CHAPTER 33
Chapter 33: THEN DON'T I had shed tears nightly for almost a week, but as the days passed, I turned away from my grief and began to court anger. Marahan kong binuksan ang aking mga mata nang makarinig ng tatlong mahihinang katok sa pintuan. Tumihaya ako sa pagkakahiga at sandaling napatitig sa kisame. Ang totoo ay kanina pa ako gising, wala lang akong lakas na bumangon mula sa kama. Kahit alas siyete na ng umaga ay madilim ang buong silid dahil sa nakababang kurtina. "Aalis na kami, AM, kainin mo 'tong niluto ko, ha! May pancake dito, may ulam na din para may pagkain ka ulit mamaya!" Rinig kong sigaw ni Sydney mula sa kabilang bahagi ng pintuan bago muling kumakatok upang siguraduhing gising na ako. Kahapon din kasi ay nagluto siya ng pagkain bago ako iwan upang ihatid ang anak sa s
- Writer
