Ang bawat hakbang ko papunta sa opisina ni Ismael ay parang pagsaksak sa sarili kong puso. Hindi ko alam kung saan ko kinukuha ang lakas, pero kailangan. Kailangan ko ‘tong gawin. Kailangan kong paniwalain si Draemon na nasa kanya ako, na kaya kong saktan ang taong pinahalagahan ko.
Pagbukas ng pinto ng opisina, hindi siya agad tumingin. Nakatingin siya sa monitor, hawak ang isang papel, pero alam kong ramdam niya na ako ‘yon.
“Pinky?” malamig niyang tanong. “Anong kailangan mo?”
Isang malalim na buntong hininga muna ang pinakawalan ko. Niyakap ko ang sarili ko sa loob. Ito na. Dito magtatapos ang lahat.
“Hindi ko na to kaya, Ismael,” bulalas ko. “I’m done.”
Napatingin siya, sa wakas. Kita ko ang kunot ng noo niya, ang bahagyang pag-aalala. “Anong ibig mong sabihin?”
Lumapit ako. Tum
