ISANG BUWAN AT kalahati rin mula nang huli kong makita si Lei. Isang buwan at kalahati akong nagtiis na hindi siya makita. Inaamin kong pinigilan ko ang sarili ko na makausap man lang siya, lumapit sa kaniya, ikuwento ang lahat ng mga nangyayari dahil sa takot ko.
Isang buwan at kalahati, bagaman masaya ang mukha ko ay malungkot naman ang puso.
Si Lei lang talaga ang makapupunan at higit sa lahat ay makapagpapasaya ng puso ko. Ang dami kong nakilalang tao sa paligid ko sa isa't kalahating buwan ng pamamalagi ko sa kalye na iyon. Marami akong nakatagpo pero kahit ano ang gawin ko, mukha ni Lei ang gusto kong masilayan. Ang ngiti niya't masayang mukha.
Gabi-gabi at sa bawat paggising ko sa umaga, laging siya ang unang pumapasok sa isipan ko. Kung kumusta na ba siya, kumain na ba siya, nak
