Tatlong araw na ang lumipas simula nung tumalon si Jordan sa dagat para hanapin ang singsing na itinapon ko. At heto ako ngayon, inaalagaan siya, kahit na pilit kong sinasabing ayoko. Ang sakit ng loob ko sa kanya, pero sa bawat haplos ko sa kanya, parang nawawala ang galit ko kahit papaano.
“I’m sorry… For being a stubborn,” mahinang sabi ni Jordan habang nakahiga, halatang nanghihina pa rin.
“Huwag ka nang magsalita,” malamig kong sagot, pero deep inside, alam kong hindi ko rin siya kayang pabayaan.
Pinilit kong mag-focus sa ginagawa ko—pagpunas ng noo niya, pag-aasikaso ng mga gamot. Pero hindi ko maiwasang tanungin ang sarili ko. Gusto kong malaman, bakit? Bakit kailangan pa niyang gawin iyon para lang sa isang singsing?
“Lagi ka na lang nagpapakabaliw,” bulong ko, kahit alam kong
