THE CEO's STRIPPER (Tagalog/Filipino) (FREE)

CHAPTER 16

Chapter 16: GUILT

Nagising ako sa liwanag na tumatama sa mga mata ko. Marahang bumangon ako sa aking pagkakahiga at nagulat nang makitang nasa loob ako ng aking silid.

Dumako ang tingin ko sa puting polo shirt ni David na suot ko at sa cotton shorts na pangbaba ko. A smile immediately formed on my lips as I smelled the perfume he was using from his shirt. The perfume that David uses is truly addictive. David had dresses and women's clothing for me but I really insisted on wearing this for unknown reason.

Paniguradong hindi na ako ginising ni David ng makatulog ako mula sa mahabang biyahe pauwi. I got out of bed and went to the bathroom to take a shower. Pagkatapos kong magbihis ay bumaba na ako. Naabutan ko ang dalawa kong kapatid na naghahanda na para pumasok.

Napatigil sa paglalakad si Nichol nang makita ako. Siguro ay napansin din iyon ni Mark kaya napatingin din siya sa aking deriksyon. Biglang sumama ang mukha ni Mark at sinimangutan ako.

Yumuko ako upang tingnan kung may mali ba sa suot ko ngunit wala naman. I was wearing faded ripped jeans, a loose white shirt and a white rubber shoes. Nagtatakang tiningnan ko si Nichol na nakatitig lang sa akin.

She rolled her eyes. "Don't ask me." Umikot siya patalikod sa akin bago niya tapikin ang balikat nang kakambal. "Mauuna na ako."

Nang tuluyan nang makaalis si Nichol ay t'saka ako lumapit kay Mark. Tangkang aalis na din siya nang hawakan ko ang braso niya upang pigilan siya.

"Mark, okay ka lang ba?" marahang tanong ko.

"Opo, Ate," nakayukong tugon niya. "Sige na po, aalis na din ako dahil baka ma-late na ako sa school. Kumain na din po si Mama at nagpapahinga na po ulit siya. May tinira na din kaming pagkain ni Nichol sa 'yo para hindi ka na magluto. Alam kasi naming pagod ka."

My lips parted at his unexpected response. Pagkatapos niyang sabihin iyon ay pumihit na siya patalikod upang umalis Akmang pipigilan ko sana siyang umalis muli ngunit naisip ko na baka totoong male-late na siya kaya't hiyaan ko na lang. Sa susunod ko na lang ulit siguro siya kakausapin.

Pumunta muna ako sa silid ni Mama upang silipin siya at kamustahin kung sakaling gising pa siya ngunit gaya ng sabi ni Mark ay naabutan ko si Mama na mahimbing na natutulog. Nakaramdam ako ng guilt dahil hindi ko siya nasamahan at naalalayan nang lumabas siya ng hospital gaya ng palagi kong sinasabi sa kanya noon habang pinapaalalahanan siyang magpagaling. I bit my lower as I felt a big lump on my throat.

Sinubukan ko namang kumbinsihin si David na bumalik agad kami ngunit hindi siya pumayag. Nagkaroon pa nga kami ng kaunting pagtatalo dahil doon. But he insisted and promised that Mama would be able to get out of the hospital safely and that someone would help her. He even hired a professional to take care of Mama while we are still away to assure me that she'll be okay. Tuluyan lang akong napanatag nang hayaan din ako ni David na tawagan sina Mama at makipag-usap sa kanya habang nangyayari pagdi-discharge. Humingi ako ng tawad kay Mama because I wasn't there for her but she said na okay lang at mag-enjoy akong kasama si David.

"WHAT?!"

Napapikit ako nang sabay na sumigaw sina Mia at Sydney sa aking harapan matapos kong ikuwento sa kanila ang tungkol sa naging deal namin ni David. Hindi ko alam kung tama ba o mali ang naging desisyon kong sabihin sa kanila dahil sa ipinapakita nilang reaksyon sa akin. Ang gusto ko kasi sana ay malaman ang opinion nila tungkol sa bagay na ito at para gumaan na din kahit kaunti ang pakiramdam ko. Hindi ako sanay na magtago ng mga bagay sa kanila, lalo na kay Mama. Kaya't nitong mga nakaraang mga araw ay pakiramdam ko ay hindi na ako makahinga at para akong sinasakal unti-unti ng sarili kong mga salita.

"Alam kong nagulat kayo, but please, can you at least tone down your voice? Pinagtitinginan tayo," mahinang pakiusap ko dahil may ilang mga estudyanteng kumakain ang tumitingin sa aming deriksyon. Pinili kong puwesto ang pinakadulo at wala ng masyadong tao dahil inaasahan ko na ganito nga ang magiging reaksyon nila.

"Don't you f*****g dare tell me na pumayag ka, AM," mahina ngunit mariing wika ni Sydney habang seryusong nakatitig sa akin.

My lips parted because she sounded really mad and serious. Natahimik na lang ako. Paano ko ba sasabihin kay Sydney? Tiyak na lalo siyang magagalit sa akin dahil sa katangahan ko. Napapaisip tuloy ako kung tama ba ang naging deisyon kong sabihin ito sa kanila.

"Bakit hindi ka makapagsalita? Pumayag ka?" she gritted her teeth.

Napakagat ako sa aking pang-ibabang labi bago marahang tumango. Narinig ko ang malakas na pagsinghap ng dalawa.

"Oh, my gosh! May nangyari na ba? Ilang beses na?" Tila excited na tanong ni Mia sa akin.

Sabay na nalaglag ang panga namin ni Sydney dahil sa naging reaksyon niya.

"Tanginang 'yan," halos pabulong na bigkas ni Sydney habang pinapaypayan ang sarili gamit ang kanang kamay niya na tila pinapakalma ang sarili.

"Ano'ng feeling? Masherep?! Malaki ba? Is he mahaba? Is he good in bed? One of my feeling-era friend told me that she had a one night stand with him and said that he was really magaling in bed but I can't just believe her kasi feeling ko she's just exaggerating—Aw!"

Napatigil sa pagku-kwento si Mia nang bigla siyang batukan ni Sydney.

"Why did you do that!? You're nakakasakit na talaga!"

"Ang bastos kasi ng bibig mo," Sydney responded.

"Wow! Virgin ka pa, 'te? Kala mo naman 'to parang hindi pa nakakatikim ng titi." Mia roller her eyes.

Nanlaki ang mga mata ni Sydney at bahagyang namula pa ang mga pisngi. She pointed her finger to Mia. "Bakit ikaw? Kung makapagsalita ka parang hindi na virgin. Bakit, nakatikim ka na ba ng t**i?"

Agad namang umingos si Mia. "Oh, kayo na! Kayo ng dalawa ang nakatikim, ako na ang hindi! Ako na 'yong virgin, kayo na itong wasak. Sa inyo na ang korona, come on, take it!" Mia expressed with w hint of sarcasm. Ipinatong niya ang mga kamay sa ibabaw ng kanyang ulo na aktong may kinukuhang korona.

Ang akmang pagtawa ko ay biglang naudlot nang dumako kay Sydney ang mga mata ko. She still has this scowl on her face. Muli akong nagbaba ng tingin matapos ang ilang segundong paninitig niya.

"AM..." she called to get my attention. She took a heavy sighed when our eyes met again. "Hindi ka ba natatakot na baka mabuntis ka?"

Natigilan ako sa tanong niya. My lips tremble and I can't seem to find words to answer her question. It's like there's a big lump stuck on my throat. Sa loob ng ilang araw na nagtalik kami ni David ay hindi manlang sumagi sa isip ko ang bagay na ito. Fear and dread began envading my mind as I can feel my heartbeat in my head.

"E-Ewan ko. H-Hindi n-naman siguro," I speak with uncertainty.

"T'saka ano naman if she gets pregnant with Mr. Radcliffe's child? She's lucky kaya kung mabuntis siya because magiging guwapo o maganda ang magiging anak nila. Sure thing naman ang future because Mr. Radcliffe is damn rich as—f**k! Ouch!"

Agad na nalukot ang mukha ni Mia nang muli siyang binatukan ni Sydney. Her jaw clenched as she glared at Sydney and while holding onto her nape. Nakaramdam ako ng kaunting hiya nang pagtinginan na naman kami ng mga estudyante mula sa ibang table hindi kalayuan sa amin.

Mia grunted. "Aray ko na ha! Two points ka na sa 'kin, isang-isa na lang at gagantihan na talaga kita!"

Sydney ignored what she said and hissed. "Stop saying nonsense, Mia! Your words might get into AM's head and affect her way of thinking. This things should be taken seriously!"

Mia crossed her arms on her chest. "Fine. I'll stop," she breathed.

"And you," Sydney glanced at me. "Hindi ba talaga pumasok sa isip mo ang mga posibilidad na mangyari sa oras na pumayag ka sa deal na 'yan? Hindi ka manlang muna kumunsulta sa aming mga kaibigan mo o nagtanong kung ano'ng opinion namin. AM, alam kong kaibigan mo lang ako at wala akong karapatang diktahan ka, but I care for you. And I can't accept the fact that you chose that decision and be a helter-skelter instead of accepting our help."

"Sydney... I-I was desperate... that time... I can't think of anything. Alam ko na ngayon na hindi ako nakapag-isip ng tama. All because I don't want to loose my Mom."

"And I can't blame you for that. Nakilala kita na palaging inuuna ang ibang tao kaysa sarili mo, and that's one of the great things about you. Pero sana naman inisip mo din ang sarili mo noong oras na iyon." She took in a deep breath. "Paano kung hindi ka niya panagutan kapag nabuntis ka? I clearly understand want you went through, your pain, fear, because I also experienced that. I'm not gonna lie, I'm so disappointed at you. Naiintindihan kong naging desperada ka para mailigtas ang buhay ni Tita Lories pero hindi ko inisip na magagawa mo ito, na hahantong ka sa ganito. At kapag nalaman ito ni Tita Lories, ano ang tingin mo'ng sasabihin niya sa 'yo? Tiyak na magagalit siya."

"I-I know..." I ducked to hide my clouded features.

"Hindi ko ito sinasabi dahil hinuhusgahan kita, sinasabi ko ito dahil kaibigan kita at nag-aalala ako sa 'yo. Ayaw ko lang na balang araw ay may isang bata na iiyak dahil nalaman niyang bunga siya ng pagkakamali at wala kang magawa kung hindi ang sisihin ang sarili mo." A muscle in her jaw twitched.

Pinunasan ni Sydney ang bumagsak na luha sa mga mata niya bago tumayo. Walang imik na iniwan niya kaming dalawa ni Mia sa table habang nakasunod lang ang mga mata namin sa kanya. I bit my lower lip. I can't help but to tear uo because of the heavy feeling inside my chest. Kung si Sydney na kaibigan ko ay sobrang disappointed na sa akin, ano pa kaya ang sasabihin sa akin ni Mama? Baka hindi na niya ako patawarin at itakwil na niya ako bilang anak niya.

Mia only forced a smiled as she slowly caress my back like she's comforting me. I know that she's not used to this because hindi naman kami nagkakaroon ng seryusong pagtatalo dahil puro lang kami asaran, so I already appreciate this gesture of her.

Dumeritso agad ako sa NeoBar pagkatapos ng klase. Hindi ko sinasagot tuwing tumatawag sa akin si David dahil sariwa pa din sa aking isipan ang binitawang mga salita ni Sydney. Wala naman akong ibang makausap o masabihan ng problema at nararamdaman ko because Mia is not around. Maybe she has a date with someone, or her father asked her accompany him to a business gathering. Hindi din pumasok si Dominic dahil day off niya ngayon kaya wala talaga akong makausap. Mukhang napansin ni Jimuel ang pagiging matamlay ko so he asked me if I am alright. I just smiled at him and answered, "Yeah... just a little tired."

Tapos na ako sa trabaho at nagiintay na lang ako ng masasakyan nang may isang itim na BMW ang biglang huminto sa aking harapan.

"Ano'ng... ginagawa mo dito?" I almost whispered as I stared at the man who step out from the car.

"Didn't know that I'm prohibited to fetch you," he grinned.

Mariin akong napakagat sa aking labi nang magsalubong ang aming mga mata. There's a familiar glow on his eyes that made my heart pound out of my chest. Muling bumalik sa aking alaala ang mga salita ni Sydney dahilan upang matigilan ako.

Paano kung mabuntis nga ako? We never used any protection while having s*x kaya hindi imposibleng mangyari iyon. Bakit hindi ko agad naisip ang bagay na ito? Ang tanga ko talaga!

Would David leave me if he found out that I was pregnant with his child? But I don't think that he's the kind of man who will run on his responsibility.

I glance around and refuse to making an eye contact with him. I can't think straight and be rational because the glow on his eyes is melting every sense in me.

"H-Hindi naman. W-wala naman kasi tayong napag-usapan na pupunta ka dito ngayon," I faked a cough.

His lips twisted into a smirk as he shoved his hands inside his trousers' pocket. "Let me remind you, Baby, I am your boyfriend. And I own you. So, I don't need any permission to pick you up or to visit you any time I want."

Wala na akong nagawa nang ilapit niya ang kanyang mukha sa akin upang patakan ako ng halik. His lips is softly brushing against mine. Sobrang gaan ng paraan ng pagkakahalik niya sa akin na tila kapag pumikit ako ay maaari ko itong mapagkamalang hangin.

A slow gasp escaped my lips when I felt his arm possessively wrap around my waits that condradicts the way he's kissing me. It was making my knees wobbly like jelly and panting for breath at the same time. Our movements was slow and gentle but i feel like it's taking all my energy.

Bago pa ako tuluyang madala ng aking emosyon ay siya na ang kusang lumayo sa akin na hindi ko alam kung dapat ko bang ipagpasalamat o hindi. The corner of hia lips quirked up. He has this satisfied expression on his face like the kiss is what he's been waiting for the entire day to happen.

"Come with me. I want to spend my night with you," he whispered using his husky voice. And I feel frustrated for all of a sudden.

I check over my shoulder to avoid his gaze. "Puwede bang huwag na muna? I'm already tired and sleepy," I reasoned.

"That's fine. Let's just sleep in my place," he suggested instead, but I still shook my head in disapproval. His expression fell.

I chew on my lips. "Can you give this to me? I want to sleep alone tonight."

"Oh." His eyes narrowed. Disappointment was ivedent on his face, but he was still able to give me an understanding nod. "Okay. But let me drive you home."

Marahang tumango na lang ako. "Okay."

Pagkahatid pa lang sa akin ni David sa labas ng bahay ay mabilis na akong bumaba sa kanyang sasakyan. Hindi ko na hinayang bumaba siya dahil agad akong nagpaalam sa kanya at pumasok na sa loob. Hindi ko na kayang manatili ng matagal malapit sa kanya. I feel like my own guilt was eating me alive. Buong biyahe ay hindi ako makahinga ng maayos at panay ang sulyap sa paligid upang hindi mapatingin sa kanyang deriksyon.

Hindi ko gusto ang nabubuong emosyon sa loob ko. Hindi ko gusto ang pagwawala ng puso ko, at pagiging kalmado ng buong katawan at isip ko tuwing kasama ko siya. Hindi ko ito gusto dahil sa mga nabubuong katanungan at pagdududa sa isipan ko.