The next day, pagkapasok ko sa school ay agad kong napansin ang bakanteng table ni Enzo.
"Well, hindi kita kukunsintihin. Alam kong alam mo ang kasalanan mo," sabi ni Jash.
Brence shrugged his shoulders. "I guess you just have to apologize; pero sa expression ni Enzo kahapon, mukhang matagal siya bago magpatawad."
"Why not visit him this afternoon kung sakali man na ‘di siya pumasok? You should really apologize to Enzo," suggestion ni Jash.
‘Di ako sumagot.
"Pride," panabay na sabi nina Jash at Brence.
"Okay, fine. Pag-iisipan ko lang kung pa'no ko gagawin," sabi ko sabay hilot sa sintido ko. "I'll just drink coffee," sabi ko pa sabay labas ng classroom namin.
Napasabunot na lang ako sa sarili ko. Alam ko naman na nakasakit talaga ako kahapon. Tinanaw ko nga kagabi ang bahay ni Enzo
