WALANG GANA AKONG naglakad pabalik sa kusina. Gustuhin ko mang malungkot, hindi ko magawa dahil kahit saan naman ay handa akong matulog, ang problema ko ay kung paano ako makatutulog nito.
Nakalulungkot mang isipin, hindi na lang ako naging sadness. Ang mga attitude na tulad ko ay hindi dapat nalulungkot. Kahit kailan ako, sinusundan ng malas.
Naghanap na lang ako ng puwede kong isapin para sa paghihigaan ko. Wala akong makitang karton, tela, o kahit ano mang malambot na bagay na maaaring paghigaan. Ang mga kurtina naman ay nakakabit sa mga dingding at kapag tinanggal ko ang ilan sa mga iyon, baka bugbugin ako at gulpihin ni Kuya Fernan!
Hanggang sa nahagip ng mata ko ang mga upuan na nakapalibot sa pahabang babasaging mesa. Puwede na siguro ito.
Lumapit ako roon at isa-isang binaklas
