipa, marahang tinugtog ang kanyang paboritong piyesa, at sa bawat nota ay tila naglaho ang lungkot at bumalik ang mga alaala ng kabataan; noon ay walang alam sa pagsusulat at pagbabasa pero natutunan agad ang pagpapatugtog ng piano, pamana ng kanyang lolo na isang kilalang pianista. Dahil sa pagmamahal at dedikasyon, nag-enroll pa siya sa Ateneo Music Academy, umaasa ang buong pamilya na balang araw ay makikilala siya sa mundo ng musika. Ngunit nang pumanaw ang kanyang minamahal na asawa, tila nawala rin ang sigla at inspirasyon niya sa pagtugtog, kaya hindi na natupad ang dating pangarap sa musika.

Nasa gitna ng pagmumuni-muni, napansin ni Ara ang isang bagay—tumayo siya mula sa upuan, nilapitan ang drawer, at kinuha ang business card ng lalaking nakabanggaan. May halong inis na tinawagan niya ito, pero bago pa man sagutin sa kabilang linya, agad na niyang pinutol ang tawag, “I shouldn’t be calling him, baka akalain pa ng antipatikong yun ay nagkakandarapa ako na makiusap, dahil di ko siya kayang bayaran sa damage na aking nagawa sa kanyang sasakyan!” Napalakas ang sambit niya at sabay-bukas ng closet, naghanap ng pinakamaganda at pinakamahal na damit—parang gustong patunayan na kahit anong gawin ni Eugene, mahirap siyang maliitin.

Lumipas ang ilang oras, abala si Eugene sa pagpirma ng kontrata hanggang tumawag ang kliyenteng si Mrs. Sales—maayos at propesyonal ang pag-uusap tungkol sa posibleng pag-join sa kumpanya. Saglit siyang natigil nang marinig mula sa secretary na may naghahanap sa kanya: “Sir, there's Miss Ara Rodrigues looking for you, gusto ka daw po niyang makausap.” Di agad na matandaan ni Eugene kung sino si Ara Rodrigues, hanggang sa maalala niya ang nangyari noong nakaraang araw—ang pagka-damage ng bago niyang sasakyan dulot ng isang babaeng mataray, ngunit tuloy pa rin ang pagpapa-audit at pagpapatuloy ng araw. “Ok, let her in,” napakalamig ng tono pero may kaunting excitement nang malaman kung sino ang bisita, lalo na’t maalala ang katarayan nito.

Sa pagpasok ni Ara, napansin agad ni Eugene ang hindi maikakailang ganda—isang babae na may mahabang dark hair, naka-fitted white turtleneck top at sleek black pencil skirt, naka-high heels, refined and professional ang dating. Sadyang kaakit-akit ang kanyang itsura: malinis, komportable, at may modernong sophistication at confidence. “I came here to settle the incident last few days,” bungad ng dalagang nakatayo sa harap ng table ni Eugene, konkreto ang layunin at hindi nagpapakita ng emosyon. “Please have a seat,” sagot ni Eugene na tila nawala sa sarili dahil sa pambihirang ganda ng bisita; parang hinipan siya ng hangin, halos hindi makatingin nang direkta.

Nang pag-usapan na nila ang bayad sa damage, inabot ni Ara ang cheque book, “How much should I pay for the damage to your vehicle?” Simple pero direkta, nagpapahiwatig ng pagiging responsable. “Uhm… let’s just forget about it,” sagot ni Eugene; hindi pa rin tuluyang maalis ang pagkakatitig sa mala-dyosang mukha ng dalaga. Ipinaliwanag ni Eugene na kasalanan din niya, at ang nangyari ay isang aksidente; si Ara naman, matapat ding inamin na nagmamadali siya kaya nagkabanggaan. “Wag mo na isipin at problemahin yon, minor damage lang yun, madali lang ipaayos,” panig ni Eugene. “Alright, sabi mo its up to you, basta I’m willing to pay naman,” ganting tugon ni Ara, at sinundan ng sincere apology, “And again I’m really really sorry for what happened.”

May biglang pumasok na ideya kay Eugene, nag-alok pa na siya na ang magpapagawa ng car ni Ara, “You know what, I think I should be the one to have your car fixed, di ba na damage din naman yun?” Namangha si Ara sa biglang bait ni Eugene: “I think that it won’t be necessary,” matipid niyang wika at naghanda na para umalis. Sinubukan pang pigilan ni Eugene, “Wait, don’t leave yet—why so in rush naman yata?” Pero di na siya sinagot ni Ara dahil kinailangan na ring pumasok si Eugene sa board meeting. “Uhmmm… I have to go,” palusot ni Ara, sabay paalam: “It has been my pleasure to meet you ulit, Miss Ara.” Isang matipid na ngiti at pakikipagkamay ang isinukli ni Ara, tanda ng respeto bago umalis sa opisina.

Tahimik na nanatili si Eugene sa sariling opisina kahit matagal nang nakaalis ang dalaga; balisa at tila nabighani, hindi maalis sa isipan ang mala-dyosang ganda ni Ara. Sa kanyang isip, ''siya na yata ang pinakamagandang babaeng nakita niya sa buong buhay niya—hindi lang dahil sa panlabas na anyo nito, kundi sa aura at personalidad na likas na kahanga-hanga.parang nagyon lang cya nakatagpo ng ganung babae sa buong Buhay nya.