MY SECRET DESTINY

POEM

.

Kanina pa sumasakit ang panga ni Ellah dahil sa kakangiti at kakatawa sa lahat ng jokes at sinasabi ni Rogie sa kanya. Paminsan-minsan pa ay pabirong hinahampas niya ang lalaki. Pakiramdam nga niya ay napapalakas pa iyon minsan dahil sa inis niya kay Jonin. Sa gilid ng kanyang mata ay lihim niyang pinagmamasdan ito na nakatayo sa bar at may inaasikaso ng customer. She noticed that he was always glancing their way whenever he had the chance. lyon nga lang hindi pa rin niya masiguro kung nagseselos nga ba ito sa kanila ni Rogie. Basta seryoso lamang ang itsura nito habang nakatingin sa banda nila. Naubos na nila ni Rogie ang kanilang pagkain ngunit wala pa ring nangyayaring actions o wala pa rin ginagawa si Jonin.

"We should do this again sometime, Ellah," sabi ni Rogie sa kanya pagkatapos nilang maubos ang kanilang dessert Matipid na ngiti lang ang itinugon niya rito. Wal siyang maipintas dito. He never tried to take advantage

of her all evening even when she was giving him the chance to. Kung nakilala lang sana niya ito bago pa niya nakilala si Jonin then maybe she would consider dating him for real.

"Shall we go now?" mayamaya pa ay nagyaya ni Rogie sa kanya

Sa huling pagkakataon ay pasimpleng sinulyapan mya ang bar ngunit wala na roon si Jonin Napabuntong-hininga siya dala ng labis na pagkadismaya. " Ah sige. Tara na." Lumabas na sila ng restaurant ni Rogie. Pasakay na lamang siya sa kotse nito nang maalala niyang naiwan sa loob ng restaurant ang kanyang cell phone. "Rogie sandali lang, ha? May babalikan lang ako sa loob ng reataurant." Mabilis siyang pumasok sa loob ng restaurant. Humahangos namang palabas doon si Jonin para iabot sa kanya ang kanyang cellphone. "Ahhm naiwan ko yan."

"You forgot your phone," sabi nito, saka iniabot sa kanya ang gamit niya.

His hand lightly grazed hers and his touch seemed to linger on her skin. She realized she had never felt that way with Rogie or with any other man. Si Jonin lang ang tanging lalaking kayang gawin iyon sa kanya. Nang tugan niya ito ay nagulat siya nang makitang titig na titig ito sa mukha niya. It was as if he felt the sensation too.

"Ay thank you. Sige m-mauna na 'ko," paalam niya.

"Ahh Ellah." pigil nito, sabay hawak sa siko niya. Ngunit tila napasong agad din iyong binitiwan.

"B-bakit? may sasabihin ka ba?" tanong niya dito.

Matagal

tong nakatitig sa kanya bago ngumiti. " I

just want to congratulate you. I think you've finally found yourself a good man."

She never thought it would turn out this way. Ang sakit-sakit ng pakiramdam niya ngunit hinding-hindi niya hahayaang malaman iyon ni Jonin. Ang dami na niyang ginawang mga bagay na kahit minsan ay hindi niya inakalang magagawa niya dahil dito at hindi na siya papayag na madagdagan pa iyon. She smiled at him sweetly. "Do you think so, too? Rogie is a nice man and I'm starting to like him. Tanga na lang ang babaeng pakakawalan pa siya. Who knows, maybe one of these days tawagan kita para sabihing ikaw ang mag-cater sa kasal namin." She felt so bad and it was the only way she could ease the pain in her broken heart.

Hindi ito sumagot sa sinabj niya.

"Sige. Mauna na 'ko." Tinalikuran na niya ito dahil nagsisimula nang mag-init ang sulok ng kanyang mga mata. Bago tuluyang umalis ay nilingon niya si Jonin. Nandun pa rin ito sa kinatatayuan nito habang nakayuko at nakakuyom ang mga kamay. Kung hindi lamang niya alam na wala itong gusto sa kanya ay iisipin niyang nalulungkot ito sa nangyari. Pero tinanggal na niya iyon sa kanyang isip. She couldn't continue to hold on to someone who didn't feel the same way about her. Good-bye, Jonin

Ngaun ako naniniwala na love is hurts nga talaga. Kailangan mo munang masaktan bago ang kaligayahan.

siguro naman ay I also deserve to rest, after all I was able to cope with everything that happened to me, I was able to cope with the stress, pressure and disappointment I endured, so I also deserve to rest because I'm exhausted, I'm so tied up. Kung mamimiss mo man ako balang araw... backread ka lang sa simula kung saan at paano tayo nagkakilala. Siguro naman ay hindi mo nakalimutan kong paano tayo nagkakilala.

makikita mo dun kung paano ako kasaya sayo at kung paano kita kinulit...bago ako sumuko sayo lagi ko pa naman naiisip na totoo nga yung kapag mahal mo ang isang tao mababalewala na ung tinatawag na "Standards" dun na papasok yung kasabihan na pag mahal mo pala dpat tanggap mo kung ano sya, hindi man sa lahat ng aspeto at pagkakataon pero meron talagang tao na kayang isuko ung standard nila Kasi kapag mahal mo matututunan mong tanggapin ang flaws nya matututunan mong talikuran yung standards na parang nag eexist lang sa pelikula. Kaya okay lang talaga desisyon kong tumigil na sa pag papansin sa kanya. Mahal ko oo pero hindi nga naman niya ako mahal. Sabi niya sa sarili niya na di na sita aasa na amy gusto ito sa kanya o magkagusto din ito sa.kanya. Pag uwi niya ng bahay pumasok siya sa loob at nakita niya ang kanyang mama tinatanong siya nito kung kumain na siya sinabi niya dito na mamaya nalang siya kakain dahil balak muna niyang magpahinga napagod siya sa biyahe galing sa kasal ni Jean at Audrei. Pagkapasok niya sa kanyang silid ay agad siyang naligo at nagbihis pinatuyo niya ang kanyang buhok. May naisip siya habang nagpapatuyo ng kanyang buhok ano kaya kung magsulat soya ng poem para kay Jonin. Iyon nga lang hindi love poem kundi hugot na poem. Buang ba talaga ako magsusulat pa nag poem para sa lalaking mahal niya na di siya mahal. Habang isinusulat niya ang tulang iyon ay tumutulo ang luha niya ang lalim ba naman kasi ng mga naisip niyang salita sa tulang iyong. Ang pamagat ng tula ay my true feelings. FEELINGS END

Kung alam mo lang kung gaano ako umiyak nung napagdesisyunan kong idistansya ang sarili ko sayo kaya ko pa o kasama ka pero hindi ko kaya. Sa palagay ko ay hindi mo maiintindihan kung gaano kalaki ang nakuha nito sa akin. Hindi mo alam kung gaano ka nasaktan at nasira dahil sa desisyon na i mialac Ang desisyon na bitawan ka kahit na akala ko hindi ako nagwo. Pero naintindihan ko. Naalala ko pa bow nagsimula ang una naming pag-uusap. I still woall bow wide my smile was everyever we talked the way you made me fool same That was when matized I had fallen for you. I love you more than you ever Know And i feared it. Ang pagkawala mo noong pinakamamahal kita ang pinakamahirap na bagay na kailangan kong gawin. Mahirap intindihin kung paano naging tama ang bagay na nararamdaman. maaaring magkamali. Mybe put you we were nothing. But for me we were something that meant so much Which is why it's hard to moved forward. It's hard to accept because we never got the chance to truly begin you yet somehow we still came to an end.