"WE missed you!"
Wala akong nagawa nang sabay-sabay akong yakapin ng mga kaibigan ko. Halos hindi na ako makahinga sa sobrang higpit ng yakap nila sa akin. Mukhang talagang na-miss nga nila ako.
"That's enough... I can't breathe anymore," bahagyang nahihirapan kong sabi kaya mabilis na nila akong pinakawalan.
Dahan-dahan akong naging seryoso nang mapansin kung paano ako tingnan ng mga kaibigan ko. Kumpleto sila ngayong araw.
Sa mga mata nina Natalia, Heather at Eyah ay kitang-kita ko ang awa at pangungulila nila sa akin.
"How are you?" nag-aalalang tanong sa akin ni Eyah.
May pait akong ngumiti. "I'm still trying to be okay."
Nagkatinginan silang tatlo. Sa isang iglap, tila pare-pareho kaming naging emosyonal.
"Kirsten, wala man kaming magawa para mabawasan ang bigat na nararamda
