MUJERES DE FUEGO #2: THE EYES THAT BETRAYED

CHAPTER 01- KANIAH LEWIS

THIRD PERSON'S POV

“Kung ayaw mong ipagawa sa iba ang trabaho mo ay ayusin mo! Hindi iyong lalampa-lampa ka at ngayon magagalit ka dahil ibinigay sa iba ang trabaho na dapat ay para sayo,” umiiling na saad ni Kaniah.

Mas lalong dumilim ang mukha ni Rolasco, dahil sa patuloy na panghahamak sa kanya ng dalaga. Habang si Kaniah naman ay walang emosyong nakatingin dito habang ang parehong kamay niya ay nakapaloob sa magkabila niyang bulsa.

Rolasco's face turned red with anger, his eyes blazing with resentment. "You think you're so perfect, don't you?" he sneered, his voice dripping with venom.

Kaniah raised an eyebrow, her expression unchanging. "Nagsasabi lang ako nang totoo," she said calmly. "If you can't handle the job, then maybe you shouldn't be doing it."

Rolasco took a step closer, his fists clenched. "You don't know anything about me," asik niya.

Kaniah didn't flinch, her eyes locked on Rolasco's. "I know enough," she said. "And what I know is that you're not performing up to par. Either step up, or step out.”

Mas lalong tumindi ang galit ni Rolasco at mabilis na hinila ang kwelyo ni Kaniah, bakas sa kanyang mukha ang matinding pagkapikon, But Kaniah didn't even flinch, her eyes locked on his, unwavering and unapologetic.

"Ang bobo mo, Rolasco." She said, her voice calm and disdainful. "You can't even perform a simple task that's been given to you. And now you're resorting to physical intimidation?"

Kaniah's words seemed to cut through Rolasco's anger, and for a moment, he looked taken aback. His grip on her collar tightened, but Kaniah's expression remained unyielding.

"Do you think I won't hurt you just because you are a girl?" Rolasco sneered, his voice dripping with sarcasm.

Kaniah smirked, her eyes glinting with amusement. "Wag mo akong hamunin, baka mapahiya ka lang," she said, her voice was laced with confidence.

Rolasco's face darkened, and he raised his fist, ready to strike. But before he could land a blow, Kaniah caught his arm and twisted it, using his momentum against him. With a swift motion, she threw him to the ground, making him gasp for air as pain shot through his body.

"I told you didn't I?" Kaniah said, her voice calm and matter-of-fact.

With a satisfied glance, Kaniah turned and walked out, leaving Rolasco struggling to catch his breath.

“Nag-away na naman kayo?” bungad ng isa niyang kasama grupo.

Tipid na ngumiti ang dalaga at inagaw ang hawak nitong alak. Hindi naman na nagulat ang kasama niya dahil ganito na talaga siya kung gumalaw.

“Paano kasi, sobrang bobo. Simpleng misyon hindi magawa,” aniya. “Tapos ngayon kung pagsasabihan mo ay magagalit at nakikipag-pisikalan,” she added while taking a sip of beer.

The man beside her just smiled and sit beside her. “Anyways, nahanap mo na ba ang mga taong hinahanap mo?”

Sa sandaling iyon ay bahagyang natigilan ang dalaga, humigpit ang hawak niya sa basong may lamang alak. Nagtatagis ang kanyang bagang sa t'wing naiisip niya ang mga taong may utang sa kanya at hanggang ngayon ay hindi niya pa ansingil ang lahat.

“I can easily find their whereabouts, it's just I need to buy some time. And besides, I already ended the life of some of them.” Tugon niya.

Tumango lang din ang lalaki pagkatapos ay muling sinalinan ng alak ang kanyang baso dahil wala na itong laman.

The man sighed as he looks at her, “If you need anything, just tell me. Alam mo na lagi akong nasa likuran mo,” pagpapa-alala sa kanya ng lalaki.

Tipid lang itong tinanguhan ni Kaniah, at pagkatapos ay mabilis niyang inubos ang iniinom niyang alak at kaagad na nagpaalam dahil may pupuntahan pa siya.

*****

“Saan ka na naman ba nanggaling?”

Napangiti si Kaniah dahil sa naging bungad ni Coleen sa kanya. Umupo lang siya sa mataas na silya at hinarap Ang kaibigan.

“May ginagawa lang,” sagot niya.

Bahagya siyang inirapan ni Coleen, at maya-maya ay inilapag nito sa kanyang harapan ang custard cake. Sa t'wing ginagawa iyon ng kanyang kaibigan ay lihim siyang mapapangiti, dahil iniisip niya na hindi nito nakakalimutan ang mga bagay tungkol sa kanya. Sobra siyang nasisiyahan dahil kahit papaano ay nagkaroon siya ng isang totoong kaibigan.

“Hindi mo pa rin mahanap lahat?” biglang pagseryoso ni Coleen.

Umiling si Kaniah habang isinusubo ang kutsarang may lamang pagkain sa kanyang bibig. Tahimik niya iyong nginunguya habang ang kanyang isipan ay nasa malayo.

Ilang saglit lang ay napansin niya ang pagbaling ng atensyon nito sa kakabukas lang na pinto. Sa matinding kyuryusidad ni Kaniah ay nilingon niya iyon, at kaagad na nagsalubong ang kanyang kilay ng mamukhaan niya ang lalaki.

“Kurt Valderama,” sa isip niya.

“Kumalma ka,” bulong ni Coleen at marahang hinawakan ang kanyang kamay.

Kung kaya ay natigilan si Kaniah, ayaw niyang makagawa ng gulo habang naririto siya sa loob ng cafe ng kanyang kaibigan. Kaya pinakalma niya kaagad ang kanyang sarili. Nag-iwas siya ng tingin at itinuon ang kanyang atensyon sa pagkaing nakahain sa kanyang harapan. Ngunit, hindi niya maiwasang mapatiim-bagang dahil nararamdaman niya pa rin ang presensya ng lalaking isa sa mga hinahanap niya.

“He's all yours the moment he stepped outside of this cafe, Kaniah. Sundan mo siya kaagad pagkalabas niya.” Payo ni Coleen.

Ngumisi si Kaniah at ilang minuto nga lang ang nakalipas ay lumabas ang lalaki. Mahinang tinapik ni Coleen ang counter, senyales iyon ng pagbibigay ng hudyat na lumabas na ang lalaki.

Agad na bumaba si Kaniah at mataas na silya ay maingat na sinundan ang lalaki. At nang makita niya iyong lumiko sa kabilang direksyon ay bumilis ang kanyang paghakbang at walang kahirap-hirap na ipinalo ang hawakanan ng b*ril sa batok niyo dahilan para mawalan siya ng malay.

“I'll just play with you for a bit,” saad ng dalaga, at walang kahirap-hirap na binuhat ang lalaki papasok sa kanyang sasakyan.

*****

The dimly lit room was eerily silent, except for the sound of his own ragged breathing. Iginala ng lalaki ang kanyang tingin sa buong paligid, sunod-sunod siyang napalunok dahil hindi pamilyar ang lugar na iyon sa kanya. Nang subukan niyang makawala ay napaigik siya sa sakit, nang magbaba siya ng tingin ay nagsimulang maglakbay ang takot sa kanyang sisteme ng mapagtanto niyang kadena ang nakatali sa kanyang kamay at paa habang naka-upo siya sa isang bakal na silya.

As he looked around, he saw an assortment of objects that made his blood run cold. There were pliers, knives, and branding irons laid out on a nearby table, each one more ominous than the last. A drill press stood in the corner, its metal surface gleaming menacingly in the faint light.

Nanatili ang tingin ng binata sa iba't ibang uri ng kagamitan, ang kanyang isip ay nag-iisip ng mga pinakamasamang senaryo. Ang hangin ay mabigat sa isang nakakabahalang pag-asa, at hindi niya maiwasang maramdaman na siya ay nasa malaking panganib.

“You like the view?” rinig niyang boses ng isang babae.

Agad na bumaling sa gawing ‘yon ang binata at agad na nanlaki ang kanyang mga mata ng makita niya ang isang hindi pamilyar na mukha ng babae.

“SINO KA?!” bulyaw nito kay Kaniah.

Walang buhay na ngumiti si Kaniah, kasunod nito ay ang kanyang pagnguso bakas roon ang pagkadismaya dahil hindi siya naalala ng lalaki.

“You're making me sad, hindi mo na ba ako maalala?” tanong nito sa marahang boses.

Nag-squat si Kaniah sa harapan ng lalaki at bahagya siyang nakatingala para silipin ang naguguluhang mukha ng lalaki.

“Hindi kita kilal–

“Really? How about Alistair De Guzman? You remember her?” Pagputol sa kanya ni Kaniah.

Sa sandaling iyon ay naging seryoso na ang mukha ng dalaga. Ang kaninang mapang-asar niyang ngiti ay nawala na, napalitan iyon ng isang malamig at nakakakilabot na tingin.

“I-I was l-looking for the t-two of you… I wanted to p-pay for m-my s-sins and even if you want to keep me in prison for years I won't min–

“You're too late for that, Valderama.” malamig na saad ng dalaga.

Mas lalong tumindi ang takot ng lalaki ng makita niyang tumayo si Kaniah at nagtungo iyon sa kung saan. Maya-maya lang ay nanlaki ang kanyang mga mata ng bumalik ang dalaga ay may hawak na itong palakol.

“I've been waiting for all of you to kneel in front of me and ask for forgiveness. But, I was so disappointed, because none of you did it. At dahil doon ay mas lalo lang tumindi ang galit na meron ako sa pamilya niyo!”

“P-please, forgive me. I-I'm s-so s-sorry. I w-will pay for my sins even if you want it to be forever until I d*e. J-just spare me, just l-let me live,” pagsusumamo ng lalaki.

Ngunit, kaagad na umaalingawngaw ang nakakatakot na tawa ni Kaniah. She's laughing, but you can feel the deep resentment on it.

“Noong nakiusap ang kapatid kong buhayin niyo siya, nakinig ba kayo?! You just mocked her and harassed her until she d*ed!”

“So don't ask me to forgive you nor any of you! Dahil simula ng makawala ako sa impyernong iyon, isinumpa ko na uubusin ko ang lahi niya hanggang sa huling hantungan ng buhay ko!”

TO BE CONTINUE