(Filipino) Marriage Pretenders

CHAPTER 5

I woke up and I saw the shinning sun. But it's not orange, it's yellow.

Tinignan ko ang oras at nakitang ilang oras nalang malalate na ako, I hurriedly stand up and wash myself and get dressed in a casual t-shirt because I'm in no mood to wear a dress.

"Hija Morgan, eto na yung baon mo oh" sabi ni Manang Amy at dali-dali ko naman itong kinuha at inilagay sa bag ko, I didn't saw mom and dad at the table. They must've gone to work.

Nagmadali akong lumabas sa pintuan and I didn't saw Xamier's van, "Kala ko magsasabay ulit kami?" ani ko saking isip.

Dumaan naman ang kotse ko at nakita si Manong Jeff, "Pasensya na po ma'am wala ako dito" nagsnap out naman ako sa aking iniisip at pumasok nalang sa kotse ko.

"Wag nyo napong alalahanin iyon, dalian nalang po naten" I politely said as we rode the car faster.

.

.

Narinig ko ang bell na nagsasabing magsisimula na ang klase pagkababa ko sa kotse, dali-dali naman akong pumasok sa kuwarto at hindi ko nakitang nasa room si Xamier at wala pa si Lumiere.

.

.

Magisa akong pumunta sa cafeteria at magisang umupo sa table. Wala naman akong gana ngayon, ewan ko kung bakit.

"Morgan!" pamilyar na sigaw at tinignan kong hinihingal si Lumiere at umupo sa tabi ko.

"Pasensya kana hindi kita naaccompany kaninang pagpasok ha, late kasi ako eh" paumanhin niya habanh hinihingal na umupo.

"Wag kang magalala, late nadin ako" simple kong sabi at kinain ang baon kong salad.

"Nakita moba si Xamier ngayon?" tanong ni Lumiere at umiling naman ako dito.

"Kaya pala parang walang gana lahat ng babae sa klase naten, pati narin ikaw"

"HA?!" sabi ko at dinabog ang table at tumayo saking upuan, "Wala lang akong gana dahil pagod ako kahapon!" defensive kong sabi at tumahimik ang buong paligid at bumalik ulit sa normal.

"Girl, calm down, wala naman akong sinasabing ganon eh" sabi niya at narealize ko na I just suddenly jump to conclusion. Shame on me!

"I'm sorry, I'm just startled" sabi ko at bumalik sa pagupo, at kumain ng tahimik habang nakatitig sya sakin.

"What?" I asked calmly while I look at her.

"Are you worried about him?" I almost spit ng food at pinunasan ko ang aking bibig.

"A-anong ibig mong sabihin?!" ani ko habang namumula ng kaunti ang mukha ko. "It's obvious, don't try to hide it you're bad at lying. What happened?" tanong niya at napabuntong hininga na lamang ako.

"Earlier today, I didn't see his van in front of my house...And he didn't bother texting me why" I said and I averted my eyes away from Lumiere.

"Bakit ayaw mo syang itext?"

"Ha?! I-text sya? I won't lower my pride para itext sya!"

"At ayan nanaman tayo sa pride mong mataas at self-esteem mong mababa..." bulong ni Lumiere as she sighed at me.

"Babaan mo ang pride mo teh, ite-text molang naman sya eh, walang mawawala sa iyo!" sabi ni Lumiere, kinuha ko ang phone ko at binuksan ang message para I-text si Xamier.

Then suddenly the bell rang, I sighed and stand up. "T-teka, hindi mo pa sya natetext-"

"Baka mamaya nalang" sabi ko at umalis papuntang klase habang humabol sa akin si Lumiere.

.

.

Umuwi na kami at nakahiga lang ako sa kama habang nakatitig saking phone.

"Should I text him? Or nah? Because he's fine....But what if he talked to his parents about withdrawing out marri- that's not gonna happen..." I thought as I stared at the phone.

Huminga ako ng malalim at nachat ko narin sya:

-

How are you? You didn't attend school

-

Lamang ang aking tinaype at binaba ko ang phone ko. Am I really worried about him?

"Are you worried about him?"

I remember what Lumiere said and at iniling ko lang ang aking ulo. At hinawakan ang aking ulo.

"Let's just say I'm worried....but not in that kind of way!" tapos naalala ko yung no-falling-in-love agreement namin ni Xamier at huminga ako ng malalim.

Sana okay lang sya......