OWNING MR. HATER

Chapter 8: Jack’s Absence

Lunes ng umaga, unang linggo ng Nobyembre, at ramdam na ramdam ni Bhem ang bigat ng paparating na finals. Halos hindi pa man nagsisimula ang araw, parang sumisikip na ang dibdib niya sa dami ng kailangang habulin.

Pagkababa niya sa sala, nadatnan niya ang pinsan niyang si Kuya Lindo — ang matiyagang taga-hatid niya sa tuwing si Mommy ay subsob sa trabaho. Isang mabilis na paalam at bumyahe na silang dalawa patungo sa eskwelahan. Trapiko pa rin, tulad ng dati, at ang nakakainip na biyahe ay binuno niya sa pagsilip sa bintana at pagtitig sa malalayong tanawin, pilit inaayos ang sarili niyang schedule sa isip.

Pagdating sa school, ang pamilyar na ngiti ni Manong Guard ang sumalubong sa kanya — isang bahagyang aliw sa magulo niyang umaga. Sa loob ng classroom, dumadagundong agad ang boses ng kanyang mga kaibigan, sina Daphne at Lora, na laging may dalang tsismis at kantyaw.

Hindi na siya nagulat nang uminit na naman ang usapan tungkol sa nangyari sa outreach — ang hindi sinasadyang pagkakatulog niya sa balikat ni Jack . Walang katapusang kantyawan at kilig-kiligan ang dalawang bruha niyang kaibigan, habang si Bhem, pilit nagkukunwaring wala lang.

Pero sa kabila ng pag-iwas niya sa usapan, may kung anong init ang gumapang sa batok niya tuwing naaalala ang pakiramdam ng braso ni Jack — matigas, mainit, at sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, komportableng sandalan.

Nagpatuloy ang araw, pero may isang bagay siyang napansin — ang upuang karaniwang inookupa ni Jack, bakante. Sa una, hindi niya masyadong binigyang pansin. Sanay na rin siyang laging huli itong si Jack, laging may sariling timeline sa mundo. Pero hanggang sa matapos ang ilang subjects, wala pa rin siya. May kung anong kawalan ang biglang bumalot sa paligid ni Bhem, isang uri ng katahimikan na hindi niya inaasahan.

Hindi siya makakain nang maayos sa lunch break, at mas lalo siyang nairita nang mapansin niyang may ilang babaeng hindi mapakali, panay ang sulyap at bulong sa kanyang direksyon. May ibang tipo ng atensyon na biglang nakadikit sa kanya — hindi lang mula sa classmates niya kundi maging sa ibang year levels. Hindi niya alam kung bakit, pero ang pakiramdam niya ay para siyang nasa spotlight, at hindi niya gusto ang pakiramdam na iyon.

Sa pagbalik sa classroom, lalong lumalim ang palaisipan niya nang mismong adviser nila ang nagtanong kung nasaan si Jack. Para daw sa nalalapit na contest na dapat ay magpa-practice na sila. Contest? Anong contest? Wala siyang ideya.

At doon niya nalamang ipinasok pala siya ni Jack bilang partner nito — nang walang paalam, walang kahit anong konsiderasyon. Gusto niyang magalit, gusto niyang murahin ang kumag kahit wala siya roon. Pero sa halip, isang malalim na buntong-hininga lang ang nagawa niya.

Nang dumating ang excuse letter ni Jack, saka niya nalaman na may sakit daw ito. Dapat ba siyang mairita o mag-alala? Sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, hindi mapakali ang isip niya sa buong maghapon. Hindi dahil sa contest o sa practice, kundi sa kakaibang katahimikan sa paligid — ang kakulangan ng boses ni Jack na kadalasan ay punong-puno ng pang-aasar.

Pagkauwi niya, akala niya’y tapos na ang araw. Pero sa group chat ng klase, biglang nag-pop up ang mensahe ng adviser nila — may address, at naka-tag siya. Address ni Jack Lee. Siya daw ang inatasang bumisita para tingnan ang kalagayan nito at para na rin mag-usap tungkol sa contest.

Halos lahat ng classmates nila, nag-react agad sa message, puno ng kilig emojis at naghihintay ng chismis. Gusto niyang magreklamo, pero paano? Napasubo na siya. Isang buong gabi siyang nag-iisip kung pupunta ba siya o hahayaan na lang. Pero sa dulo, alam niyang wala siyang lusot.

Kinaumagahan, halos hindi siya makatingin sa sarili sa salamin habang naghahanda. Sa hindi niya maintindihang dahilan, may kaba sa dibdib niya — hindi dahil sa finals, hindi dahil sa contest, kundi dahil sa ideyang makikita niya si Jack sa bahay nito, sa teritoryo nito.

Pagdating niya sa address, natigilan siya sa harap ng bahay. Hindi iyon ordinaryong bahay — isa itong mini-mansion, moderno at malinis, halos walang bahid ng kalat. Parang hindi bagay sa magulong personalidad ni Jack.

Pinindot niya ang doorbell, at ilang saglit lang ay bumukas ang pinto. Isang kasambahay ang sumalubong sa kanya, at matapos ang ilang saglit, bumaba si Jack mula sa itaas ng hagdanan. Suot ang maluwag na shirt at pajama, halatang bagong gising, pero may nakakalokong ngiti pa rin sa labi.

May kung anong tensyon sa pagitan nila habang nakatayo siya sa pinto. Iba ang pakiramdam na makita si Jack sa loob ng sariling bahay nito — walang uniform, walang pader ng eskwelahan sa pagitan nila. Sa halip na ang usual na pang-aasar, may tamlay sa mga mata nito, pero hindi nawawala ang pamilyar na kumpiyansa.

Ipinaliwanag niya ang dahilan ng pagbisita — ang utos ni Ma’am at ang biglaang dance contest na pinasok siya nang walang paalam. Walang bahid pagsisisi sa mukha ni Jack, parang planado ang lahat, na para bang tiwala siyang magpapakita si Bhem sa bahay niya sa huli.

Pagkatapos ng ilang saglit, dumating ang hired choreographer para sa practice. Walang nagawa si Bhem kundi sumunod sa agos — sa direksyon ng choreographer, sa mga kamay ni Jack na walang takot humawak sa kanyang baywang, at sa kakaibang init sa pagitan nilang dalawa.

Bawat hakbang, bawat paghawak, may tension na hindi nila mapangalanan. Hindi ito simpleng practice lang. May kakaiba sa bawat galaw — isang uri ng familiarity na tila sumisibol sa pagitan nila, kahit pa pilit nilang nilalabanan. Si Jack, laging may nakakalokong ngiti, habang si Bhem ay pilit na nagtatago sa maskara ng pagka-professional.

Pero kahit anong tanggi niya, ramdam niya iyon — ang kuryenteng dumadaloy tuwing nagkakalapit ang kanilang mga katawan. Isang uri ng kaba at kilig na nagiging bahagi na ng araw niya.

At habang tumatagal ang practice, mas lalong lumalabo ang linya sa pagitan ng away at atraksiyon. Sa bawat simpleng galaw, sa bawat titig, unti-unting bumubukas ang pinto sa posibilidad na ang pinaka-kinaiinisan niyang tao ay maaaring maging dahilan ng pinakamalakas na kabog ng puso niya.

At sa kabila ng lahat ng iyon, isang tanong lang ang naiwan sa isip niya.

Paano kung ang pinakakinaiinisan mong tao… ay siya rin palang pinakanahuhulog ka?

To be continued…