Ruthless Deception

Chapter 24

Kasama ko pa rin si Johann habang nasa isang bakery kami. Nagt-taste kami ng wedding cake namin dalawa ni Lynch. Mamaya pa raw kasi siya uuwi. Kanina ko pa tinititigan yung dalawang cake, e. Sobrang sarap kasi at hindi talaga ako makapili. Si Johann naman halos maubos niya na yung isang slice ng cake. Kahit kailan talaga ang lalaki na ito.

"Miss Dawson... ano po ang nagustuhan niyong cake?" Miss Coellani.

"I was thinking about your carrot cake. Ang sarap kasi, e," I replied. Tumikhim ulit ako dahil masarap yung pagkakagawa nila na cake. Sabi naman ni Lynch ay piliin ko raw lahat ng gusto ko. Nilingon ko naman ngayon si Johann na busy kumain ng cake. "How about you? Ano mas nagustuhan mo?"

"I'm not really picky when it comes to food. Tsaka kasal mo iyan kaya ikaw magdecide. Sinasamahan lang kita," ani Johann.

Napailing nalang ako. Kahit papaano ay tama naman siya. Desisyon ko naman kung ano ang gusto ko sa kasal ko. Grabe... sobrang excited na ako makita si Lynch mamayang dinner. Nahuhulog na nga ako kay Lynch.

"Am I late?"

Napalingon ako sa nagsalita sa likod ko. My eyes widened when I saw Rain standing behind me. Tumayo ako at binigyan ko siya ng yakap. Hindi na rin kasi ako nakakadalaw sa underground masyado at kahit nandoon ako ay wala naman siya. Aaminin ko ay si Rain talaga ang una kong naging kaibigan na babae. Akala ko ay nakakainis lang kapag may kaibigan ka na babae. Pero hindi pala... kasi mas maiitindihan nila nararamdaman ko kapag may problema.

"I miss you, Rain. Mabuti naman ay nakapunta ka," I said, cheerfully. Umupo na kaming dalawa ni Rain. "Tumikhim ka na rin ng cake. I really need some opinion."

"Eh, ano silbe diyan ni Johann?" si Rain habang tinitingnan si Johann sa tabi ko.

"Ayaw ko lang talaga magdesisyon. Hilig niyo talaga mga babae makipag-away," si Johann.

"Excuse me... I'm not fighting with you."

"Talk to my hand."

Napailing nalang ako. Wala na talaga nakasundo si Johann. Lahat nalang ay badtrip sa kaniya kapag nakikita siya. Mabuti nalang mahaba pa pasensiya ko kahit medyo naiinis na ako. Nagsimula na ako mamili ng desserts para sa kasal namin ni Lynch.

Habang naglalakad kami palabas ng bakery shop, may isang morena na babae lumapit sa gawi namin. Pansin ko na bata pa ang itsura niya. However, she look like she's lost. Malungkot ang mukha niya tila hindi na alam ang gagawin.

"Kuya! May kailangan lang ako na tulong sa'yo," aniya ng babae sa harapan ni Johann. Matagal napatitig sa kaniya si Johann. "Kaarawan ng tatay ko ngayon kaya lang nanakawan ako ng pera. Pahiram muna ng 500 pesos pambili ng cake niya."

"Nagnakaw? Saan ka nanakawan?" si Johann.

"Eh, kasi ay nagbibilang ako ng pera kanina sa daanan kung magkano na naipon ko sa cake ni tatay. Tapos biglang may isang lalaki na kumuha ng pera ko. Edi wala na ako pera."

Maski ako ay naawa sa kalagayan ng babae na ito ngayon. Nakatingin lang kami sa kaniya ni Rain pero si Johann ay parang kakaiba yung tingin. Napailing nalang ako. Ganito naman si Johann sa tuwing nakakakita ng babae, e.

"Can I get your name first?" Johann inquired. Binulsa ni Johann yung isang kamay niya habang hindi niya inaalis ang tingin sa babae.

"Nickname or full name ba, Kuya?"

Johann smiled. "Full name, please."

"Noellani Jolene Telles. Ayan alam mo na pangalan ko. Pahiram muna pambili ng cake. Kakapalan ko na talaga mukha ko."

"Alright. Choose anything you want. Tsaka ililibre ko nalang ito sa'yo."

"Sure ka, Kuya?"

"Stop calling me, Kuya. Just call me Johann."

"Okay, Johann."

Lumapit si Miss Coellani sa gawi namin. Kasi inangat ni Johann yung kamay niya. Nakangiti na ngayon ang babae. Minsan ang sarap din tumulong. Maliit lang naman ito na bagay pero masaya na siya.

"Let her choose whatever cake she wants. Kindly put it under my name," Johann declared. Tumango sa kaniya si Miss Coellani. Lumapit pa lalo si Johann at tinititigan niya sa mata yung babae. "Happy birthday to your father, Noellani."

"Salamat, Kuya. Ang pogi mo talaga!"

Ngumisi si Johann. "I already know that, silly. Anyway... we have to go. We have some errands to run with."

Inasikaso namin lahat yung kakailanganin para sa kasal namin. Namili na rin ako kung ano ang pagkain sa catering. Lahat hinayaan ako ni Lynch kung ano ang gusto ko. Lynch is perfect man. He'll do everything to make me happy. And I'm delighted to feel this kind of happiness in my life.

I laugh, smile and talk with other people. And those cases are very rare for me. Tahimik ako na tao at mas pinipili ko na mag-isa dahil nasanay na ako mamuhay ng mag-isa. Palagi ko rin iniisip kung bakit gano'n ang trato sa akin ng magulang ko. At naalis na rin sa isipan ko kung ano ba ang pagkukulang ko para lokohin ako. Lahat iyon ay tinanggal ni Lynch sa puso't-isipan ko.

I'm hoping that he will going to be mine. All f*****g mine.

Nandito na kami ngayon sa five star hotel. Sabi kasi ni Lynch ay dito raw kami magkikita para kumain ng hapunan. Nilingon ko sila Johann at Rain. Masaya ako na nakasama sila kahit papaano. Even though Johann is trying to flirt with any women we saw in a particular place. Pero bukambibig niya rin yung babae na nakita niya kanina.

"It was a f*****g tiring day. Dapat talaga imbitado ako sa kasal mo, Gwen," Johann said. Sinuklay niya yung buhok niya at nakikitaan ko sa mukha niya ang pagod.

"I don't have a choice. My fiance already invited your ass," I replied, chuckling. Maski si Rain ay hindi napigilan matawa sa sinabi ko. Kanina pa kasi namin siya pinagkakaisahan. "Rain... I know you're busy but you came here to help me."

"Don't mention it. I'm your girl, remember?" si Rain habang nakangiti sa akin. Tumingin siya sa kaniyang orasan at tiningnan niya kaming dalawa ni Johann. "I really have to go. Storm is finding me now."

"You're not a child," si Johann.

"They just love me." kinindatan siya ni Rain bago niya kami talikuran. Nakangiti ako habang pinagmamasdan siya malayo. She's really an awesome girl. Nakikita ko rin ang sarili ko sa kaniya. Ang pagiging matapang.

"Damn. Parang sinasabi niya na walang nagmamahal sa akin."

I laughed. "Meron nga ba?"

He threw a deadly glare at me. Tsaka kapag asaran ay hindi nananalo si Johann. Siya kasi yung pinaka pikon sa amin lahat. Hinawakan ko siya sa balikat habang naglalakad na papunta sa five star hotel.

"Women loves me. Especially my freaking dick."

I rolled my eyes. "They just love your wealth and appearance. Have you ever fall in love with a woman?"

Matagal siya hindi nakasagot. Kailanman ay hindi ko pa nakitaan si Johann na sa isang seryoso na relasyon. He has many flings but a serious commitment is a no for him. Tsaka napansin ko na pagkatapos namin makita yung babae kanina ay napapangiti siya.

"I haven't..." he muttered. Napatigil kami sa harap ng entrance. "But Noellani got me whipped. I don't know her but there is something about her that keeps playing in my mind. How she speak and her pretty face."

I smiled. "This is the first time I heard you talk about woman decently. You like that girl."

"How do you f*****g know?"

"Nanggaling na rin ako diyan. I'm too in denial about my feelings for Lynch. Our relationship is too complicated."

"But you fall for him?"

I nodded. "I fall for him way too hard. And I don't know what will happen to me if I f**k up again."

"He seems a good guy for me."

I scoffed. "He is really a good guy. The only problem is that I'm the one who make his life miserable. He didn't know that he is marrying a dangerous woman who killed his beloved sister."

Tiningnan ko yung mga tao na naglalakad sa gilid. Mga ilan sa kanila ay masaya at malungkot. Iniikot ko lang paningin ko sa kabuuang lugar. Ngayon ko lang iniisip kung gaano ko nilubog ang sarili ko sa malalim na tubig. And I'm hoping that I could dive way up to help myself to get out from the ocean.

"I'm wishing you a good luck. Sana mapatawad ka niya kapag nalaman niya."

"I won't tell him my deepest secret. I will never let him go. I love him already."

He huffed. "s**t. You've got a problem."

"I'll enjoy this circumstances with Lynch. I'll get along with it until it lasts."

"You'll be happy. I'll wish you that."

"I hope so..." I whispered. Nilingon ko na siya at binigyan siya ng yakap. Guminhawa yung pakiramdam ko habang kinakausap si Johann. Minsan lang talaga siya magkaroon ng sense kausap. "And I'm wishing for your happiness also."

"Thanks..."

"I'll tell Lourd to find some information about Noellani. I'll email you her information. You have to make a move."

I winked at him before I entered inside the five star hotel. Tiningnan ko yung wristwatch ko at late lang naman ako ng isang dalawang minuto. Nagpunta na ako sa dining area at hinahanap ng mga mata ko si Lynch.

Where is my future?

Napangiti ako na makita ko si Lynch na nakatayo sa gilid habang kasama niya yung magulang niya pati rin sila Mama at Papa. Hindi ko aakalain na kumpleto kami ngayon. I felt my heart bounced back and forth as our gaze met. Damn it. He just gave me a butterflies inside my stomach. Napatigil siya sa pakikipag-usap sa kaniyang magulang at lumapit siya sa akin.

"Sweetheart... I miss you," he whispered.

He pulled me into a tight hug. Niyakap ko rin siya nang mahigpit. I buried my face onto his chiseled chest and I miss sniffing his manky scent. Dalawang araw ko lang siya hindi nakita at ganito ako kasabik na mayakap siya.

"I miss you too."

"How are you?" he asked. Humiwalay na kami sa yakap. Gumapang yung kamay niya sa bewang ko. "Kanina pa kita gusto makita. Pero pinipigilan ko lang sarili ko."

My lips lifted up to form into a blissful smile. f**k. I'm so in love with this guy. And I won't even deny it.

"I didn't know that we're going to have a dinner with our family," I commented. Napansin ko kasi na nakatingin sa akin si Mama. Iniwas ko yung tingin ko sa kaniya. "Anyways... tara kain na tayo. Napagod ako kanina."

"Namili ka na kung ano food sa reception natin?"

I nodded. "Yes. Most of them are my favorites, even the desserts though."

"That's great. How's your friend? Johann, right?"

"He's fine. He help me to pick some food for the reception."

Naglakad na kami papunta sa malaking round table. Pinaghila na ako ni Lynch ng upuan. Ningitian ko sila Tita Lych. Hindi ko na rin kasi nakikita yung magulang ni Lynch.

"You look so stunning, hija," Tita Lych commented. "I'm very glad that you're already preparing for your wedding. I can't wait for you to be part of our family."

"Likewise, Mrs. Scott."

"Please... drop the formality."

"Have you handle the invitation?" si Mama. Nilingon ko si Lynch dahil alam ko siya ang nag-asikaso sa parte na iyan. "Ano pa ba ang inaayos niyo? Baka pwede ko kayo tulungan sa kasal niyo."

"No need, Tita. I can handle it," si Lynch.

"I'm going to cook you my specialty once you become my daughter's husband."

"Thank you, Tita. I can't wait to be her husband."

Pinigilan ko ngumiti sa sinabi ni Lynch. Naramdaman ko na pinagsiklop ni Lynch yung daliri namin dalawa. Sa wakas ay nahahawakan ko na ulit siya ng ganito. Namiss ko na rin yung boses niya, e.

"How is your business?" Tita Lych began.

"It's already successful again. It wouldn't happen because of your help, with our companies merge," Papa said, sincerely. "Besides, it looks like Gwen is happy with your son. Masaya na ako makita siya na masaya."

"Don't worry, Tito. I will make your daughter happy," Lynch beamed. Sinulyapan ako ni Lynch at mas lalo lumalakas yung pagtibok ng puso ko nang magsalubong tingin namin sa isa't isa. "Her happiness is my top priority right now. She will be always my top priority."