Pinagmasdan ko si Carl Wayne na nananahimik habang nakatutok sa kaniyang pagmamaneho.
Ang bigat-bigat sa pakiramdam at ‘di ko maiwasang tahimik na lumuha. Ito ang pakiramdam na parang pinagkaisahan kami ng lahat at walang sinuman ang maaaring dumamay.
Ayoko sana ng ganitong pakiramdam ngunit nararamdaman ko kahit na anong pilit kong pakonsuwelo sa aking sarili.
Hindi ko magawang magalit sa aking ama o kahit pa sa aking ina at kay Marco. Kahit ako ay mas pipiliin ko pa rin na huwag silang idamay sa gulong kinahaharap namin sa ngayon.
“Hindi mo sana pinili ang sumama sa akin,” kapagkuwan ay wika sa akin ni Carl Wayne.
Naririnig ko ang nahihirapan niyang paghinga at alam kong kahit ‘di siya humarap ay nananangis siya.
“Nakapagdesisyon na ako. Asawa mo ako kaya dadamayan kita sa lahat ng
