Tahimik pa rin. Malakas pa rin ang ulan. Parang sinasabayan ang ingay sa loob ko—yung gulo, yung kilig, yung kaba.
Nasa harapan ko pa rin si Mr. Ismael—Ismael, sabi niya. Masyado siyang malapit, parang kaya niyang basahin kahit ‘yung mga damdaming ayaw ko sanang ilabas.
“Pinky,” mahina pero madiin niyang tawag sa pangalan ko.
Napasinghap ako. Hindi ko alam kung dahil sa takot… o sa pagnanais.
“Hindi mo kailangang takasan ‘to,” dagdag niya. “Hindi ako katulad nila. Hindi ko kailangan ang perpekto mong sagot o panata.”
Napayuko ako, pilit na ikinukubli ang pagkalito sa sarili. Sa loob-loob ko, gusto kong tumayo. Gusto kong magsabi ng salamat sa kape, uuwi na po ako. Pero ang lakas ng ulan. At mas malakas siya.
“Huwag kang matakot sa sarili mong damdamin, Pinky,” dagdag niya. “Huwag mo
