Nagmamadali kaming umuwi upang kuhanin ang mga bata. Inimpake ko ang lahat ng mga gamit namin na maaaring madala.
Napaluha ako sa labis na hinagpis. Hindi ko lubos maisip kung bakit kami umabot sa ganitong kalala na sitwasyon.
Mas lalo pang gumulo ang magulong buhay namin at parang wala ng katapusan ang mga problema.
“Mommy, why are you crying?” tanong sa akin ni Charlie na hindi ko namalayan ang pagpasok.
“Napuwing lang si mommy, Baby.” Pinahid ko ang mga luhang nagkalat sa aking pisngi.
Hindi ko kayang sabihin sa aking anak ang problema dahil ayokong sa murang edad niya ay mag-isip siya ng mga alalahaning hindi nararapat sa kaniya.
Tama ng kami na lamang ng kaniyang ama ang magbigay solusyon sa mga problemang kinakaharap namin.
Muli na naman akong naluha sa pagkudlit ng masamang
