Iyak pa rin ako nang iyak habang pinapatahan na ako ni Tito Conrad. Sa kanya ako dumiretso dahil sobrang gulo ng utak ko.
"We could file a case against him, Ruth," awang-awa niyang sabi sa akin. Yakap niya ako nang mahigpit habang humagulgol ako ng iyak sa dibdib niya.
"Ipapahiya niya lang ako, Tito. He would tell na walang puwersahan na naganap dahil sumama ako nang kusa sa kanya! Wala akong lakas para tanggihan ang mga pinaggagagawa niya sa akin!"
"Pero tinakot ka niya! At kapag nagpadaig ka ulit sa pananakot niya, mauulit nang mauulit ang ginawa niya sa'yo! And worse... Baka iba na ang mangyari sa inyo sa susunod," pagrarason niya sa akin. Pilit niyang nililiwanagan ang gulung-gulo kong utak.
"At paano kung ilalabas niya ang video? Makikita iyon ng lahat! Makakaladkad sa kahihiyan
