ZENY'S POV
NAUBOS NA ANG LAHAT NG LAKAS NIYA SA PAGTAKBO. Pagod na pagod na siya at tila parang isang lantang gulay na napaupo na lamang sa isang malaking puno. Sa layo ng kanyang tinakbo ay malamang napagod din ang mga lalaking naghahabol sa kanya. Nauuhaw siya ngunit hindi niya alam kung saan maaaring makakuha ng maiinom.
“Ano? Nakita ninyo ba kung saan tumakbo?” narinig niyang sabi ng isang lalaki. Sa wari niya ay papalapit na ang mga ito sa kanyang kinaroroonan. Kailangan niyang makaalis agad doon upang hindi siya masundan ng mga lalaking kaya yatang pumatay na walang pinipiling oras. Baka hindi na siya abutan pa ng sikat ng araw kung hindi siya tatantanan ng mga iyon.
“Oh God! Please help me! Ayoko pa pong ma-biyudo ang asawa ko!” mangiyak-ngiyak na sabi niya sa sarili.
Hindi na
